PostNL, is een beetje de weg kwijt!

20-12-2012 07:43

 

Kersttijd is de tijd van het jaar dat de Nederlandse Post organisatie zich kan bewijzen.

 

Bewijzen dat die massa ontslagen, de miljoenen verslindende automatisering en het aannemen van oproepkrachten werkelijk de kwaliteit heeft verbeterd van het aanbieden en bezorgen van onze post!

Even terug naar een nog niet zo ver verleden. Post was toen nog rood. Niet alleen de kleur van de bussen, nee ook het personeel beleid dat bij de overheid werd gevoerd had het signatuur van deze kleur. Ooooo, natuurlijk ging het regelmatig verkeerd, net als bij al die andere bedrijven. Natuurlijk moest er regelmatig worden bijgesteld. Maar, meestal ten minste, was de post betrouwbaar. De bestellingen hadden een hoog scoringspercentage van op tijd zijn en op de juiste plaats te worden afgeleverd.

Die post verwerking geschiede veelal handmatig, niet verwonderlijk dus dat onze ‘tante Pos’, zoals ze vaak liefkozend werd benoemd, het druk had rond de feestdagen. Dat was de tijd dat dat voormalige staatsbedrijf zich kon waar maken.

Net als in heel veel landen ontstond er een bulk aan post, immers een ieder moet zo nodig even aan een ander laten weten dat we nog bestaan. Rond die feestdagen worden alle adressen van mensen die we nog uit een ver verleden kennen bij elkaar geharkt. Veel adressen en namen liggen in vergeten hoekjes van lades.

 

Terwijl de kerst toch een vredelievend feest hoort te zijn, worden er in menig huishouden kleine oorlogen uitgevochten. Een ieder kent ze wel, die voorbeelden van onenigheid bij het versturen van Kerstwensen.

Oohh, u weet niet precies wat ik bedoel?

 

Ik zal u even een voorbeeld geven:

‘Het zou bijvoorbeeld kunnen gaan over het feit, of tante Mien van Ome Gerrit zaliger nou wel, of niet, voor een kaart met, uiteraard, de beste wensen in aanmerking komt.

Tante Mien heeft bij het overlijden van Ome Gerrit, inmiddels alweer zo’n 13 jaar geleden, de zuster van mijn schoonmoeder geen uitnodiging voor de koffietafel gegeven, bij het ter graven dragen van Ome Gerrit.

Daar was de hele familie verbolgen over.

Het bleek naderhand allemaal op een vergissing te berusten en de zuster van mijn schoonmoeder is ook gewoon aangeschoven bij de koffietafel, ze zat gewoon aan de dis.

Niet dat ze aan de dis zat, nee ze moest een het lef hebben, zeg.

Nee, ik bedoel dat ze gewoon mee at en dus nergens aan zat waar ze niet aan mocht zitten.

Tja, ik leg het maar even uit want een misverstand zit in een klein hoekje, toch!

Goed, de ene helft van de familie begreep dat het een misverstand was en de andere helft van de familie bleef ervan overtuigd dat het boze opzet was van tante Mien. Tja en dan ben je weer terug bij het begin, krijgt ze nou wel of niet een kaart?

 

U begrijpt, Kaarten versturen is geen sinecure. Kaarten versturen rond de feestdagen kent zijn eigen dynamiek. Het kost bij ons altijd even om de zorgvuldigheid van wel een kaart of niet een kaart tegen elkaar af te wegen.

Zo is daar een hele goede vriend van me, die er een gewoonte van heeft gemaakt om slechts die mensen een kaart te sturen waarvan hij ook een kaart ontvangt. Zeg maar een

‘jij krijgt er alleen een als ik er ook een van jou krijg’ mentaliteit.

Een moord gozer, met een afwijking op het gebied van kaarten versturen. Meestal stuur ik hem een mail met de mededeling dat mijn  kaart onderweg is en dat hij de zijne dus rustig op de post kan gooien. Ik verdenk hem ervan dat hij echt wacht totdat hij mijn kaart daadwerkelijk heeft ontvangen en dan pas de gemeende groet verzend!

 

Dat brengt me weer terug bij onze ‘vrienden’ van PostNL.

PostNL is er dus verantwoordelijk voor, dat mijn vriend mij geen kaartje stuurt dit jaar. Hoezo, zult u misschien vragen? Ik heb u deelgenoot gemaakt van de schade aan relatie welke worden aangericht doordat PostNL niet meer die vertrouwde partner is in deze tijd van het jaar. Ik mis onze ouwe ‘tante post’, de ordinaire PTT.

 

Het volgende is me overkomen en daar houd ik PostNL voor verantwoordelijk !!!

De gene die de zorgvuldige selectie hadden doorstaan, zo’n goede 75 adressen en dus kaarten, hebben we keurig beplakt met de speciale kerstzegel, waarvan niemand meer een idee heeft wat dat ding nou eigenlijk kost.

In plaats van de normale prijsaanduiding staat er nu een nummer op.

Volgens de dame van de sigarenwinkel, annex casino, annex boekwinkel, annex koffieshop, annex PostNL verkooppunt, is dit gedaan om te voorkomen dat de club PostNL telkens bij een verhoging de prijzen moet aan passen.

Toen ik haar eens om uitleg vroeg kwam ze met de volgende verklaring:

“Kijk meneer, de consement (nee, het is echt geen tikfout, zo kwam het haar fijn besnaarde mondje uit!) hoeft niet altijd precies te weten wat hij nou werkelijk betaald. Hij moet toch plakken en dan is zo’n nummertje minder belastend dan als hij weer ziet dat ze het verhoogd hebben. Snap u?”

Ik was perplex!! Ik snapte het, de eenvoudige uitleg leek mij zeer plausibel!!

