Ik heb de aller platste iPad! ( deel 2,Op zoek naar iets nieuws!)

21-04-2012 08:09

 

Goed, dat was dat, de iPad is niet meer.  (lees deel 1) 

Het avontuur met de vrachtwagen heeft hij gewoon niet overleefd!
Volgens mijn Els is het flauwekul om te blijven mokken over het verlies.
“Je gebruikt dat ding zoveel en je hebt er zoveel plezier van, haal dan een nieuwe!”
was haar welgemeende advies.
Eigenlijk is het gewoon erg lief. Zelf heeft ze totaal niets met dat ding en heeft, vooral in het begin, wel honderd keer geroepen :
“Wat moet je met zo’n ding”!!
Kijk, een goed advies moet je niet in de wind slaan. Dus na wat tegen pruttelen was ik al snel overtuigd van haar gelijk!

Op zoek

Dus achter de PC en op zoektocht naar de ‘nieuwe Appel’. Nee, niet de Appel drie maar de ‘nieuwe appel’ zoals ze hem hadden gedoopt. Ik schrok een beetje van de prijs. Een vergelijkbare met de iPad twee lag al snel weer zo’n kleine tweehonderd euro duurder.
Nog los van het feit dat dat ding gewoon niet te leveren was. Ik was dus op zoek naar een iPad met 64GB en een 3g of 4g verbinding. (troost u ook ik heb deze begrippen net pas geleerd en had voor die tijd ook geen idee wat ze betekende.) Zeg maar de formule 1 onder de iPad.
Ach en net zoals dat altijd gaat met goeie spullen, er zijn er gewoon niet teveel van.
Mijn intensieve zoektocht op het internet en aanvullende telefoontjes aan grote leveranciers leverde geen adres op waar ik dat ding zo ophalen kon. Sterker niemand kon me vertellen hoelang het ging duren, als ik hem bestelde, voordat hij geleverd zou kunnen worden.
Apple wilde namelijk geen leveringsgaranties afgeven. Ach waarom zou je ook, een beetje multinational is nou eenmaal een beetje arogant.

Na talloze telefoontjes trof ik een verkoper van een groot mediaconcern die me de vraag stelde waarom ik perse zo’n nieuwe iPad wilde hebben, sterker hij vroeg me waarom ik weer perse een, te dure, iPad wilde hebben?
Ik stamelde wat van ervaring, deed het altijd goed, systeem ken ik nu en nog wat meer van die vage kretologieën.
“Wat voor een PC heeft u thuis staan, ik bedoel op wat voor een pc werkt u nu de iPad bij?” was zijn volgende vraag.
“Gewoon, een Medion van de Aldi met Windows7 en ik gebruik Chrome van Google, als browser.”
“Wat voor TV, heeft u?” Klonk het heel gedecideerd aan de andere kant.
“Een Samsung LED, 3D” vertelde ik waarheid getrouw.
“En met wat voor een telefoon loopt meneer?” het klonk een beetje triomfantelijk en het deed mij de wenkbrauwen fronsen.
“een Samsung” zei ik, een beetje geïrriteerd. Het klonk botter dan dat de bedoeling was, maar ik begreep er geen snars van welke kant het opging met al die vragen.

“Meneer, als ik het goed heb gehoord dan heb ik u niet een keer Apple horen noemen en wel twee keer Samsung, zou het dan niet logischer zijn als u voor een Samsung-tablet zou gaan. Feitelijk heeft dat apparaat de zelfde mogelijkheden als uw iPad, maar werkt veel natuurlijker samen met een Samsung apparaat en met Windows7. Verder staat Googles centraal binnen het besturingssysteem, zodat ook dat geen probleem hoeft te betekenen omdat u reeds gewend bent om daar mee om te gaan.

