Ik heb de allerplatste iPad ! (deel 1)

19-04-2012 16:32


 Ik heb de allerplatste iPad !

Nee, het is niet de iPad 2, ook niet de nieuwste iPad, u weet wel die geen drie mag heten. Nee, het is gewoon de iPad 1. Geen dure extra’s maar toch gewoon de platste!! Nieuwsgierig geworden? Nou ga er maar even voor zitten, want het is me een verhaal!!

 

Rondje Holland

 

Het is donderdagmorgen en zo als gewoonlijk probeer ik een hele hoop te gelijk te doen. Dingen die allemaal nog ‘even snel’ moeten worden gedaan. Van wie dat moet? Nou gewoon omdat ik nou eenmaal gewend ben om dingen snel te willen doen. ‘t is denk ik de aard van het beestje, niemand die zegt dat het moet. 

Zo ook nu, even snel kijken of ik alles bij me heb, papieren, telefoon, handdoekje (ondanks dat het buiten slechts 6 graden is loop ik alweer te zweten als een ouwe otter en dan is zo’n handdoekje natuurlijk een uitkomst) sleutels en, niet te vergeten, mijn onafscheidelijke vriend, de iPad. Alles in de auto geladen wat mee moet, sta ik op het punt om zelf ook in te stappen en de iPad, samen met het handdoekje, naast me op de stoel te deponeren. De deur van de auto open en een voet naar binnen en ……..………….....................“Rob, terug komen!!”

Het klinkt redelijk ernstig en ik herken meteen de stem van mijn vrouw.
“Wat is er nou weer?”
Is mijn eerste reactie.
“Waarom stap je nou niet in dan kunnen we weg?”, roep ik vragend.
“Heb je alles?” is het antwoord wat ik krijg.
Daarmee meteen voorbijgaand aan mijn vraag en in plaats van deze te beantwoorden wordt er een wedervraag op mijn bordje gelegd.
Op de een of andere manier geef ik ook altijd meteen antwoord op die wedervraag terwijl ik dan in gedachten zo iets heb van, ‘geef nou eerst eens antwoord.’ Even denk ik over deze strikvraag na.

“Ja” , roepen betekent dat ik gegarandeerd iets vergeten ben wat belangrijk is. Hetgeen ik dan natuurlijk de hele rit moet horen.
“Nee” , roepen en dus zeggen dat ik niet alles heb, levert feitelijk de zelfde situatie op, ook dan zal ik de hele weg eraan worden herinnerd dat ik weer eens wat was vergeten.

Terwijl ik nog sta af te wegen wat ik ga zeggen, neemt ze het initiatief door te zeggen: “je moet het kratje met lege flessen nog achterin zetten”, daaraan lachend toevoegend “Het is maar goed dat je hoofd vast zit anders zou je dat nog vergeten!”
Waarop ik lachend terug roep:
“Ach, dan zou jij het me toch wel helpen herinneren.”
Niet minder vriendelijk lachend, natuurlijk.

Gelijktijdig leg ik mijn handdoekje en mijn iPad boven op de auto. Voor zo’n kratje met lege flessen heb je nou eenmaal twee lege handen nodig. Ik loop naar de achterkant van de auto en zet het kratje achterin.
”Was dat het of ben ik nog meer vergeten?”
Sjipke, onze trouwe viervoeter kijkt me vol begrip aan van uit het binnenste van de wagen! Ik doe de klep van de auto dicht en hoor mijn vrouw nog net zeggen.
“Ik ga niet aan alles denken hoor, je kan ook best zelf wat onthouden!”.
Ik loop naar voren en incasseer de laatste opmerking manmoedig, zonder ook maar iets sarcastisch terug te zeggen, ach al doende leert men, toch!

