Traditie

24-03-2012 23:41

 

 

 

We kunnen zo langzamer hand wel spreken van een traditie. Sinds dat we hier wonen hebben we nu vijf jaar achter elkaar op nieuwjaarsdag twee groepen met buren bij ons thuis mogen ontvangen. Toen wij hier, in Esterwegen, kwamen wonen. Hadden we vanaf het begin eigenlijk meteen een goed contact met onze directe buren.

Ik weet nog goed de eerste keer dat we tegen de ‘berg’ op reden om te gaan kijken naar het huis dat te koop stond. Van uit het dorp langs de Aldi omhoog, via een bouwweg langs het water depot (dat overigens de laatste paar dagen meer dan zijn dienst heeft bewezen!) naar boven. Daar waar de straat zo goed als ophield en waar het over ging  in een landbouwweg, daar lag het huis waar we naar op zoek waren.

Ach het slecht was snel bepleit en ik zal u de verder details besparen. Els , mijn vrouw, en ik waren ervan overtuigd dat dit de plek was waar we ons wel wilde settelen. Naast het financiële plaatje, de staat van onderhoud en wat de mogelijkheden waren kwam toen ook al snel de vraag boven ‘wat voor buren zouden het zijn?’ Eigenlijk de meest logische vraag, want uiteindelijk zit je nou eenmaal met elkaar opgescheept en als het dan een beetje klikt dan is dat toch mooi meegenomen.

We stonden nog buiten te kijken toen ik tegen Els zei: “ik ga eens even praten met de buren, dan weet ik wat ons te wachten staat!” Mijn vrouw is altijd wat terug houdender dan ik (en dat is maar goed ook) dus die zei meteen ”doe dat nou nog maar even niet, laat die mensen nou nog maar even met rust!!”

Te laat dus, ik was al op weg naar de voordeur van de overbuurman, dat wat later de lokale tandarts bleek te zijn, maar ja dat wist ik toen nog niet. Ik belde aan en vrijwel onmiddellijk werd de voordeur geopend. Ik stak mijn hand uit en stelde me voor in mijn beste Duits van dat moment, “Hallo, ich bin Rob und meine frau und ich möchte das haus an der uber site van der strassen kaufen. Nun habe ich eigentlich nur eine frage. Haben Sie dar ein Problem mit wen wir Holländer dar Wonnen gehen?“

Ik stelde de vraag op recht vrolijk en zag aan de gezichten van de beide dat ze hem totaal niet hadden zien aankomen en compleet overrompeld waren. Snel had hij zich echter weer hervonden en zei heel nadrukkelijk dat dat absoluut geen probleem was. Ik bedankte hem en nam afscheid met de opmerking dat we elkaar nog regelmatig zouden zien als we het huis kochten. Ook bij de buurman aan dan andere kant speelde zich dat tafereeltje af, ook daar de overrompeling en ook daar de instemming.

Ik liep terug naar mijn wachtende eega en melde dat we van harte welkom waren. Ze keek me hoofd schuddend aan en zei een beetje meewarig “grote, je bent hartstikke gek, wat moeten die arme mensen wel niet denken” In de jaren die volgde hebben we nog vaak over die eerste ontmoeting gelachen onder het genot van een borrel.

oudere bewoners

De eerste groep buurtbewoners waren de buren die in de reeds bestaande bouw woonden, De tweede groep buren groeide in de loop van de laatste jaren gestaag. De Gemeente Esterwegen ging het bouw gebied Am Kamm in kavels uitgeven en de grondstukken werden gekocht door hoofdzakelijk jongelui die allen aan het begin van hun huwelijkse leven stonden. Daar ik regelmatig door het gebied liep te wandelen met mijn hond was het contact met deze nieuwkomers snel gelegd. Allemaal jonge gezinnen met kleine kinderen. Een en al gezelligheid en een pracht om te zien hoe deze jonge mensen met elkaar omgingen. Ons werd al snel het gevoel gegeven dat we “er helemaal”bij hoorden. Hetgeen Els en ik altijd als erg fijn hebben ervaren.

Jonge gezinnen

Die twee groepen buren maken op nieuwjaarsdag een rondgang langs de huizen van hun “Nachbarnschaft”. Overal wordt dan het glas even geheven en wordt er gedronken op het komende jaar. Een prachtig ritueel. Wij hadden alleen dus vanaf jaar 1 een probleem, we konden niet met de ene groep wel meegaan en met de andere niet. Kortom opsplitsen was er niet bij. We besloten dan ook om thuis te blijven en gewoon te beide groepen te ontvangen en te zorgen voor een buffetje dat er naast het natje ook een droogje was. Kortom oer gezellig, wat in het begin als eenmalig werd beschouwd is een echte traditie geworden.

