Weer ...........afvallen !!

26-03-2012 21:57

 

Afvallen!!

Ik wilde er dus niet over beginnen!! Maar ja, jullie hebben het aan jezelf te danken. Ik bedoel  de reactie op mijn eerder bijdrage vragen erom, hé!! Jullie hebben ongetwijfeld het stukje gelezen over de alle opeenvolgende pogingen die ik ooit heb ondernomen om te voldoen aan het ideaal beeld qua mannelijkheid! Ik bedoel in gewicht dan.

 

Nou waren dat meestal van die ‘crashdiëten’ die snel resultaat moesten opleverde maar nooit lang stand hielden. Deze keer heb ik het dus anders aangepakt, niet gaan voor het snelle resultaat, maar gaan voor het lange termijn effect. Dus, meer zoeken in verandering in eetpatronen (goh, klinkt zo simpel als je het zo neer schrijft) en meer bewegen (en dan bedoel ik niet alleen mijn vingers op het toetsenbord van mijn computer) wat uiteindelijk in twee jaar moet resulteren in een afname van gewicht van z’n 40 kilo. (pfhhhh, da’s eruit!) Dus vol goede moed aan de gang en nog steeds hoor.

De aanleiding van deze serieuze aanpak lag verscholen in allerlei lichamelijk ongemak. Terug val in vermoeidheid, wat ik heb overgehouden als gevolg van een whiplash, problemen met mijn darmen (ook niks nieuws), gewrichten die begonnen te kraken en niet meer wilde, kortom het hele scala van fysieke ellende was opeens weer aanwezig.

Dus tijd voor iets nieuws, toch.

Nou hebben we een hele geschikte, Duitse, peer als huisdokter, zo eentje waarmee je onder een goed glas wijn en lekker hapje eten, best wel even over je lichamelijke klachten kan praten!! Dus toen ik bij hem kwam keek hij me aan en begon meteen hard te lachen toen hij hoorde waar ik voor kwam. “Laten we maar eens naar je bloed kijken” was zijn eerste reactie. “Dat zegt me meer dan al die verhalen van jou” Kortom dat simpele onderzoekje wees uit dat ik me vanaf dat moment ook suikerpatiënt mag noemen en daarvoor meteen een lading pillen kreeg. Naast de gevolgen van die whiplash bleek dat suiker ook een grote invloed te hebben op je fysiek.

Ik had bijvoorbeeld de onhebbelijke gewoonte om in slaap te vallen als Els, mijn vrouw, en ik eens even rustig in de kamer zaten en praten over koetjes en kalfjes. Els reageerde dan , begrijpelijk, behoorlijk geïrriteerd. “Als het je niet interesseert wat ik vertel zeg het dan gewoon” was haar terechte reactie.

Ik probeerde me er dan meestal onderuit te lullen door aan te geven dat ik met mijn ogen dicht veel geconcentreerder kon luisteren, maar dat was niet echt vol te houden als ze me ging over horen en ik moest herhalen wat ze het laatst gezegd had. Veel klachten die ik dus als terug val interpreteerde van de whiplash, bleken gewoon het resultaat van die suikerziekte te zijn. Naast een berg aan leefregels, ( de meeste om je het leven onmogelijk te maken), kreeg ik ook een aantal verwijzingen naar specialisten  voor de meest uiteenlopende onderzoeken. Nou zal ik jullie al die ellende besparen, maar eentje wil ik wel even met jullie delen.

Na een aantal inwendige onderzoeken werd ik verwezen naar een chirurg die maar eens zijn licht moest laten schijnen over de darm problemen en maar eens moest kijken of snijden misschien een oplossing kon brengen.

Ik zat in die wachtkamer en was aan de beurt. Kwam binnen en daar zat een man die ongeveer 10 kilo lichter was dan ik. Ik voelde gelijk een soort van verwantschap met hem. Aan de muur hingen allerlei oorkondes waaruit bleek dat hij ook gespecialiseerd was in het behandelen van….. jawel hoor,  Obsitas patiënten. Ik keek hem aan, stelde me voor en vroeg , bij wijze van ijsbreker, of die oorkondes het gevolg waren van studie of dat ze gebaseerd waren op basis van eigen ervaring?

Nou is er een vooroordeel dat Duitsers vaak een slecht ontwikkeld gevoel voor humor hebben, nogmaals het gaat hier om een vooroordeel dat in mijn ervaring totaal nergens op slaat. Totdat ……………………juist, deze chirurg er alles aan deed omdat vooroordeel te bevestigen. De man zag absoluut niet de humor in van de vraag die ik hem stelde en gaf onomwonden aan dat hij graag op een serieuze manier met me wenste te communiceren.

Je begrijpt dat de toon was gezet voor het gesprek.

De man begon meteen te praten over de mogelijkheden die chirurgie bood bij het reduceren van lichaamsgewicht. Naar mate het gesprek vorderde veranderde de kleur van zijn gezicht van in wit naar diep rood en af en toe neigde het zelfs naar paars. Het lag op het puntje van mijn tong om de man erop te wijzen dat het niet goed met hem ging. Gelet op zijn eerder reactie, die duidelijk aan had gegeven dat humor niet bepaald een van zijn positieve karakter eigenschappen was, heb ik die opmerking maar ingeslikt!

Na een gesprek van een half uur was de conclusie dat mijn enigste ‘redding’ een maagbypass operatie was en dat het snel moest gebeuren omdat hij het anders erg somber inzag (wat hij somber in zag werd niet geheel duidelijk!) Ik kreeg een lading papier in mijn handen geduwd waarmee ik me moest melden bij mijn huisarts die vervolgens een aanvraag moest opstellen voor de verzekering op basis van mijn afval verleden en mijnhuidige medische toestand. Hij zou dan ook even een brief schrijven en dan kon het wel “geregeld” worden. Ik heb nog even overwogen om het te vragen of het misschien goedkoper werd als we ons tegelijk lieten behandelen (twee voor de prijs van een, of zo!!) maar ook die grap durfde ik ook niet meer te maken.

Na zo’n half uurtje stond ik, een beetje depri, dus weer buiten. Nog steeds met suiker, darmklachten en nu ook nog eens een verhaal rijker dat je ook niet echt vrolijk maakt. Dus, dan maar snel naar huis en is even op internet shoppen, om te kijken of het verhaal in het Nederlands net zo deprimerend was als dat het in het Duits had geklonken. Nog los van  mijn lichamelijke klachten, begon ik nu ook te leiden aan een soort van chronische zwaarmoedigheid, Ik las alle mogelijke nadelen en risico’s van een maagbypass operatie waarvan mijn ‘snijdende’ vriend me maar even niets verteld had. Een gesprek met de huisarts (“ach, die idioten willen alleen maar snijden”, was zijn professionele mening) wees al snel uit dat er ergens wat verkeerd was gegaan in de communicatie tussen de chirurg en mij.

Hij, mijn huisarts, en ik, vonden het nog lang geen tijd dat er werd gegoocheld met omleggingen van darmen en het passeren van mijn maag. Voor die andere ingreep hebben we een andere (iets magerder, waarschijnlijk?) chirurg gezocht. Tegenwoordig mijd ik ook de straat waar ‘die’ chirurg praktijk houd. Ik heb steeds het idee dat hij zomaar naar buiten zou kunnen stormen, met zijn messen in de hand, als ik daar voorbij kom.

Nou mij krijgt hij dus mooi niet te pakken, hé.

Ik rijd pas weer door die straat al ik ruim dertig kilo kwijt ben !!!!