Logica

Tja, tegen zoveel logica was natuurlijk, voor mij als leek, geen kruid gewassen en daar kon ik dus niets tegen in brengen. Ik bedankte hem vriendelijk voor de uitgebreide informatie en zei hem dat ik er nog eens een nachtje over ging slapen. Ik hing op en haalde even diep adem.
Het was me wat, in een keer mijn hele Appel-droom onderuit geschoffeld. Ik had behoefte aan een objectief advies en………………. dus ging ik naar Els.
Ik vertelde haar het hele verhaal, ze keek me aan of “Rome in de brand stond” alle techniek van mijn uitleg was aan haar niet besteed. Tot slot stelde ze me de vraag waar het feitelijk allemaal om draait: “welke is goedkoper?”
Ik keek haar even aan en zei toen,
“Tja die Samsung is een stuk goedkoper, dat wel.”
“Kijk, eigenlijk moet je mij niet vragen wat je doen moet, je moet het gewoon zelf weten natuurlijk. Maar als die Samsung even goed is en een stuk goedkoper en nog makkelijker ook, tja dan zou ik het wel weten. Ik ging dan voor die Samsung Galaxy. Maar nogmaals het is jou speeltje en jij moet de keus maken!”
Feitelijk was ik er dus niets mee opgeschoten en zat nog steeds voor een dilemma. Wachten totdat de iPad drie (oeps, de nieuwe!!) geleverd kon worden of morgen naar de winkel gaan en een Samsung Galaxy gaan ophalen. Nog steeds was ik er niet van overtuigd dat die Samsung, voor mij , het beste alternatief was. Ik ben een twijfelaar !!

De volgende dag moest mijn blaffende vriend naar de kapper. ’s Middags om een uur of een wordt meneer dan afgeleverd bij mevrouw Marie Herder (what's in a name??)
Marie, is een schat van een mens. Haar hele leven staat in het teken van dieren. Ze is geen trimster geworden, maar als trimster geboren. Ze heeft een praktijk in de buurt van Lindern en je moet er ruim van te voren een afspraak maken anders kan je het wel schudden. Het is niet echt naast de deur, maar dat ritje hebben we er graag voor over. Lindern is zo’n beetje en voorstadje van Cloppenburg. Cloppenburg is zo’n beetje de “grote stad” in de buurt.De behandeling van Sjipke, onze hond, duurt zo’n twee en half á drie uur. Meestal gaan we dan even naar Cloppenburg om te winkelen en dan die zaken te bezoeken waar mijn viervoeter niet naar binnen mag, hetgeen overigens weinig of geen zaken zijn hier, in dit deel van Duistland. Ze zijn erg ‘thierfreundlich’ zeg maar!

“Ik weet wat wij, ten minste wat jij, gaat doen de komende uren” riep Els triomfantelijk.
We hadden Sjipke (geheel tegen zijn zin!) achter gelaten voor een grote beurt en waren net weer ingestapt in de auto.
“Jij gaat een paar verkopers gek maken met de meest onzinnige vragen over tablets?”
Ik schoot in de lach,
“Hoezo, ik ga, je gaat toch mee, denk ik?”
“Dacht het niet, ik ga echt niet staan toekijken hoe jij die arme mensen het hemd van hun lijf gaat staan vragen, daar pas ik voor. Als we in de buurt van het winkelcentrum in Cloppenburg zijn, spreken we een tijd af wanneer we elkaar weer ontmoeten en dan ga je je gang maar!”
“Maar het is voor jou toch ook goed om te horen wat het beste is, welke ik misschien wel ga kopen? Trouwens, ik wil graag dat je erbij bent zodat ik hoor of je het er mee eens bent!”
Plotseling schoot ze in een onbedaarlijke lach.
“Je kijkt erbij of dat je het echt meent. Je kijkt of je echt waarde hecht aan wat ik ervan vindt en welke je moet nemen! Kom op, grote, je weet wel beter! Uiteindelijk neem je gewoon zelf de beslissing en sta ik er maar een beetje bij. Nee, vriend ik ga me zolang amuseren in die ‘andere’ winkels in de buurt en we spreken gewoon een tijd af waar we elkaar weer treffen.”
Ik kon aan haar blik zien dat wat ik ook zou zeggen, we het zo zouden doen, dus verder aandringen had geen zin. Toen we aangekomen waren bij het winkelcentrum, keek ze me even, glimlachend aan en zei:
“Nou veel plezier en ik hoop dat je slaagt, dan kunnen we dat ook weer achter ons laten. Tot straks” en weg was ze, alsof ze bang was dat ik nog een poging zou wagen om haar mee te krijgen.

