De vergeten kampen van het Emsland, opening herdenkingskamp Esterwegen

24-03-2012 11:29

 

Opening Gedenkstätte

 

 

De opening van de Gedenkstätte Esterwegen.

Het is 66 jaar geleden dat de Nazi het kamp Esterwegen verlieten.

Het is 66 jaar geleden dat de laatste, nog levende gevangenen, het kamp Esterwegen verlieten en huiswaarts keerden. Ruim 25.000 zouden niet meer huiswaarts keren en bleven voor altijd achter als ‘Moorsoldaat’.

Nu, 66 jaar later dus, keerden een handjevol van die overlevenden van het barbaarse Naziregime terug naar hun voormalige gevangenis. Dat wat eens een oord was waar dood en verderf heerste, waar de meest onmenselijke daden werden uitgevoerd door de toenmalige bewakers van het kamp Esterwegen, de SS.
Dat kamp is nu symbool geworden van de vrijheid en de overleving.

Het KZ (concentratiekamp) Esterwegen is weer open.

Niet zoals toen der tijd om gevangenen te herbergen, nee nu als plek waar men gedwongen wordt om over de geschiedenis na te denken. De Niedersachsen Minister-president David McAllister verwoorde het in zijn toespraak tijdens de opening dan ook heel treffend:
“de geschiedenis gedenken, gedenken is leren voor de toekomst” en zo is het!

ERÖFFNUNG DER GEDENKSTÄTTE ESTERWEGEN       ERÖFFNUNG DER GEDENKSTÄTTE ESTERWEGEN      ERÖFFNUNG DER GEDENKSTÄTTE ESTERWEGEN
 

Lopend over het terrein dat nu is ingericht, op de plaats waar vroeger de barakken van de gevangen hebben gestaan, als gedenkplaats voor alles wat nooit had mogen gebeuren. Voel je de aanwezigheid van al die gevangenen.

Als de bomen hier toch eens konden vertellen.

Dan zouden ze verhalen van de meest gruwelijke zaken die zich hier in onvrijheid hebben afgespeeld. Dan zouden ze getuigen van de grootste misdaden tegen de menselijkheid die zich hier hebben afgespeeld. Ze zouden vertellen wat de gevangenen hebben mee gemaakt. Ze zouden vertellen welk een onrecht hen is aangedaan. Ze zouden……

Hendrik Verheyen, een van de weinige nog in leven zijnde gevangen van het Kamp Esterwegen gaf het in zijn eigen woorden weer toen hij de circa 1000 aanwezige toesprak.
“Lieve aanwezige mensen! Dat kan ik nu wel zeggen op een plek waar toen der tijd alles onmenselijk was.”

Als de bomen hier toch eens konden vertellen.

Dan zouden ze vertellen hoe er de laatste 10 jaren aangewerkt is om een gedenkplaats in te richten voor alle gevallenen. Dan zouden ze vertellen hoe alle slachtoffers van de Nazi’s hebben geleden.
Dan zouden ze vertellen, dit nooit meer!

Als de bomen hier toch eens konden vertellen.

Dan zouden ze vertellen hoe, als een soort voorbode van wat nog komen moet, hier op het terrein een klooster is gesticht. Dan zouden ze vertellen hoe de Franciscaner Nonnen, in nauwe samenwerking met de stichting, bijna dag en nacht klaar hebben gestaan om de nabestaanden van de gevallenen op te vangen en bij te staan in hun verdriet. Dan zouden ze vertellen hoe velen troost hebben gevonden bij die nonnen. Dan zouden ze vertellen dat het die nonnen heel goed werk verrichten.

Als de bomen hier toch eens konden vertellen.

Dan zouden ze vertellen hoe belangrijk het is dat we vrijheid blijven gedenken. Dan zouden ze vertellen hoe goed het is dat ook de generaties na ons weten wat er hier gebeurt is . Niet om in wrok terug te kijken. Niet om in haat verder te leven. Nee, ze zouden dan vertellen hoe belangrijk het is dat we gezamenlijk een plek hebben gecreëerd waar het verleden met het heden en de toekomst er samen voor kunnen zorgen dat er een betere toekomst is voor de jongeren na ons.

Als de bomen hier toch eens konden vertellen, als de bomen hier toch eens konden vertellen…………..

Maar daar hebben ze ons ‘mensen’ voor. Om te vertellen over het verleden, om te vertellen over het heden om te vertellen over de toekomst. Vertellen, woorden doorgeven en die woorden omzetten in daden.

Vanaf deze plek wens ik Frau Dr. Andrea Kaltofen en haar medewerkers, alsmede de zusters van de Franciscaner orde, heel succes bij het ten uitvoer brengen van hun taak.

Immers deze mensen kunnen doorgeven wat de bomen graag hadden willen vertellen.

NB:

Het heeft mij verbaasd dat er zo goed als geen aandacht is besteed aan de opening in de Nederlandse media, zowel de schrijvende pers als de televisie schitterde door afwezigheid. 
Jammer een gemiste kans!!