Het is echt herfst !!

07-10-2012 12:42

 


 
Het is echt herfst !! 

Terwijl ik dit neer schrijf komt het water hier met bakken uit een grauwe hemel. 

Zelfs Sjipke weigert om zijn neus verder naar buiten te steken dan strikt noodzakelijk. 
Dat levert, met dit soort dagen, een redelijk vermakelijk tafereeltje op bij ons thuis. 
Zo tegen acht uur, in de morgen, begin ik tegen hem te zeggen dat hij toch echt even naar buiten moet. Loop dan door het huis, naar de garage, met in mijn kielzog een opgewekte hond. 
Vrolijk kwispelend staat hij bij de garagedeur te wachten totdat ik de sleutel heb omgedraaid. Vaak duurt het hem te lang en begint dan van die kir geluidjes te maken. 
Ik doe de deur open, voordat ik mijn jas en schoenen aan heb en hij vliegt dan naar buiten. Stopt abrupt als hij bij het einde van de carport is gekomen en draait zich onmiddellijk om zodra de eerste druppels zijn vooruit gestoken neus raken. 

Zonder me ook maar een blik waardig te keuren loopt hij, met een gebogen kop, weer langs mij heen naar binnen toe. Ik weet dan inmiddels hoe laat het is, meneer heeft dus absoluut geen zin om 's morgens al drijfnat te worden. Hij houd liever zijn behoefte op dan dat hij door het natte wereldje heen stapt om het kwijt te raken. 
Ik sluit dan gedwee de deur en ga ook maar weer na binnen. Het heeft immers weinig zin om me zelf klets nat te laten regenen in afwachting van mijn hond. 

Na zo'n goed half uur is de volgende poging daar. Hij legt dan zijn kop op mijn knie, kijkt me strak en doordringend aan. 
Hij houd dit vol totdat ik op sta en toegeef aan zijn dwingende blik. 
Ik sta dus op en vertel hem dat het nog steeds giet, vervolgens loopt hij naar de keuken deur en staat enige tijd doodstil naar buiten te kijken. Als hij zich omdraait en mij aankijkt zeg ik : 
"Nou, vriend vertel het maar, wordt het een natpak? Of heb je nog geen zin?" 

Meestal loopt hij me dan straal voorbij en gaat terug de huiskamer in. Hij legt zich met een diepe zucht, die aangeeft dat een honden leven ook niet over rozen gaat, in een van de grote stoelen, kijkt nog even rond en is zo weer vertrokken naar een plek die hem kennelijk beter bevalt, gezien het tevreden geronk dat hij produceert. 

 


Zo tegen half tien moet het toch gebeuren. Ik bedoel we kunnen het niet hebben dat dat beest in huis uit elkaar ploft en we met alle ellende zitten. Resoluut maak ik hem nu wakker. 
"Kom op, we gaan een plasje doen!" roep ik zo enthousiast mogelijk.( even voor de duidelijkheid dat "we" is natuurlijk overdrachtelijk bedoelt. Niet dat je nu denkt dat we samen in de vrije natuur, gebroedelijk naast elkaar, onze blaas staan te legen. Ik doe dat normaal binnenhuis op de daarvoor bestemde plek!! Nogmaals, niet dat jullie daar verkeerde gedachten bij krijgen!) 

Onder protest verlaat hij dan de grote stoel waarin hij zich comfortabel had genesteld. Slaakt een diepe zucht en sjokt mee naar de garage. Ik trek regenkleding aan en een paar rubber laarzen. Terwijl; ik dit sta te doen wordt ik uitgebreid gade geslagen door Sjipke. Hij geeft ongevraagd en zonder geluid zijn oordeel over wat ik allemaal aan het doen ben. Zijn vernietigende blik zegt mij voldoende. Het is verstandiger om een spiegel te mijden op dit moment. 