Iets nieuws

‘Telepoint’ stond er met grote neonletters “Wir machen Technik EINFACH EINFACH“ wat zoveel betekend als “Wij maken techniek eenvoudig, eenvoudig” Kortom dat was een hoopvolle aankondiging. Eerst maar eens even op mijn eigen houtje door de winkel struinen, het personeel lastig vallen kon altijd nog. Rechtsreeks af op de balie waar de iPad waren ten toon gesteld. De 1 was er, de twee was er en ja hoor ook de drie…..ehhh de ‘nieuwe’ was er.
Er lag een exemplaar van 16GB en zonder mogelijkheid om een umts-kaartje erin te stoppen en dus allen via WiFi te gebruiken op het internet. Er stond een kaartje op de display waarop vermeld stond dat de ‘nieuwe’ , zoals ik hem wilde hebben, voorlopig niet leverbaar was en dat er niets gezegd kon worden over de termijn waarin ze wel weer leverbaar waren.
Nog even wat rondlopen neuzen tussen de ander tablet’s, maar zag er toch niet echt iets tussen wat waarvan ik het gevoel had dat het een redelijk alternatief kon zijn.

Totdat mijn oog viel op een dummy van een Samsung Galaxy 10.1. Dat was het apparaat waar die man aan de telefoon gister zo op aan gedrongen had. Toch maar even kijken.
Ik nam het apparaat op en voelde meteen dat het een stuk lichter was dan mijn ‘oude’ iPad.
Maar, pas op Barlage, dit is een dummy, waarschijnlijk gewoon een lege huls. Het zegt natuurlijk niets over de echte.
Ik begon om me heen te kijken, op zoek naar personeel. Dat was nog niet zo eenvoudig. Iedereen was druk bezig met klanten. Vlak bij mij stond een jonge verkoper. Ik vroeg hem of er ook ergens een ‘echte’ Samsung tablet lag. Moet u even aan de balie vragen bij de ‘Vodafone stand’, was zijn advies.

Ik melde me aan de balie van Vodafone. Hier stonden twee medewerkers waarvan er een zijn uiterste best deed het te doen voorkomen dat hij het stervens druk had met……tja, met wat eigenlijk?
De ander keek vriendelijk de wijde wereld in en had totaal geen erg erin dat ik voor de balie stond op nog geen twee meter voor hem. Ik bedoel 140 kilo ruim, aan menselijk vlees voor je zie je natuurlijk niet staan, toch??
Ik ‘humde’ maar is een keer, om zijn aandacht te trekken. Opdat moment keek de verkoper die ‘erg druk’ was geweest op, zag me staan, knikte een keer vriendelijk en sprak zijn collega aan met een bijna verbijsterende opmerkzaamheid aan en zei: “Es ist ein Kunde”
Van zoveel waarnemend vermogen was ik echt onder de indruk. Verkoper nummer twee keek even rond en toen bleven zijn ogen op mij hangen: “AAaaah” bracht hij uit, alsof hij mij nu pas zag: “Ein Kunde!!” riep hij uit.
Ik dacht dat ik gek werd en besloot het spel maar even mee te spelen. Ik keek omslachtig om me heen, ging op mijn tenen staan en keek nog even over hun schouder langs hun heen en zei toen: “Ja, Ich bin ein Kunde!!”

Het spel had lang genoeg geduurd, “Ik zou graag informatie willen hebben over een tablet’s en advies bij de aankoop daarvan. Ze hebben me hier naar toe gestuurd, dus wie van u beide kan mij verder helpen?” Kennelijk was mijn toon voldoende om hen ervan te overtuigen dat ik het meende en genoeg had van dat gedoe. De eerste verkoper gaf aan dat zijn collega mij verder zou helpen en dat hij ons graag met raad en daad zou willen bijstaan.
Ik maakte de verkoper deel genoot van mijn twijfels over de aanschaf van een tablet en vertelde hem uitgebreid dat, hetgeen ik met het ding deed , nogal een aanslag was op het geheugen en dat ik dus hoe dan ook behoefte had aan een ruim geheugen op zo’n ding.

Ik moet zeggen de boys aan de andere kant van de toonbank deden uitermate hun best om mij te adviseren bij het maken van een keuze. Uiteindelijk werd mij door hun geadviseerd om een Samsung Galaxy aan te schaffen met feitelijk de zelfde argumenten als de man de dag ervoor reeds aan de telefoon had gedaan. Ze adviseerde de Galaxy mede op basis van :
De eenvoudige uitbreiding van geheugen, Het ding zelf had slechts een beperkt geheugen(16GB) maar was middels geheugenkaart uit te breiden tot en met 64GB, waardoor hij zelfs qua geheugen ruim boven de iPad uitkwam. Verder was de prijsstelling uitermate gunstig ten opzichte van de iPad. De ‘nieuwe iPad’ koste €799 tegen over deze €629, een toch niet onaanzienlijk verschil. Daarnaast waren er, nog steeds volgens de beide heren, een legio voordeeltjes ten gunste van de Galaxy.

