Onze Sjipke is een bijzonder dier !!

01-08-2012 09:38

 



Onze Sjipke

 

De meesten van jullie weten inmiddels wel dat wij een bijzondere huisgenoot hebben aan onze Welsh Springer Spaniël. Het beest weet ons vrijwel elke dag weer te verbazen met de meest vreemde en onverwachte dingen die hij uithaalt. Meestal gewoon spontaan. Zichzelf aangeleerd en met geen mogelijkheid er meer uit te krijgen.

Een van die vreemde gedragingen is iets wat Els hem, ongewild, heeft aangeleerd. ’s Morgens zijn wij, Sjipke en ik, meestal een uurtje eerder uit de veren dan onze Cheffin. Mijn vrouw komt er alleen uit voor een beschuit!!! Die beschuit moet dan wel klaar staan, samen met een goede bak zwarte hete koffie. Kijk zo begin je een dag!


Ontbijt

Sjipke heeft ’s morgens haarscherp in de gaten dat ‘ze’ er zo aan kan komen. Als hij mij in de weer ziet met koffiekoppen, ontbijtbordjes, beleg en de onvoltroffen “Twentse ambachtelijke beschuiten” (wat er nou precies ambachtelijk aan is heb ik niet zo een twee drie begrepen, maar toch!!) de medicijn potten hoort rammelen als ik de onvermijdelijke pillen in twee vrijwel gelijke hoopjes verdeel. ( Ach ja, we zitten ook in de leeftijdsklasse dat we afhankelijk zijn geworden van de chemische industrie!)

Dan is dat voor hem het teken dat zijn grootste vriendin elk moment de keuken kan gaan betreden en hem met een verhoogd stem geluid begint toe te spreken. Een stem die hem uitgebreid prijst voor het feit dat hij er is.
Bij elk woord van Els begint zijn “lolmeter”, zoals ooit een oude buurvrouw zijn staart betitelde, bijkans nog heviger aan het zwaaien.


Een goed gesprek

Sjipke beantwoord dat gekir van Els met een soort diep, goedmoedig binnensmonds gemompel. Gelijktijdig steekt hij zijn hoofd tussen Els haar knieën, ten teken dat meneer het prima naar zijn zin heeft en maakt ‘en passant’ duidelijk dat het feest wat hem betreft helemaal compleet is als Els zijn beide lange oren neemt en hem uitgebreid achter die lappen vlees krabbelt. Deze pose kan, wat hem betreft, uren duren! Els vind het meestal wel mooi na een minuutje of zo, hetgeen hij haar met moeite kan vergeven. Hij accepteert het omdat het volgende onderdeel van het ritueel ook uitermate aantrekkelijk is.

Zoals als ik dus elke morgen, met veel liefde, voor mijn lieve vrouw een ontbijtje klaar maak, zo maakt mijn liefhebbende vrouw met veel gevoel, een ontbijtje klaar voor onze viervoeter. Geduldig neemt hij plaats achter haar, nog steeds druk kwispelend alsof zijn leven ervan afhangt.

Zodra het 4 sterren voer ( Ik bedoel: Kalkoen, met maïs, jonge peultjes en in een bouillon gekookt aardappeltje, of wat te denken van licht aangezette zalm, wederom met een, in de schil gekookt en daarna gepeld aardappeltje met doppertjes en worteltjes, om maar eens wat te noemen, mag je toch rustig zo betitelen.) gereed is voor consumptie, loopt Els voorop naar de standaard waarin de bak wordt geplaatst en Sjipke zijn maaltijd kan nuttigen.


Aanmoedigingen

Ten minste………. Pas nadat Els hem eerst, met dat hoge stemmetje, heeft aangemoedigd en uitgebreid heeft verteld wat voor lekkers er allemaal inzit. Zittend kijkt hij haar doordringend aan, met een blik alsof hij elk woord van haar weegt op zijn juistheid. Nadat Els klaar is met aan prijzen, staat hij dan op en loopt op haar toe. Probeert dan toch nog even of de truc “kop tussen de knieën en krabbelen achter de oren” lukt, als hij er echt van overtuigd is dat Els niet van plan is om op zijn avances in te gaan dan kijkt hij haar aan en ……………………wacht.