Op weg 

 

Het werd een heel genoeglijke dag. Sinds we in Duitsland wonen, zo’n veertig kilometer over de grens bij 

Bourtange, doen we ons “rondje Holland” eenmaal in de twee a drie weken. Meestal maken we er dan een ‘dagje’ van. Even naar Winschoten, voor de broodnodige “Hollandse” producten, meestal even langs Intratuin, gezellig ergens een broodje eten, ach vul maar in. Alles wat onder de noemer ‘gezellig’ valt komt wel aan bod op zo’n dag.

Als alles is ingeslagen vangt de terugreis aan en die gaat dan meestal via Vlagtwedde. Daar hebben we een postadres waar de weekbladen bezorgd worden. Die veertig kilometer over de grens scheelt ongeveer zo’n honderd euro per jaar, per blaadje aan bezorgkosten. Vreemd toch, in een Europa!! Ik bedoel als ik vanuit Groningen een pakketje wil laten bezorgen in Maastricht dan ben ik ongeveer de helft kwijt in Euro’s als dat ik het in Esterwegen laat bezorgen. Terwijl dat ongeveer zes keer dichterbij is. Als iemand dat kan verklaren dan hoor ik het graag!!

Zo tegen een uur of vier arriveerden we weer op ons woonadres. De auto uitgeladen, alles in de grote ijskast/koelkast opgeborgen en de rest netjes in de bijkeuken geplaatst en dan………………is er koffie !!De eerste kop koffie van vanmiddag.
Met een plof op de bank en dan grijp ik meestal naast me naar mijn iPad. Het is zo’n gewoonte dat dat ding daar netjes op me wacht, dat ik verbaast uitroep:
“Waar heb je mijn iPad neergelegd?!!”
Mijn vrouw kijkt me aan en zegt:
“Ik heb dat ding niet gezien en trouwens, waarom zou ik voordat ding zorgen, hij is toch van jou!!”
Ik stamel een beetje voor me uit
“Het kon toch zijn dat je hem hier neergelegd had of dat jij weet waar hij is. Het was maar een vraag hoor!”

De grote zoektocht

 

Dan begint de grote zoektocht naar mijn appeltje. Het hele huis gaat twee keer op zijn kop en mijn stemming wordt met de minuut slechter. Ik loop een beetje in mezelf te vloeken onder het zoeken.

“Daardoor vind je hem echt niet sneller, hoor!”
is de subtiele bijdrage van Els!
“Kijk dat werkt dus als olie op een brandend vuurtje, hé”
roep ik zo luid, dat ook Sjipke nu zijn kop optilt en me aankijkt alsof hij het in Keulen hoort donderen.
“Nou, kalm maar hoor, je hoeft tegen mij niet zo te keer te gaan, ik heb dat ding toch niet zoek gemaakt!” gelijktijdig komt ze uit de bank omhoog en biedt, heel lief, aan om even mee te zoeken.
“Dat zou erg fijn zijn” roep ik. Als er thuis iets weg is dan weet mijn vrouw het meestal feilloos te vinden en in no-time weer terug te brengen. Meestal met een triomfantelijke blik, zo van ‘zie je wel!” In een keer kreeg ik een heldere inval, “Er zit een traceer mogelijkheid op die iPad, dat ik daar niet eerder aan heb gedacht!”

Als de wiedeweer ga ik naar mijn pc om daar die traceer mogelijkheid van Apple activeren. Ik heb alleen WiFi op mijn iPad zitten en als hij zich nog in huis bevindt is de kans groot dat hij zich dan wel meldt. Zodra ik hem ergens onderweg ben verloren is natuurlijk de kans klein dat hij gevonden wordt, maar toch….er is een kansje en elke kansje is er een.

Na even wachten geeft de pc aan dat ‘hij’ niet oneline is, wel is het mogelijk om een berichtje achter te laten dat zichtbaar wordt zodra hij wordt aangezet, verder kan je de gegevens blokkeren door middel van een passwoord. We laten geen mogelijkheid onbenut, dus alles wordt geactiveerd.