Al met al was mijn keuze dus snel gemaakt. Het werd een Galaxy. Ik had dan ook gelijk een geheugenkaartje van 64GB nodig en een tasje om het ding in op te bergen. Ik ben nou eenmaal erg zuinig op mijn spulletjes, kijk maar hoe ik met mijn eerste iPad ben omgesprongen!!
De verkoper maakte de bon in orde en ging met me mee opzoek naar een bijpassend geheugenkaartje. Geen 64GB voorradig dus leek een 32GB het meest haalbare op dit moment. Volgens de jongeman die me hielp ook ruim voldoende. Verder ging onze tocht door de winkel op zoek naar een tasje waarin mijn nieuwe aanwinst zich het meest beschermd zou voelen. Ook die was snel gevonden.
Ik bedankte de beide verkopers voor de uitstekende service en de informatie die hadden geleid tot mijn aankoop. Deed met een grote glimlach afstand van mijn geld en kreeg daarvoor terug een digitale wereld met ongekende mogelijkheden, dacht ik!!

Klaar

Tot mijn verbazing stond Els al voor de deur te wachten.

“En? Vertel, hoe is het gegaan? Ben je geslaagd? Heb je een iPad? Nou kom op vertel??”
“Jezus, wat een vragen, Om dan maar meteen met de deur in huis te vallen, ja ik ben geslaagd, nee het is geen iPad, ja ik heb een tablet en het is geworden een Samsung Galaxy 10.1 16GB met een geheugenkaart van 32GB als uitbreiding”
“Gooi het maar in mijn pet, als jij maar gelukkig bent en wij weer gewoon verder kunnen, want je was niet te harden de laatste dagen!” Was haar reactie.
Kijk, en dat zijn van die momenten dat tot 10 tellen echt helpt!!!

Die zaterdag heeft dat ding liggen branden op mijn buro. Gewoon geen tijd om hem verder te instaleren en nader te bekijken en alle mogelijkheden te testen.

Zondagmorgen in aller vroegte, het huis behoort dan mij toe, niemand is nog wakker zelfs Sjipke is nog in een diepe trans. Dit is dus het moment dat ik mijn nieuwe speeltje ga instaleren. Na een paar uur van alles erop te hebben gezet, instellingen naar mijn hand te hebben gezet en geprobeerd uit te vinden wat dat ding nu eigenlijk allemaal wel en niet kan, begint hij in enen te piepen. Zomaar zonder waarschuwing maakt hij een vreemd geluid. Ik kijk verschrikt op het schermpje en zie daar dat het geheugen reeds vol is. Logisch natuurlijk het heeft maar 16GB geheugen en ik probeer daar mijn hele muziek bibliotheek op te zetten. Dat gaat niet, dus.

Dit is dus het moment dat ik mijn geheugenkaartje moet gaan plaatsen als ik er nog meer op kwijt wil. Het kaartje uit gepakt, het is een minuscuul klein kaartje met de toepasselijke naam Micro-geheugenkaart. Ik heb dan ook de grootste moeite om met die grote jatten van mij dat ding beet te pakken. Uiteindelijk heb ik hem goed vast en zoek naar de ingang op de Galaxy. Ergens zal dat ding toch in moeten. Twee maal rond gedraaid en niets gevonden. Wel zat ander mogelijkheden, maar niets tegen gekomen wat op een ingang leek voor zo’n kaartje.
Ik snapte er niets meer van. Kaartje maar weer neer gelegd en dat ding aan een nadere inspectie onderworpen. Nou kan ik zoeken tot ik een ons weeg maar met geen mogelijkheid een sleufje te vinden waar dat kaartje in moet.
Nog even overwogen om mijn vrouw te vragen haar licht er eens over te laten schijnen, maar die optie was snel verworpen. Ik wilde natuurlijk niet het onderwerp van spot worden!!

