Nieuw leven

24-03-2012 11:34

 

Er zijn van die dagen dat ik geen zin heb om dat te doen wat mijn vrouw van me vraagt. Niet uit dwarsigheid, of om haar te pesten. Nee, gewoon omdat ik ergens geen zin in heb. Nou kan ik natuurlijk heel flink een verhaal gaan ophangen dat ‘als ik er geen zin in heb dat het dan ook niet gebeurd’ maar dat is veel te doorzichtig natuurlijk. Geen mens, die me kent, die dat geloofd.

Iedereen die samen leeft, woont en lief heeft weet dat er van die momenten zijn dat tegen spartellen misschien even een goed gevoel geeft, zo’n gevoel van ‘dit keer geef ik niet toe, dit keer ga ik winnen’, maar dat je uiteindelijk het onderspit delft en toegeeft aan datgene wat je partner graag wil.

Zo ook deze woensdagmiddag. Mijn vrouw en god zij dank ook mijn vriendin, heeft bedacht dat we nog wel even boodschappen kunnen halen in Nederland.

Mijn vrouw, mijn vriendin

Even voor de duidelijkheid, als ik het over mijn vrouw en mijn vriendin heb, moet je daar niets achter zoeken. Dat is  gewoon een en de zelfde persoon, hoor. Niet dat jullie denken dat ik én een vrouw heb, én een vriendin. Nee, zeg, dat zouden ze nooit goed vinden, hoor !

Goed, na wat gesteggel besloten we dus met algemene stemmen om naar Vlagtwedde te gaan en gelijk de post mee te nemen. Sinds dat we aan de Duitse kant van de grens wonen hebben we daar een postadres. Daar laten we allerlei zaken naar toesturen waarvoor je je anders scheel betaald bij tante post (of moet je tegenwoordig zeggen ome TNT)

De rit naar Vlagtwedde is altijd een plezier om te rijden. Het is een kleine drie kwartier, waarvan het eerste deel langs het Kustenkanaal voert. De weg langs het Kustenkanaal de 401, die de A31 verbind met o.a. Oldenburg. In elk jaar getijde is het een feest om daar te rijden.

In de winter vaak een grote ijsmassa, waar de ijsbreker van de Duitse versie van Verkeer en Waterstaat, de boel tracht open te houden voor de binnenscheepvaart.

Binnenscheepvaart welke met de grootste regelmaat heen en weer vaart tussen de Dollard, via het Emskanaal en Kustenkanaal tot aan de haven van, Berlijn.

Wat te denken van het voorjaar, als de sneeuw weer verdwenen is, de eerste voorjaar’s bloemen de plaats in nemen van de bruin uitgeslagen begroeiing in de berm.

Of in de zomer, als naast het beroepsverkeer op het kustenkanaal, ook de pleziervaart zijn plekje weer heeft gevonden.

Maar het mooiste is het toch om deze tijd van het jaar, de vele bomen vol in herfst tooi, een festijn van kleur en geur. De bomen die plotseling weer wat licht door laten en dus een blik op het achterland toestaan. De boeren die druk bezig zijn om de laatste kavels maïs binnen te halen. En dat alles in een herfst zonnetje dat meer weg heeft van een nazomerse dag, dan van een herfstdag. Kortom een feest om in de auto te zitten en te genieten van die schoonheid die de natuur op zo’n dag te bieden heeft.

Het “kijk is”en “zie je dat” is niet van de lucht. Gaande weg draag ik het verlies van het ‘niet willen’ naar het ‘mee moeten’ als een kerel en begin hoe langer hoe enthousiaster te reageren. Tot het moment dat ze, mijn ega en vriendin, me r subtiel op wijst dat het toch wel een goed idee was om nog even te gaan.

“Als ik nou zie hoe je zit te genieten, dat had ik je niet willen onthouden, toch?” Op zo’n moment weet ik mijn plaats en zwijg.