Ook aan het begin van dit jaar was dus nieuwjaarsdag een gezellig drukke dag voor ons. Meestal gebruiken we dan twee januari om puin te ruimen en de boel weer aan kant te maken. 3 januari is dan een rustdag en op vier januari gaan we de kerstversiering afbreken en opbergen voor de volgende elf maanden.

Dat is altijd nog een heel gedoe, de taken zijn meestal goed verdeeld tussen mijn opzichter en mezelf. Ik doe dan meestal maar wat me gezegd wordt en mijn vrouw geeft dan de aanwijzingen. Dit jaar waren de rollen omgedraaid. Ik zei tegen mijn vrouw laat mij maar inpakken en opruimen dat hebben we wat minder ruimte nodig en stop ik de zaken wat beter bij elkaar.

een treetje te veel

Mijn vrouw zorgde dan voor de aanvoer van verpakkingsmateriaal. Op een geven moment riep ik naar boven dat ze even een doos moest brengen. Ze kwam enthousiast naar beneden met doos en vergat straal het laatst treetje van de trap. Met een donderende klap viel ze van de trap en lag er wat verkreukeld bij op het bordesje boven aan de eerste trap. Ik schrok me rot, een vrouw van tegen de zestig die van de trap af valt, tja dan is de kans op een gebroken heup gewoon aanwezig. Gelukkig leek het wel mee te vallen. Een heel dikke enkel, een wat pijnlijk gewricht waren het resultaat.

De volgende morgen nog steeds een gigantische plofvoet en het leek wel of dat hij nog een keer zo dik was geworden. Toch maar even naar het ziekenhuis in Papenburg en een foto laten maken. Er was veel vocht te zien zei de arts. Nou daar hadden we geen foto voor nodig gehad !!

Op de foto kon je niet echt vaststellen of er iets was gebroken, voor de zekerheid maar een brace aangelegd en weer naar huis gestuurd met de mededeling dat ze over een dag of tien maar weer even op controle moest komen.

Een Duitse herder

Inmiddels was het al weer over tweeën voordat we thuis waren. Els geïnstalleerd op de bank, kussens onder de enkel telefoon in haar hand en gedreigd dat ik haar zou vastbinden als ze niet gewoon op haar kont bleef zitten tot ik terug was. Snel tegen mijn hond gezegd dat we even een stukje gingen lopen.

Eenmaal buiten liepen we langs het huis naar de achterkant. Mijn hond ging er plotseling als een haas vandoor, dat op zich was al verwonderlijk want de laatste tijd kan je hem overal van betichten maar niet van snelheid. Hij stoof weg. Ik zag vanuit mijn ooghoeken een grote herder van achter aan aantal coniferen vandaan komen die onmiddellijk, luid blaffend, de achtervolging in zette. Nou vertelde ik al dat mijn Sjipke (zoals ziijn van oorsprong Friese naam luid) niet meer een van de snelste is en werd dus gemakkelijk ingehaald door die Duitse Herder.

Die vloog van achter vol boven op hem, Sjipke gilde het uit werd vervolgens vol in de snuit gepakt. De eigenares van de Herder probeerde hem nog terug te roepen maar dat mocht niet meer baten. De schade was al toe gebracht. Op het eerste gezicht leek het dat hij vol in zijn oog was gebeten en het bloede een beetje dat het meteen allemaal veel erger maakt voor de leek. Goed, hond in de auto en daar ging ik voor het tweede artsen bezoek die dag.

Gelukkig viet de erge schade nogal mee en had mijn hond (net als mijn vrouw dus) erg veel geluk gehad. Het was langs het hoornvlies afgeschampt en in zijn ooglid zat een klein beet gaatje.

Eenmaal weer thuis zei mijn vrouw dat we morgen maar verder zouden gaan met het opruimen van de kerstspullen. Hoezo we, vroeg ik. Een half blinde hond en een kreupele huisvrouw. Wat nou ‘WE’ Ik zal je bedoelen. Gewoon net als andere jaren. Jij zegt weer wat ik moet doen en ik doe het!!

Dus ook in 2012 verandert er eigenlijk niks !!!

O ja, het gaat weer een stuk beter hoor met zowel vrouw als hond en de kerstspullen?

Die liggen weer op hun eigen plekje, elf maanden te wachten tot ze weer aan de beurt zijn !!!