"voorjaar"

26-03-2012 16:51

 

Het is voorjaar aan het worden en het werd tijd ook.

 

Eindelijk geen grauwe mistdeken meer bij het opstaan. Niet alles meer kleddernat van de mistflarden. Voor het eerst sinds weken, nee zeg maar maanden, geen vorst meer vannacht. Ik word om een uur of zes wakker en Sjipke voelt dat altijd onmiddellijk aan. Sjipke is mijn trouwe maatje. Sjipke is nu zo’n zeven en een half jaar oud en begint de eerste verschijnselen van ouderdom te ontwikkelen. Niets ernstigs hoor, maar je merkt het aan kleine dingen. Opstaan gaat wat moeizamer, beetje meer rekken en strekken. Wel heel nonchalant en alleen als hij denkt dat wij hem niet zien, natuurlijk. Ook begint het pigment een beetje te verdwijnen. Het wordt een beetje grijs om zijn ogen en zijn vacht glimt wat minder als dat hij altijd heeft gedaan. Ook slaapt hij wat meer, neemt zijn rust tussen door. Ach, een Welsh Springer Spaniël heeft nou eenmaal een beperkte houdbaarheid. Maar ik ga ervan uit dat hij toch nog zeker een jaar of vijf bij ons zal blijven. Dus dat is nog even genieten van zijn gezelschap.

 

Gister morgen bijvoorbeeld liep ik om even zes uur buiten in de opkomende zon. Het is een onbeschrijfelijke rijkdom om daar te wonen en te wandelen, waar je tuin over gaat in de natuur. Sjipke,(je weet wel die pitbull van daar net) loopt dan een meter of tien voor me uit, als een soort verkenner zeg maar.

Ineens staat hij stokstijf stil, een poot omhoog (nee,niet zijn achterpoot, gewoon zijn voorpoot), als een echte jachthond te kijken naar het gras een meter of twee voor hem. Plotseling doet hij heel voorzichtig een stapje naar voren, kijkt even achterom of ik wel meekom en neemt een sprong met vier poten tegelijk omhoog (zoals een kat z'n prooi bespringt) en duikt met zijn voorpoten gestrekt naar een hoge gras pol toe.

Daar stuiven zo'n 6 mini konijntjes alle kanten op, voordat Sjipke kan beslissen achter welke hij aan zal gaan is het hele spul al weg gestoven. Ze zijn wel zo slim om allemaal een andere kant op te vliegen.

Sjipke kijkt dan wat beteuterd in de rondte en je ziet hem gewoon denken 'barst maar', steekt zijn neus omhoog en komt dan terug lopen met een blik in zijn ogen die verraad dat hij hevig teleurgesteld is maar het absoluut niet waardeert als ik daar iets over zou zeggen. We kijken elkaar dan aan en zonder een woord te zeggen vervolgen we ons pad. Als hij zijn plek weer heeft ingenomen, zo'n tien meter voor me uit, dan kan ik maar met moeite een lach onder drukken. Hij loopt dan voor me, quasi nonchalant met zijn kont te schudden en zijn hele lichaamstaal verraad dat hij baalt. Dat hele proces herhaald zich dan zo'n keer of zes. Telkens zijn die klote konijnen hem te slim af en zijn frustratie wordt er dan ook niet minder op.

 

Vanmorgen waren het niet alleen konijnen die ons pad kruiste, ook een koppel fazanten had besloten om van de opkomende zon te genieten. Nog voor dat ik ze zag hoorde ik ze al. Fazanten maken een vreemd soort klokkend geluid waarbij ze gelijk hun positie verraden.

Bij fazanten gaat hij tegenwoordig wat slimmer aan het werk. Zodra hij zo'n goudkleurige haan ontdekt begint hij met er als een haas vandoor te gaan. Meestal vliegt hij dan met een hele grote boog door het veld en komt dan uit, zo'n meter of 40, achter die fazant. Dan begint het spel van liggen, opstaan, stukje naar voren, weer liggen en weer opstaan en ....................................... tja, vul maar in.

Hij drijft dan die fazant, bewust in mijn richting. Het is prachtig om te zien dat hij onder het drijven steeds oog contact met mij zoekt om te kijken of het nog wel in de goede richting gaat. Tja, het begrip "stom dier" gaat voor mij dus niet meer op. Meestal ziet de fazant kans om net op tijd het luchtruim te kiezen en er vandoor te gaan. Sjipke komt dan, met zijn tong ver uit zijn mond, naar me toe gelopen.

Als beloning krijgt hij dan een paar brokjes. Op de terug weg lopen we dan even langs de bakker om wat verse broodjes op te pikken en vandaar rechtstreeks naar huis. Ter compensatie draagt Sjipke dan de zak met broodjes. Zo trots als een pauw legt hij dan zijn ‘prooi’ aan de voeten van mijn vrouw die hem uitbundig prijst voor de prooi die hij komt brengen.

 

Ik hoop altijd maar dat zij wel begrijpt dat niet hij die broodjes heeft gevangen, maar dat ik ze gewoon heb betaald ! Het leven is mooi !

 

Gewoon voorjaar dus !

 

Voor wat mooie sfeer beelden kun je hier terecht : http://vimeo.com/30903448