Kinder Logica

26-07-2013 07:57

Kinder logica !

 

Zoals zo vaak levert het kijken naar kinderen de meest indringende beelden op.

Kinderen zijn onbevangen, doen niet alsof en zijn gewoon spontaan in alles wat ze doen. Dat geld ook vaak voor hun uitspraken. Soms doen ze je versteld staan, soms zijn ze schokkend maar vaak zijn ze hilarisch.

Daar waar we wonen lopen er dus een groot aantal in het wild rond, dat kan nog want de plek waar we wonen is verkeersluw. Alleen de bewoners en hun bezoek komen de berg op. Die weten inmiddels dat er een groot aantal exemplaren van het gezamenlijke nageslacht rond lopen en houden daar dus ook rekening mee! De spontaniteit van al die ukjes is vaak aandoenlijk.We hebben ze vanaf het begin allemaal mogen mee maken en daardoor is er door de jaren heen een band gegroeid, niet alleen met de buurtjes maar ook met dat kleine spul.

Dat zie je dan groter worden.

Eerst de buiken van de moeders natuurlijk. Daarna de kleine hoopjes die liggen te kirren in de wandelwagens. De eerste gesprekken met die ukkie’s, de gesprekken boven die kleine koppie’s, zo van “eeehhhh, dadadadadada!!!” en zo’n klein ding maar plichtmatig lachen en onder tussen denken van ……………….Juist!!

 

Dan begint het spul te praten.

Ze gaan woordjes roepen, eerst een beetje onverstaanbaar (vaak is dat misschien nog wel het beste ook!) Dan komt het moment dat ze vragen gaan stellen veel vragen, heel veel vragen, Heel heel erg veel vragen. Zodat je vaak medelijden krijgt met de, om hulp, smekende blikken van de ouders.

Dan gebeuren ook de leukste dingen, je krijgt de meest onverwachte vragen waarvan je soms rood kleurt tot ver achter je oren. Soms ook een vraag die je onmogelijk kunt beantwoorden, of gewoon een antwoord wat je niet verwacht.

Zo’n antwoord kwam van een van de jongste telgen, nu alweer een poosje geleden. Ze zal een jaar of drie geweest zijn. Hanna hete dit exemplaar. Hanna was de jongste uit het gezin, haar grote broer waakte over haar en de beide ouders waakte weer over hun beide. Gewoon op een gezellige manier, lekker vrij en totaal niet eenkennig groeien beide op. De kinderen, wel te verstaan !!!

Mijn vrouw had bedacht dat het wel leuk zou zijn om Hanna een ‘meisjes’ ding te geven. Het werd een boek in zo’n zoetig roze kleurtje wat je dus absoluut niet aan een jonge zou geven. Het was een prinsessenboekje. Een boek met verhaaltjes over kleine prinsesjes met veel plaatjes en het was bestemd om te worden voor gelezen door moeders!

Aanvankelijk was Hanna meer dan enthousiast, ze nam het rosé gevaar in ontvangst en bekeek het van alle kanten, de brede glimlach verdween langzaam van haar gezichtje en keek een beetje beteuterd naar het boek in haar handen. Haar moeder prijsde het boek aan, als ware het een gouden vondst. Dat maakte Hanna nog wantrouwiger. Ze draaide zich resoluut om naar mijn vrouw, stak het boek naar voren en maakte duidelijk dat ze het terug wilde geven.

“Dat is voor jou, moppie. Dat mag Hanna houden!!” Probeerde mijn vrouw haar te overtuigen.

Hanna keek haar met een schuin koppie aan, schudde een beetje met het kleine hoofdje en zei:

“Hanna heeft al een boek” en duwde resoluut het boek weer bij mijn vrouw in haar handen.

We schoten met z’n alle in de lach en Hanna draaide zich resoluut om en was alweer aan het bakkeleien mat haar broertje over wie erop de skelter mocht rijden. Zo spontaan kan natuurlijk alleen een kind reageren.

We zijn inmiddels een paar jaar later en Hanna is inmiddels een jaar of vijf a zes. Het is een pittig dametje geworden, die je compleet inpakt met haar vertederende lach. Altijd op zoek naar het avontuur, dat natuurlijk nooit echt naast de eigen voordeur te vinden is.

Nee, daarvoor trek je de wijde wereld in. Ten minste de wijde wereld, welke is afgebakend door de ouders van Hanna en waar niet over gediscussieerd kan worden. Hanna heeft zoveel respect voor haar ouders dat dat over het algemeen wel goed gaat. Die wijde wereld wordt begrenst door een verkeersdrempel bij mij voor mijn werkkamer.

Daar stopt het avontuur voor Hanna………..ten minste tot voor een paar dagen terug.

Het was een prachtige zomermiddag. We zaten aan de koffie samen met de buurman en zijn twee dochters van naast ons. In mijn ooghoeken zag ik door het raam plotseling Hanna voorbij racen samen met een vriendinnetje en alle twee op hun eigen kleine fietsje. De weg loopt bij ons naar beneden waardoor ze werkelijk voorbij kwamen flitsen. Ik sprong op om naar de voordeur te lopen en een oogje in het zeil te houden tot dat ik een van de ouders zou zien verschijnen.

Op het moment dat ik de voordeur open maak om te kijken waar de jonge dames zich bevinden hoor ik plotseling het heldere stemmetje van Hanna.