Goede raad is duur! Wat te doen. Op eens een inval. Kijken wat ze erover te melden hebben op het internet. Er zal zeker een forum zijn waar de problemen met een Galaxy en geheugen kaartje s besproken worden. Het eerste dat ik tegen kwam was een preview over de nieuwe Galaxy 16GB. Dat moest hem dus zijn. Snel opgezocht en alle bla-bla overgeslagen. Ja hoor daar was de pagage die ik zocht. Geheugen uitbreiding stond er vet gedrukt boven.
Lezen, lezen en ja hoor daar stond het:
“…………….Jammer dat Samsung het niet mogelijk heeft gemaakt om de nieuwe 16 GB Galaxy te voorzien van een extra geheugenkaart zoals dat, bij voorgaande modellen, wel het geval is geweest. Dit had het apparaat zeker tot een sterke concurrent gemaakt van de iPad. 16 GB voor zo’n apparaat is, gelet op de vele apps, aan de krappe kant en komt de prestatie niet ten goede.”
Toen ik nog even verder naar beneden scrolde zag ik tot mijn verbazing de prijzen waarvoor het ding werd aangeboden op internet. Ook die lagen nog eens aanmerkelijk lager dan wat ik ervoor had betaald. Tot zover de preview dus!! Nou, het was ook meer dan genoeg!!

Ik dacht even dat ik gek werd en las het nogmaals rustig door. Toen het goed en wel tot me doordrong dat ik dus de hele ochtend had besteed om een apparaat te vullen dat volstrekt de capaciteit niet had om alles tot zich te nemen wat ik erop wilde hebben draaide mijn eerste verbazing om en voelde ik de woede bij me opkomen.
Die twee ‘artiesten’ in die Telepoint winkel hadden me dus een apparaat aan gesmeerd wat volstrekt niet voldeed aan mijn vraag en aan de eisen die ik aan het ding stelde. Sterker ze hadden me een geheugenkaart verkocht voor een apparaat waar dat ding helemaal niet in ging. Ik werd gek!

Kennelijk had het “in mezelf praten” zo’n geluidsniveau bereikt dat Els bezorgt mijn buro binnen kwam lopen om te vragen of het allemaal wel goed ging met me!
Ik vertelde haar wat er aan de hand was. In tegenstelling tot mij bleef zij de rust zelve. Keek me aan en zei: “ik begrijp ook niet dat je niet gewoon een iPad hebt genomen, nou zit je te klooien met een ding waar je helemaal geen verstand van hebt!”
Ik moet zeggen dat dit soort opmerkingen niet echt bijdragen aan een snelverwerkingsproces!
“Het doet er toch niet toe of ik dat ding nou wel of niet ken? Het gaat er toch om dat die twee knullen me iets verkocht hebben waar ik niet om gevraagd heb? Die twee ‘specialisten’ hebben gewoon uit hun nek staan lullen, toch!! Ze hebben me bedonderd, dat snap je toch wel?”

Even zei ze niets terug: “Ben je klaar? Lucht het lekker op als je tegen mij tekeer gaat? Veranderd er daardoor iets? Ik vind dat je gewoon een iPad had moeten nemen, dat vind ik nou eenmaal en daar doet dat geschreeuw en gevloek van jou niks aan af.”
Ze draaide zich met een ruk om en vertrok weer uit het buro, mij incomplete verwarring achter latend.
Na zo’n tien minuten bekoelde de eerste woede. Ik heb het hele zootje weer hersteld naar de fabrieks instelling en ingepakt in de originele verpakkingen, voor zover dat lukt natuurlijk. Verpakkingen zijn er nou eenmaal niet opbrekend dat je de spullen er weer in probeert te krijgen als ze er eenmaal uit zijn!
Weer een klein uurtje verder zat alles weer in de tas van het bedrijf met de pretentieuze naam ‘Telepoint met de aansprekende slogan “Wir machen Technik EINFACH EINFACH“
Ja, ja!!

Het werd een rustige avond! Els had ingeschat dat ze me beter maar niet te veel aan die dag kon laten herinneren en dus werd er weinig gesproken. Even kwam het toch nog ter spraken.
“Ik ga morgen dat hele zootje terug brengen” zei ik tegen haar. “Oooo” was het neutrale en risicoloze antwoord.
“Je gaat toch wel mee, hé.? Is wel zo gezellig, toch? “ opperde ik.
“Is dat zo? Denk je dat je hem kan omruilen voor een iPad?” zei ze snel om maar van het onderwerp gezellig af te zijn.
“Ik koop bij die zaak dus echt geen iPad, dat kan ik je zo wel vertellen, hoor.” Ik merkte dat mijn stem alweer de neiging had om, qua volume, weer te luid te worden.
“sorry” liet ik er schuld bewust opvolgen.
“Wat nou als je je geld niet terug krijgt, wat doe je dan? “ vroeg ze, terwijl ze me met wat samen geknepen ogen aan keek.
“Dan breek ik die hele tent af!”
Riep ik overmoedig, ik voelde dat mijn bloed alweer aan de kook raakte, alleen bij de gedachten al.
“ En dan vraag je aan mij of ik voor de ‘gezelligheid’ met je mee ga? Je bent niet goed, hé?
“Nee, luister nou even, ik ga toch bij die klanten niet ook nog eens een iPad kopen, ze geven me maar gewoon mijn geld maar terug.”