Na een halfuurtje door het huis rennen en alle hoeken en gaten minstens twee keer te hebben doorzocht, de boel dus geblokkeerd te hebben en ‘opsporing verzocht’ van Apple te hebben ingeschakeld,kwamen we elkaar weer tegen in de keuken.
Ik keek Els aan met iets van hulpeloosheid in mijn ogen.
“Denk nou eens even na, waar heb je hem het laatste gehad en wanneer?” was haar volstrekt logische vraag.
Terug redenerend, vanaf het moment dat we wilden vertrekken, was er dus maar een conclusie mogelijk,
“Ik heb hem op het dak van de auto laten liggen toen we vanmorgen vertrokken!” Ik heb hem daar neergelegd toen jij me weer zonodig terug moest roepen!" zei ik. Dat was natuurlijk niet verstandig!
“Welja, natuurlijk! Het zal niet mijn schuld zijn! Jij maakt hem effe lekker, jij hebt toch dat ding boven op die auto laten liggen. Trouwens, denk dan ook even na voordat je instapt. Zou je eens moeten proberen. Scheelt echt een hele hoop ellende!” was haar antwoord.
Natuurlijk had ik die reactie verdiend, ik had de bal neergelegd en ze hoefde hem er allen maar in te schoppen.

Eerst de hond uit laten

Ik ga eerst de hond uit laten en dan zie ik wel verder. Nou zijn de woorden ‘hond’ en ‘uitlaten’ een soort steekwoorden waarop Sjipke onmiddellijk in beweging komt, dus die stond meteen naast me. Vrolijk kwispelend en geen idee van het ‘drama’ dat zich onderwijl voltrok.
Eenmaal buiten kwam een van onze buurmeisje naar mij toe rennen. Een wild wapperend wit handdoekje in haar hand houdend.
“Rob, is dat van jou?” Het was onmiskenbaar het handdoekje dat ik samen met mijn iPad boven op mijn auto had gelegd.
“Ja, dat klopt.”zei ik enigszins verbouwereerd.
“Heb je misschien ook mijn iPad gevonden, die lag erbij?” Het arme kind keek wat vreemd aan. “Nee, natuurlijk niet, dan had ik die ook wel meegenomen” was haar reactie.

Ze had me dus feitelijk de bevestiging gegeven dat ik de iPad wel kon afschrijven. Toch voor de zekerheid maar even de fiets gepakt en een stukje de straat afgereden waar we vanmorgen ook gereden hadden. Tegen beter weten in toch nog een sprankje hoop. Toen ook dit niets opleverde terug naar huis met zwaar de pest in mijn lijf, dat ik zo stom was geweest.
De rest van de avond zou ik dus steeds weer in gedachten dat zelfde traject afleggen en mezelf verwijten dat ik zooooooo stom was geweest. Els kreeg dat in de gaten en zei:
“Hé grote! Wat zeg je nou altijd tegen mij als ik iets kwijt raak? Het is maar een ding hoor! Ziekte is erger, dus maak je niet zo druk! Als dat ding niet meer boven water komt halen we een nieuwe! Trouwens, nou dat ik erover na denk, je loopt al een hele tijd te zeuren dat je een nieuwe wilt hebben! Dus je zal hem wel bewust op het dak hebben laten liggen!”
Ik stond op het punt omdat in alle toonaarde te ontkennen en te vragen of ze wel goed bij haar hoofd was, toen ik haar aankeek en begreep dat ik in de maling werd genomen. Ik heb, dit keer, maar niks terug gezegd.

Onderuit op de bank

 

Om een uur of acht, we zaten net naar het journaal te kijken, ging de telefoon. Een onbekend nummer. Ik nam op en iemand melde zich met de vraag of ik vandaag soms iets verloren had. “Ja, dat kan je wel zeggen” riep ik, heel enthousiast meldde ik dat ik mijn iPad had verloren. 