Nou hoor ik u denken, ja maar jij woont toch in Duitsland?

Ja dat klopt, maar onze kerstkaarten versturen we gewoon via de Nederlandse PostNL. Als afzender staat daar dan wel gewoon ons Duitse adres op. Goed de 75 gelukkigen konden dus hun kaarten tegemoet zien.

 

We zijn inmiddels anderhalve week verder.

Deze morgen staan we buiten te praten met onze buren, als onze Duitse postbode eraan komt met een stapeltje kaarten. Er zit een wel heel bijzondere bij. Verpakt in een plasticzakje met daarin een briefje waarop, duidelijk herkenbaar, het logo van PostNL prijkt.

Eenmaal binnen gekomen wordt de buit keurig verdeeld tussen mij en mijn vrouw. Dat wil zeggen mijn vrouw drukt mij twee kaarten in de hand en behoud  het merendeel voor zich zelf.

“Ga je lekker, je kan ze ook gewoon allemaal voor jezelf houden, hoor!” roep ik.

“Jij gaat eerst koffie zetten, dan kom je terug en dan heb ik de meeste al open en liggen ze voor je klaar. Jezus wat kan jij ook zeuren!” wordt er nog even snel aan toegevoegd.

Ze kijkt mee even aan en vervolgt dan:

“Hier, mag je deze ook hebben, van je vrienden van PostNL” en ze werpt me het plasticzakje toe.

Behendig vang ik het op en kijk een beetje verbouwereerd naar de inhoud.

“Daar zit een kaart van ons in, het is de kaart aan Paulus. Er is een hoek vanaf gescheurd. Precies op de plek waar de zegel zat. En nou hebben ze hem in een plasticzakje terug gestuurd!!” riep ik verbaasd.

Mijn vrouw is wat praktischer ingesteld als ik en zegt droog “Lees nou eerst eens even wat die mensen te melden hebben voordat je je weer op gaat staan winden”

“Ik wind me niet op, maar als Paulus zijn kaart niet krijgt, dan krijgen we zijn kaart ook niet en dan moet ik weer uitgaan leggen dat we hem wel gestuurd hebben maar dat hij weer retou…………”

“Zo is het genoeg, hoor je” roept ze “Ga nou eerst eens lezen wat er aan de hand is, misschien valt het wel mee!!”

 

Ik besluit het advies maar op te volgen, feitelijk heb ik natuurlijk geen keuze!

Ik lees het notitieblaadje van PostNL:

“Het spijt ons u te moeten melden dat uw postzending incompleet en/of beschadigd is.

Deze schade is waarschijnlijk ontstaan tijdens de postverwerking.

Wij bieden onze oprechte excuses aan voor het ongemak.”

Is getekend : ‘Klantenservice Consumentenmarkt, PostNL’

 

Ik bekijk de envelop nog eens goed en zie nu dat de hoek waar de postzegel hoort te zitten eraf gescheurd is. De kaart zelf is vrijwel onbeschadigd en het adres op de envelop is prima te lezen en geheel compleet aanwezig.

Ik zit, blijkbaar, hoofdschuddend, het standaard kaartje nogmaals te lezen. Ik kan niet geloven dat er staat wat er staat.

Ik bedoel een bedrijf dat aangeeft dat hun verantwoordelijk zijn voor de schade aan de envelop, stuurt die zelfde kaart retour afzender, zonder postzegel en in een mooi plastic etuitje. Deelt die afzender mee dat hun de envelop hebben stuk gemaakt. Zegt dus tegen de consument dat hij maar een nieuw kaartje moet schrijven en daar weer zon ongeprijsde plakker op hangen. Zodat de omzet in ieder geval verhoogd wordt.

 

Het had toch veel logischer geweest om de kaart te bezorgen bij de geadresseerde. Vervolgens had je dan aan de geadresseerde je excuus aangeboden voor de schade die was ontstaan en daarmee was iedereen blij geweest en voor een bedrijf dat toch al op de kleintjes moet letten ook de goedkoopste oplossing.

Nee hoor, ‘waarom makkelijk als het ook moeilijk kan’ moet de redenatie zijn geweest. Tja en dan mag het nog wat kosten ook.

Immers een briefje dat in Nederland is beplakt met een kerstzegel, retour te sturen naar een adres in Duitsland is niet echt de meest goedkope oplossing, toch!

 

De stilte roept wantrouwen op bij mijn vrouw. Ze kijkt me aan en zegt: “wat is er, zie je water branden?”

Nadat ik haar heb uitgelegd wat er in staat, haar deelgenoot heb gemaakt van de idiote streken van dat voormalige staatsbedrijf, zit ze, net als ik met stomheid geslagen te kijken naar dat kattebelletje van PostNL.

 

We kijken elkaar aan en schieten alle twee in de lach, zoveel idioterie verzin je toch niet!

“Je gaat het zeker aan iedereen vertellen hé?” vraagt ze.

“Je gaat het vast ook op al die forums plaatsen hé? Daar geniet je van hé!”

“Goh, wat ken je me toch goed, hé!” zeg ik, terwijl ik op sta en naar de telefoon loop.

“Je weet vast ook al wat ik nu ga doen, hé?” zeg ik.

Ze kijkt me onderzoekend aan, “Vertel het maar, ik geef het op”

 

Ik ga dat doen wat ik het moeilijkste vind:

“Ik ga Paulus bellen om te vertellen wat er gebeurt is, anders krijgen we dit jaar geen kaart! Nou moet ik ook nog eens extra telefoonkosten maken door die eikels!”

Voor een ieder:

Hele fijne feestdagen gewenst, een mooi, gezond en gelukkig 2013 gewenst!!

Ik had jullie graag allemaal persoonlijk een kaartje gestuurd, maar ja je begrijpt dat dat geen zin heeft..