Hij wacht totdat Els twee of drie stukjes van het eten uit de bak pakt en hem dat voor zijn grote gok houd, hem daarbij nogmaals bemoedigend toespreekt dat het allemaal heerlijk is. Pas nadat er twee of drie stukjes op deze manier hun weg hebben gevonden naar het binnenste is meneer ook bereid om, zelfstandig dit keer, de rest van het voer tot zich te nemen.
De wijze waarop dit gebeurd maakt duidelijk dat het hem uitstekend smaakt. Zoals het bij de chinezen heel gebruikelijk is, besluit ook onze Sjipke zijn maaltijd met een boer die er wezen mag.


Eenmaal aangeleerd....

Dat gedrag, zijn kop tussen mensen hun knieën steken en dan maar wachten tot ze je achter je oren krabben, heeft hij zich zo eigen gemaakt en doet dat op de meest vreemde plaatsen en momenten. Mensen die Sjipke kennen hebben inmiddels geaccepteerd dat hij dat doet en beginnen onmiddellijk met dat te doen wat hij graag wil. Meestal onder het uitslaan van de meest baarlijke nonsens maar dat mag de pret voor Sjipke niet drukken. Nee, een probleem wordt het als Sjipke een wild vreemde plotseling aardig gaat vinden. Ik zal is een voorbeeld geven.

We lopen midden in de binnenstad van Oldenburg. Sjipke heeft steevast bij dit soort uitjes een pluche knuffel in zijn bek. Voordat we weggaan duurt het ongeveer net zo lang voordat hij het juiste knuffelbeest heeft uitgezocht als dat Els nodig heeft om te vertrekken. Ik bedoel maar !
Goed, hij loopt dus altijd twee a drie stappen voor ons uit, Sjipke loopt eigenlijk nooit aan de lijn, gewoon omdat hij nooit wegloopt en ons altijd haarscherp in de gaten houd. Dat voor ons uit lopen gaat met een houding van “Vertel mij maar niks want ik weet de weg, dus gewoon volgen!”

Mensen die ons te gemoed komen en hem in de gaten krijgen veranderen vrijwel allemaal van uitdrukking. Natuurlijk is het een vertederend gezicht omdat malle beest met een pluche eend in zijn bek te zien rondstappen.
De Oooo´s en Aaaa´s zijn dan ook niet van de lucht.


Een groot ego

Bij een ieder die hem passeert en een hem vetederend aankijkt, zie je zijn ego groeien. Sjipke geniet van zijn ongekende populariteit. Hij doet dit wel met een zekere arrogantie, zijn neus omhoog en blik gericht op de nieuwe bewonderaar. Als deze bewonderaar dan ook nog eens op een hoge toon gaat lopen vertellen hoe mooi hij wel niet is en hoe lief hij dat pluche dier meesleept, tja dan is het hek van de dam. Meestal draait Sjipke zich dan welwillend om in de richting van degene die de lovende woorden spreekt en treed hem-haar te gemoed met een blik van ´nou, vooruit dan maar, doe maar even´. Kijk en dan beginnen meestal de problemen.

Sjipke legt dan rustig zijn knuffel neer en steekt dan, bij wild vreemde mensen plotseling zijn hoofd tussen hun knieën. Tja dat gedrag wordt vaak niet begrepen door de vriendelijke passante en stappen dan verschrikt naar achter. Hetgeen voor Sjipke dan weer een aanmoediging is om nog meer aan te dringen en zijn kop nog steviger tussen de knieën van de mensen te plaatsen.

Meestal komen Els en ik dan snel aangelopen, om de mensen tekst en uitleg te geven van het ´vreemde´ gedrag. Dat leid er dan weer toe dat de meeste mensen in lachen uitbarsten om dit vreemde gedrag en hem als nog zijn zin geven en hem dus achter de oren beginnen te krabben.


Mensen smelten

Hetgeen onze Sjipke weer bevestigd dat zijn benadering van die ´vreemdelingen´de juiste manier is om zijn zin te krijgen. Ach, die uitjes zijn op zich altijd een klein feestje, het is gewoon leuk om mensen verschillend te zien reageren ( en te zien smelten) voor zo’n aandoenlijke viervoeter, toch?