Zo maar een zondagmiddag met Sjipke

25-03-2012 16:36

 

Het is zondag aan het begin van de middag en er staat wind, af en toe valt er een bui. Het komt dan met bakken uit de hemel. Het lijkt of de herfst wel heel vroeg op gang gekomen is dit jaar. Mijn vrouw zit, een beetje verveeld, met eens stapel reclames blaadjes die op zondag in grote hoeveelheden bij ons in de bus worden gegooid. Alle supermarkten, kleine middenstanders en grootwinkelbedrijven doen hun duit in de brievenbus, om maar eens een beeldspraak te verbasteren.

We kijken elkaar af en toe aan met zo’n blik van ‘heb jij nog plannen voor vandaag’?

Hier, in het Emsland, zijn dit de weken waarin elk dorp en stad wel een braderie, kermis of rommelmarkt plaats vindt.  Het ‘Erntedankfest ’ wordt hier nog groots gevierd.

Kennen wij in Nederland een ruim ‘winkel openingstijden beleid’ op de zondagen, hier in het noordwestelijk deel van Duitsland is dat nog slechts zeer beperkt en vaak gekoppeld aan bepaalde feesten.

Het lijkt op zulke dagen wel of het hele Emsland uitloopt en men van dorp naar dorp en vervolgens naar de stad vliegt om toch vooral maar niks te missen van het ‘Erntedankfest’ dat in elk gehucht wel uitgebreid gevierd wordt. Nou is die drukte meestal niet aan ons besteed.

Na een poosje alle aanbiedingen te hebben uitgeplozen, moest er een besluit genomen worden. De kans was anders groot dat de zondag, hangend in de bank, aan ons voorbij gaan. Plotseling mengde onze Sjipke, een Welsh springer Spaniël van een jaar of acht, zich ook in de discussie. Hij ging pontificaal voor ons staan en begon hevig te kwispelen ten teken dat hij wel zin had in een frisse neus. Kijk als dan ook onze viervoeter vindt dat het tijd wordt, tja dan blijft er weinig keus meer over.

Mijn vrouw stond op en begaf zich naar de bijkeuken, op de voet gevolgd door onze hond. Geen moment verloor hij haar nu nog uit het oog. Ik was nog in de huiskamer en dat vertrouwde hij niet. Mijn vrouw die bijna klaar was voor vertrek en ik nog in de huiskamer, dat kon niet. Hier begint het probleem voor Sjipke te ontstaan.

Druk heen en weer pendelend tussen bijkeuken en huiskamer en steeds harder kwispelend maakt hij mij duidelijk dat het toch echt tijd wordt dat ik ook in beweging kwam.

Ik sta op en dat is het moment dat hij bijkans uit zijn dak gaat van vreugde, onmiddellijk begint hij een grote diversiteit  aan speelgoed aan te slepen dat absoluut niet gemist kan worden op een uitje. Dat varieert van pluche beesten, een bal en een werpstok. De bal en werpstok is het minste probleem, die moeten zo wie zo mee. Nee, de keuze van het pluche dier dat hem vandaag mag vergezellen is een veel gecompliceerdere. In de tijd dat mijn vrouw en ik ons verder aankleden, schoenen, jas en sjaal lijken geen overbodige luxe met dit herfstweer, ziet Sjipke kans om zeker tien verschillende knuffeldiertjes naar de bijkeuken te slepen. Hij is, net als mijn vrouw, een echte weegschaal het maken van definitieve keuzes is dan een proces van vele wisselingen. Vandaar dat die twee elkaar waarschijnlijk zo goed aanvoelen.

Uiteindelijk maak ik dan maar een keus, op aangeven van mijn vrouw die meteen laat weten dat het niet al te groot mag zijn, rekening houdend met de voorkeur van onze hond, het liefst het grootste en smerigste pluche gevaar dat er in huis te vinden is, wordt het meestal een middelmaat die voor beide acceptabel is.

Alhoewel, Sjipke vaak nog een aantal pogingen onderneemt om, achter mijn rug om, de grote wisseltruc toe te passen en als nog met een gevaarte op de proppen komt. Als ik dat dan weer zie is meestal een strenge blijk genoeg om hem alsnog rechtsomkeert te laten maken en het exemplaar te pakken dat ik zo subtiel had uitgekozen.

Goed, de familie is klaar om te vertrekken. De hond heeft het grootste gedeelte van de auto tot zijn beschikking, daar de achterbanken permanent plat liggen en een riant kussen zijn vaste plek is. Het feest kan nu niet vlug genoeg gaan. Reeds bij het wegrijden gaat hij rechtop zitten om nauwkeurig alle verrichtingen te kunnen volgen en om te kijken of ik wel de goede kant op rij. Bij het rechts afslaan weet hij het zeker, we gaan naar het bos.

Na zo’n tien minuten rijden staan we midden in het bos, ik zet de auto neer en we stappen uit. De achterklep gaat open en daar vliegt mijn vriend de viervoeter me met een rotgang voorbij. Van pure vreugde komt er een diep geronk uit het binnenste van Sjipke. Het is een slechte imitatie van de wilde wolf die met zijn oerkreet een ieder om zich heen verzamelde die tot zijn roedel behoorde. Sjipke tracht nu te bepalen welke kant erop gelopen wordt. Steevast een andere kant op als dat wij willen. Na even hevig twijfelen kiest hij eieren voor zijn geld en rent ons voorbij en neemt de leiding in de richting waarin wij lopen, dit gebeurt met een air las of hij toch al van plan was om die kant op te gaan.

Na een goede driekwartier via de uitgestrekte bospaden te hebben gewandeld zijn we net op tijd terug bij de auto om droog in te stappen. Sjipke is hevig teleur gesteld dat het feest alweer voorbij is en komt pas na vele keren roepen als een geslagen hond aanlopen. De tong ergens tussen zijn voorpoten en onder de blubber want er natuurlijk geen plas onbenut gebleven. Eenmaal in de auto maak ik hem droog en stort hij zich uitgeput op zijn kussen. Nog een of twee keer kijkt hij op en voordat ik de auto heb gekeerd klinkt er een tevreden geronk uit het achterste deel van de wagen. Sjipke is in dromenland.

Mijn vrouw en ik kijken elkaar lachend aan, wat kun je toch een lol hebben van en dier dat zoveel plezier heeft.

Zo’n middag gun je toch een ieder !!!