“Moin, wir kommen eben zu euch!!“  (hallo, we komen even naar jullie toe!) het was geen vraag , ze sprak het ook uit of het de gewoonste zaak van de wereld was. De fietsjes lagen al geparkeerd op de oprit.

Nou ben ik niet snel sprakeloos maar ik wist opdat moment niet zo snel wat ik zeggen zou.

Ze keek me een beetje bezorgd aan en zei vragend:

“Wass ist ?“ ( wat is er?)

Onderwijl liep ze me voorbij en ging naar binnen toe. Ondertussen maakte ze aan haar vriendinnetje, die we nog nooit gezien hadden, duidelijk dat ze even haar fietshelmpje af moest zetten. Terwijl ze door de hal liep zag ze mijn vrouw haar schoenen staan. Ze liep regelrecht de huiskamer in samen met haar vriendin. Begroete eerst Els en daarna de buurman en zijn dochters.

Plotseling draaide ze zich weerom, alsof ze iets vergeten was, ze liep terug langs me heen naar de hal. Ze keek mij aan en zei:

„Wir ziehen auch mal eben die stiefel aus“ ( wij doen ook wel even onze laarzen uit!)

onmiddellijk werd de daad bij het woord gevoegd en binnen geen tijd stonden er twee paar laarzjes naast de schoenen van mijn vrouw. Ik kon met moeite een lach onderdrukken.

Ik keek haar even doordringend aan en zei:

“Hanna, hast du Papa und Mamma Bescheid gesagt das du bei uns bist. Nicht das die beide euch suchen, weil dann hast du werklich ein Problem, junge Dame!“ (Hanna, heb je tegen pappa en mamma gezegd dat je bij ons bent, anders he je echt een probleem jonge dame?)

Vol overtuiging keek ze naar boven, waar ik dus toren hoog boven haar uit stak, ze schudde haar hoofd en mompelde iets binnensmonds, in de geest van: “Doch, doch ich hab die beide bescheid gesagt! ( ja, ja ik heb het ze allemaal verteld)

“Ich ruf Pappa doch noch eben an, so das er Bescheid wist wo ier bist!“ ( ik bel pappa even op om te zeggen dat jullie hier zijn.) riep ik tegen haar.

Dat maakte geen indruk en ze had zo iets van, nou je doet maar wat je niet laten kan.

Ik nam de telefoon en belde naar haar vader. Op het zelfde moment zag ik hem op de fiets voorbij komen en met een rotgang van de berg af rijden, kennelijk op zoek naar zijn dierbare kleine dochter!

Ik snelde weer naar de voordeur, bellen had natuurlijk geen zin als hij reeds op de fiets door de wijk heen reed op zoek naar zijn kleine belhamel.

Ik gaf een brul: “Marcus, Hanna ist bei uns, wenn du die sucht“ (Marcus, Hanna is bij ons als je haar zoekt!) Marcus ging vol in de remmen en draaide om.

Inmiddels was ik weer naar binnen gelopen, in de huiskamer had Hanna inmiddels het hoogste woord en vertelde in geuren en kleuren wie haar vriendinnetje was en waar ze vandaan kwam. Midden in haar verhaal stokte ze plotseling. Ze keek me met grote verbazing aan. Haar blik bleef hangen op mijn voeten. Ik loop vrijwel altijd op blote voeten, dus ook in huis. Even was Hanna stil en keek naar de wat groot uitgevallen maat zeven en veertigers voor haar. Hanna niet voor een gat te vangen besloot onmiddellijk zich aan te passen aan, wat in haar ogen kennelijk gebruikelijk was, en begon nu ook haar sokken uit te trekken. “Ich siehe auch mahl eben die Socken aus und du auch“ (ik trek ook even mijn sokken uit en jij ook!) zei ze resoluut tegen haar vriendinnetje. De sokken werden in de gang in de laarzen gestopt. Net op dat moment kwam Marcus binnen lopen.

 

Marcus werd vriendelijk begroet door beiden, terwijl zijn blik duidelijk bezorgdheid uitstraalde.

“Was  hab ich euch nun gesagt? Ihr dürft nicht die Straße unter fahren!“

Hanna besloot wijselijk de vraag volkomen te negeren en begon omslachtig uit te leggen wat ze allemaal gedaan had vanaf het moment dat ze was weg gereden bij haar vader. Ik vroeg wat Marcus wilde drinken om even van de schrik te bekomen. Marcus gaf aan dat dat nu niet het verstandigste was, hij sommeerde beide dames om alle afgelegde zaken weer aan te trekken en als de wiede weerga weer op hun fietsje te klimmen en te maken dat ze aan de goede kant van de verkeersdrempel kwamen.

“Ik zal maar niet vragen of ze nog wat van een snoepje willen hebben, he?” vroeg ik voorzichtig.

“Lijkt me niet!” zei Marcus “dan staat ze morgen weer voor de deur bij je”

De dames waren inmiddels weer reis gereed en, na een ieder uitbundig te hebben gegroet, verdwenen ze alweer richting fietsjes. Nog voor Marcus tijd had om op te stappen waren ze alweer vertrokken. Vriendelijk zwaaiend toen ze de hoek omgingen.

“Nou moet ik nog opschieten ook” zei Marcus “anders zijn ze me weer ontglipt!” Lachend sprong hij op zijn fiets en zette de achtervolging op beide in.

 

Op na nieuwe avonturen!

Gegarandeerd dat er nog velen zullen volgen !