 “Dan hebben wij die gevonden! U kunt hem ophalen in Surwold” Ze bleken een dorpje verderop te wonen en hadden mijn visitekaartje aangetroffen in het hoesje van mijn iPad. “Hij is gevonden, riep ik triomfantelijk. Ze hebben hem gevonden!”

“Ja, dat heb ik al begrepen! Dat is toch geen reden om zo te schreeuwen?” zei Els, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat iemand dat ding vindt en zich dan ook nog meldt!
“Ik ben gewoon blij dat hij gevonden is, dat scheelt toch een hoop geld, niet dan?”
“Ik ga hem meteen even ophalen” terwijl ik dat riep trachtte ik gelijktijdig mijn jas aan te doen en mijn schoenen aan te trekken. Ik voelde me als een kind zo blij als wanneer hij zijn verloren en afgeschreven speeltje weer terug kreeg.
“Doe je wel voorzichtig onderweg”riep Els me bezorgt toe. “En neem een flesje mee voor die lieve mensen!”

Aangekomen op het opgegeven adres bleek dat het een wat ouder huisje was. De vrouw die open dood was zo tussen de zeventig en tachtig jaar oud.
“Mijn man heeft hem vanmorgen gevonden, in de Poststrasse, in Esterwegen. Hij lag gewoon op straat, midden op de weg. Gelukkig zat uw visite kaartje erin.”
Ik kon het mensje wel zoenen!!
“Ik weet niet wat het is maar ik ben bang dat hij het niet meer doet hoor”
liet ze er achter aan volgen.
“Voordat mijn man hem kon oprapen reed er een grote vrachtwagen met een oplegger eroverheen. Dus ik denk dat hij een beetje stuk is?”
Zei ze op een verontschuldigende toon.
Ik moest even slikken, ik had mijn iPad dus weer terug maar hij was doodgereden door een LKW met oplegger!
Tja, dat was even iets om te verwerken.
Ik heb de vrouw vriendelijk bedankt en haar toch maar een flesje gegeven als dank voor haar eerlijkheid.
Ze had toch mijn iPad maar mooi afgelegd.

Goed, inmiddels was het natuurlijk een illusie om te denken dat we dat ding nog aan de praat zouden krijgen. De hoes was compleet aan flarden en de iPad zelf was niet in een veel betere conditie. De achterkant, die normaal zo glad is als het maar kan en ook kenmerkend is voor de look van Apple, ziet er uit als een wasbord uit de vorige eeuw. Waarschijnlijk is de iPad ook alleen nog maar geschikt voor dat soort werk, want geluid nog beeld zal hieruit te voorschijn komen. Wat me mateloos verbaasde is dat het beeldscherm, het glazen toutchscreen, nog geheel intact was. Je zou toch verwachten dat dat aan gruzelementen zou zijn.

Beter weten

 

Tegen beter weten in heb ik de iPad toch nog maar even aan de pc gehangen. Niet na dat ik natuurlijk even alle knoppen had uitgeprobeerd, inclusief de resetknop. Bij het aanhangen aan de pc komt daar plotseling een schermpje naar boven wat me verteld dat de iPad, die eraan hangt, opnieuw geïnstrueerd dient te worden.
Ik ben meer dan twee uur bezig geweest alvorens ik de moed heb opgegeven en er een kruis overheen heb gelegd.
Rest mij dus niets anders meer dan een gemeend R.I.P. uit te spreken!

Mijn iPad is dan wel de platste,

maar helaas niet meer ‘in leven’

 

 

 

 

 

Wil je weten hoe het afgelopen is?? Lees dan hier verder : 

Ik heb de aller platste iPad ! (deel 2)

Onderwerp: Ik heb de aller platste iPad ! (deel 1 en 2)

IPAD

Datum: 21-04-2012 | Door: GEMMA

DIT IS ECHT NIET TE GELOVEN ZOIETS GEBEURD ALLEEN BIJ JOU OF IS HET NIET ECHT GEBEURD HET LIJKT EEN SPANNEND VERHAAL

Nieuw bericht