Ik doe de eerste stappen naar buiten, terwijl Sjipke nog steeds hoopvol in de deur opening me staat aan te kijken. Hij heeft een hoopvolle blik, zo in de trand van "nou, misschien bedenkt hij zich nog wel als ik maar lang genoeg hier blijf staan. “ 

Hetgeen natuurlijk een mis-calculatie is van mijn sterke karakter. 
Ik spoor hem aan: 
"Komop, je bent een grote vent! Een beetje regen schrikt ons toch niet af? Ze noemen het niet voor niks honden weer!!" 
Nog volhardt hij in dodende blikken vanaf de droge plek waar hij nu staat. Hij maakt nog steeds geen aanstalten om me te volgen. Ik loop naar de hoek van het huis, mijn kop ver weg gestoken in de capuchon van mijn jas. Bij de hoek draai ik me nog eenmaal om. Er is niets veranderd in zijn houding en staat nog steeds hoopvol te kijken zo van 'Dat meent hij niet!’ 

Nou hij meent het wel hoor. Ik loop nu gewoon door als of Sjipke er niet toe doet. Het feit dat ik uit zijn zicht verdwijn is voldoende om hem over te halen het natte leven in te duiken. Met grote sprongen rent hij me nu voorbij en rent naar de overkant van de straat naar de plek waar een van de buurhonden altijd zijn plas achterlaat en daarmee wil aangeven dat hij dus de baas is hier. 

Nou dat pikt mijn viervoetige vriend dus niet. Er gaat een lading plas over heen waar de 'honden geen brood van lusten'. Of hij wil zeggen tegen die buurhond, 'hier is maar een de baas en dat ben ik.’ 
Inmiddels begint de regen de vorm aan te nemen van een watergordijn. Echt met bakken komt het eruit. Sjipke is inmiddels tot op zijn huid doorweekt en krijgt nu de smaak te pakken van het in de regen lopen. Het maakt hem allemaal niets meer uit, alle remmen gaan nu los en hij verdwijnt met grote sprongen tussen het koolzaad, dat hier nog volop in de bloei staat. Die koolzaadvelden zijn een waar paradijs voor al het kleine wild dat hier nog rondloopt. 

Na verloop van tijd komt hij weer 'bovenwater' onnodig om te beschrijven dat het kreng dan om uit te wringen is. 
Niet alleen het water, maar ook het feit dat hij dwars door de akkers aan het rennen is geweest hebben hun sporen in zijn vacht achter gelaten. Sjipke is dus zo zwart als het maar kan, de blubber loopt uit zijn vacht alsof hij zijn eigen modderstroom procuceert. Dat wordt dus weer drogen en föhnen. 

 

Zich even flink uitschuddend, vlak voor we naar binnen gaan, ontdoet hij zich van het overtollige water. 
Nadat ik me heb ontdaan van alle regenkleding, zet ik hem op de werkbank waar reeds een paar handdoeken liggen te wachten om het ergste water en vuil uit zijn vacht te halen. Nadat hij, zo goed en zo kwaad als mogelijk is, is droog gewreven met de handdoeken is het tijd om voor het grover geschut, De föhn wordt erbij gehaald. 

Van kleins af aan is hij eraan gewend om te worden droog geföhnd, hij geniet van die straal warme lucht over zijn doorweekte vacht. Maar het fijnst is het nog als zijn buik aan bod komt. Hij gooit zich in een keer op zijn rug en alle vier zijn poten steken bijna verticaal in de lucht. De straal warme lucht moedigt hem aan om te gaan liggen kronkelen van genot. Weg die natte kou en welkom aan de warmte. 

Hij is weer droog en mag van de werkbank af. Tja en dat is nou net niet de bedoeling. Hij geniet zo van het föhnen dat hij zich hoopvol nog maar een keer op zijn rugstort. Als ik hem duidelijk maak dat het genoeg is geweest dan laat hij zich gewillig van de werkbank af helpen en loopt met opgestoken neus weer naar de huiskamer, stort zich in zijn stoel en binnen een minuut ligt hij weer te ronken. 

 

Ach, zo'n natpak is zo slecht nog niet !!!! 

Inmiddels zijn we een dag verder, vanmorgen scheen de zon, dat is toch beter dan een nat pak !! 
Tja , het is dus echt herfst ! 

Nou, jonge lui, een heel fijne Zondag!