Verhaal halen

Maandagmorgen, om negen uur in de auto, gepakt en bezakt, onderweg naar Cloppenburg om de Samsung weer bij zijn vriendjes van Telepoint af te leveren.
De stemming in de auto was gewoon goed. Els en ik hadden besloten dat we er niet meer over zouden praten tot dat ik daar geweest was en we wisten waar we aan toe waren.
Tegen een uur of tien kwamen we aan bij de firma waar alles “Einfach” is. Nou maar eens kijken of dat klopt.
Els weigerde om mee naar binnen te gaan. “Ik ken je en kan me voorstellen hoe dat gesprek gaat lopen. Daar hoef ik dus geen getuigen van te zijn!” Was haar uitleg.

Na me te hebben gemeld aan de kassa, kreeg ik een briefje mee waarop stond wat ik bij me had toen ik de winkel betrad. Met dat briefje en de spullen toog ik naar de balie van Vodafone.
Onderweg alle mogelijke argumenten nog maar weer eens herhalend om maar niet met de mond vol tanden te staan
Wonder boven wonder stond daar een van de twee artiesten die me vrijdag geholpen hadden. Ik vertelde hem van het probleem en zijn reactie was nogal laconiek.
“Goh, mijnheer. Wat vervelend nou! Op de eerst plaats natuurlijk onze excuses. Ik ga het meteen in orde maken voor u, wilt misschien iets anders uitzoeken?”
“Ik dacht het niet, ik ben er wel klaar mee. Er is nog maar 1 ding wat ik graag wil en dat is mijn geld terug!”
“Tja, dat is begrijpelijk. Gaan we voor u regelen!” was het koele commentaar.

Daar stond ik nu had de afgelopen 24 uur me er op voorbereid een verbaal gevecht te moeten aangaan om mijn geld terug te krijgen. In mijn hoofd had ik alle denkbare varianten door genomen. Zo in de trant van ‘als hun dat zeggen, dan zal ik ze dat eens even vertellen!’
Allemaal overbodig dus. Mezelf helemaal voor niks zitten opwinden.
Een helder “ga ik voor u in orde maken” gaf dus niet echt een bevredigend gevoel. Het was een anti-climax. Ik had gerekend op een verbaal gevecht en nog voor het begonnen was had de tegenstander de handdoek al in de ring geworpen.

Aan de kassa werd het bedrag netjes uit betaald. Ik liep naar buiten en daar stond Els al te wachten.
“En, hoe is het gegaan?” vroeg ze nieuwsgierig en belangstellend te gelijk.
“Had je maar mee naar binnen moeten gaan, had je kunnen zien hoe het is gegaan!”
“O jee, meneer heeft zijn zin niet gekregen en nou moet ik het weer bezuren? Nou vertel hoe is het afgelopen? Heb je je geld terug gekregen?” vroeg ze een beetje ongelovig.
“Heb je je geld terug gekregen? Wat is dat nou voor een vraag? Natuurlijk heb ik m’n geld terug gekregen!” Ik keek haar aan met een blik van hoe kan je me dat nou vragen.
“Het is toch niet te geloven, hé? Zelfs hier krijg je nog je zin!”en in een adem volgde “wat nu?”
Ik schoot in de lach
“Wat dacht je van eerst maar eens een kop koffie en daarna richting Oldenburg, op naar de mediamarkt. Eens kijken of ik daar een knappe iPad kan scoren !”We hebben er achteraf hartelijk om kunnen lachen, de reis naar Oldenburg verliep uitstekend. Bij de Mediamarkt een nieuwe iPad aangeschaft.
Nee niet de ‘nieuwe’, maar gewoon een ‘ouwe’ iPad2. Een stuk goedkoper, maar nog altijd aan de prijs. Eentje met alles erop en er aan, dat dan weer wel.

Of hij het goed doet?

Wel, u heeft net het resultaat kunnen lezen!
Ik ben er blij mee!