Echte liefde!

21-07-2013 08:54
Een 'love story' voor de vroege zondagmorgen!
 
Bovenop de berg van Esterwegen daar vind je prille liefde. Pas ontluikend en schitterend om te zien. 
Nou zal u wel denken, waar heeft hij het over? Echte liefde kom je toch overal tegen! Daar heeft u natuurlijk gelijk in, maar dit is geen gewone liefde. 
Geen stelletje op leeftijd. 
Geen oppervlakkige verliefdheid. 
Niet een paar verliefde pubers. 
Nee, het gaat hierom het slag mensen dat nog ver van de puberleeftijd verwijderd.
 
De plek waar ik vaak mijn verhaaltjes schrijf heeft uitzicht op de kruising van de Am Hohlweg en de Erlenweg. We wonen en leven in een kinderrijke buurt en het auto verkeer houd duidelijk rekening met die kinderen, het is een wijk waar onthaasten hoog in het vaandel staat. De meest jonge gezinnen hebben een groot aantal kinderen in alle leeftijdscategorieën. Waarbij de jongste telgen natuurlijk de oogappeltjes van de wijk zijn. 
Klaas en Chanel zijn daar de uitgesproken voorbeelden van.
 
Klaas,  nadert met rassé schreden de respectabele leeftijd van 2 jaar en begint verstaanbaar te brabbelen. Zijn vocabulaire groeit met de dag. Klaas heeft een zusje dat een paar jaar ouder is en hem beschermt als een ware kloek. 
Chanel is die leeftijd grens reeds enige maanden gepasseerd en heeft duidelijk een voorsprong. Zoals het een echte dame beaamt weet zij precies onder woorden te brengen wat ze wel en wat ze niet wil. Chanel is de jongste van drie zusjes en wordt bemoederd door beide anderen. Chanel is gewend haar zin te krijgen en laat dat, af en toe ook duidelijk merken. Natuurlijk is Chanel enkele maanden ouder dan Klaas, maar ach, op die leeftijd merk je natuurlijk nog weinig van het leeftijdsverschil.
 
Klaas woont dus, met zijn familie, boven op de ‘berg’. 
De weg naar Chanel loopt een beetje bergafwaarts. Klaas weet regelmatig te ontsnappen aan het ouderlijk gezag. Klaas komt dan naar beneden gereden op zijn loopfietsje. Dat gaat met een snelheid dat ik vaak mijn hart vasthoud of het allemaal wel goed gaat. Ter hoogte van de tuin van het huis waar Chanel woont(en dus vlak voor het raam van mijn kantoortje) Gaat Klaas vol in de remmen. Zijn hakken plant hij dan met kracht in het asfalt en zo komt hij tot stilstand. Hij staat dan midden op de weg, met tussen zijn benen, stevig geklemd zijn stalen versie van “het witte paard”.
Klaas kijkt dan naar de voordeur waar mogelijk elk ogenblik ‘zijn’ Chanel kan verschijnen.
 
Tegen die tijd ben ik meestal al buiten. De plek die Klaas inneemt, zo midden op de weg, vind ik een beetje gevaarlijk en dus snel dan naar buiten.
Klaas staat nog steeds op de weg, de loopfiets bungelt wat losjes tussen zijn benen, beide handjes heeft hij diep weggestoken in zijn zakken. Zijn vrijwel witte krullen bos wappert losjes in de wind en het zonlicht zorgt ervoor dat dat eruit ziet of er een aureool om zijn mooie koppie hangt. Zo staat hij daar stilletjes te wachten tot dat Chanel verschijnt.
 
De laatste dagen is Klaas droevig. Zijn vaste gang naar het huis van zijn Chanel wordt niet beloond met haar verschijning. Niet dat Chanel dat dagelijkse contact niet meer ziet zitten, o nee, het feit dat ze niet verschijnt is veel meer van praktische aard. Chanel en haar Familie zijn sinds een weekje met vakantie. Natuurlijk heeft men Klaas verteld dat Chanel even weg is. Maar hoe vertel je aan een verliefde kleuter dat de liefde van zijn leven hem ‘even’ heeft verlaten om ‘Ins Urlaub’ (op vakantie) te gaan?
 
Ik sta inmiddels buiten en kijk toe of Klaas geen gevaarlijke stunten uit haalt. Plotseling wordt Klaas zich gewaar van mijn aanwezigheid aan de rand van de straat. Hij kijkt me aan en tovert een lach te voorschijn van oor tot oor. Even staan we daar zo en kijken elkaar aan. Blikken van wederzijds begrip worden gewisseld. Ik door breek de stilte door te zeggen :
“Moin Klaas” (Moin, is de plaatselijke begroeting, zoals ze in Holland 'Doei' zeggen)
Klaas kijkt me aan en begint te stralen, houd zijn koppie een beetje schuin en haalt een hand uit de diepte van zijn zakken en staakt die ferm in de lucht, als een spontane begroeting.
Onder dat zwaaien zegt Klaas:
“Moin” even valt er weer een stilte, en dan kijkt hij me doordringend aan, zijn lach verdwijnt een beetje en zijn blik verandert van blij naar vragend.
“Chanel Urlaub???”  Ik knik en zeg dat het nog een paar nachtjes duurt voor dat ze weer terug is.
Een beetje neerslachtig draait Klaas zijn loopfietsje en vertrekt weer naar huis. Zijn moeder staat hem al op te wachten langs de straat en verteld Klaas omslachtig dat hij niet steeds zomaar de weg op mag gaan. Het lijkt allemaal een klein beetje aan Klaas voorbij te gaan.
 
We zijn zo’n dag of 6 verder. Het is maandagmorgen en daar komt Klaas weer aangevlogen op zijn tweewielertje. Weer stuift het stof op van de straat als hij tot stilstand komt. Weer vlieg ik naar buiten, me bezorgt makend dat er wat mis zal gaan zo op de weg. Ik loop van de voordeur naar de straat en zie dat Chanel naar buiten komt. De familie is gisteravond weer thuis gekomen van vakantie. Vervolgens speelt het volgende tafereeltje zich af.
 
 
 
Chanel ziet Klaas.
Klaas ziet Chanel
Klaas gooit zijn fiets tegen de grond en rent dwars door de tuin naar Chanel. 
Chanel laat zich ook niet onbetuigd en gaat in gestrekte draf af op Klaas. 
Beide lachen zoals alleen verliefde mensen kunnen lachen en vergeten de hele wereld om zich heen. Ze vallen elkaar in de armen en dansen op het groene gras een vreugde dansje van pure blijdschap.
De wereld bestaat niet meer. 
De wereld heet Klaas en Chanel!
Alleen de muziek van de film ‘de Titanic’ ontbreekt, maar de sterren spatten ervan af!
 
 
 
 
 
 
Ach, er is geen mooier beeld om de week te beginnen dan deze prille liefde, toch!