Wild

Onmiddellijk daarna steken twee reeën de weg over, zo’n 30 meter voor ons verdwijnen ze in de bosrand. Ons perplex achter latend. Er is geen ander verkeer op de weg en ik rem af om zolang mogelijk te genieten van het beeld van een paar dartele reeën die veilig de overkant hebben bereikt. Als ze uit het zicht zijn kijk ik naast me en zie dat mijn vrouw een glimlach op het gezicht heeft van oor tot oor.

“Wat heb jij?” Vraag ik verbaasd. “Wat is er? Op het moment dat ik de vraag stel weet ik dat ik een fout maak. Vraag nooit naar het onbekende want juist dan hoor je dingen die je niet wil horen. Ook nu was dat dus het geval.

“Tja, ik heb het je net ook al gezegd en ik hou er niet van om steeds maar weer gelijk te moeten hebben, maar dit had je dus allemaal gemist als we jou zin hadden gedaan en gewoon thuis waren gebleven!” Om er nog maar eens subtiel aan toe te voegen “zo is het toch?” Dit alles onder een zeer liefelijke glimlach natuurlijk.

We rijden verder en verlaten de 401 aan de andere kant van de snelweg. We rijden nu door een dicht bebost gebied. Ook hier weer de kleurenpracht, ik draai het raampje een stukje open en de lucht van vers gerooide prei, vermengt met de geur van vochtige bosgrond en verse paddenstoelen stroomt de auto in. We kijken elkaar aan. Ik neem geen risico meer en neem het initiatief. “Nou, zeg het maar! Zeg maar dat je gelijk hebt?” roep ik uitdagend en met een brede glimlach.

Een beetje neerbuigende blik is mijn deel. Ze kijkt me aan en zegt “Ik zeg niets, mij zul je er niet meer over horen” Ik ga niet nog een keer zeggen dat ik gelijk heb, zo ben ik niet en dus doe ik dat niet!!)

We zijn inmiddels Neuheede gepasseerd en draaien de Bourtangerstrasse op richting Bourtange. We zijn nu vlak bij de Nederlandse grens en de stemming in de auto is weer zoals het hoort. Ik kijk met een half oog rechts naast me en zie mijn vrouw geluk zalig voor haar uit kijken, ze zit echt te genieten van de natuur en de kleuren parcht om ons heen.

Als in een flits zie ik in een weiland, rechts van de weg, voor een grote boerderij een koe liggen met twee staande koeien erom heen. Terwijl we ervoor bij rijden zeg ik tegen mijn vrouw “Zag je dat? Zag je die ene koe liggen terwijl die andere erom heen stonden?” Terwijl ik dit zeg zijn we er al ruim voorbij, ik rem af en maak aanstalten om de wagen stil te zetten. Ik kijk nog een keer achterom en zie dat die twee andere koeien nerveus om de liggende heen draaien. Begin te draaien op de smalle weg. We rijden terug naar de oprit van de boerderij, mijn vrouw zegt nog “Goh, laat dat beest nou met rust, hij ligt gewoon lekker, maggie!”

 

Ik ben nou be ik absoluut geen boer en heel veel verstand van dieren heb ik nou ook weer niet. Maar als een koe ligt en de halve binnenvoering hangt eruit dan kan dat maar twee dingen betekenen, zij is of aan het bevallen of er is iets goed mis met het beest. Ik ga voor het eerste. Ik stap uit de auto, waarop mijn vrouw onmiddellijk zegt, “blijf nou zitten dat beest wordt alleen maar nerveus van je!”

“Ik ga die boer waarschuwen dat zijn koe ligt te bevallen” Ik stap in en rij het erf op, bij de voordeur aangebeld en in mijn beste Duits, die boer duidelijk gemaakt dat hij op het punt stond van covaderschap beticht te gaan worden.

De boer bedankte me en spoedde zich gelijk naar binnen. Nog voor ik weer in de auto zat liep hij al over het erf, richting weiland, met een touwtje in zijn handen om om de poten van de jonge koe te leggen als hij er niet zelfstandig uit zou komen.

 

Gedraaid

Ik had de auto inmiddels weer langs de weg gezet en de stond te kijken naar de boer. Die schudde zijn hoofd en riep me toe “dat gaat nog wel even duren” waarop hij zich weer omdraaide en met een baal hooi in de weer ging. Die baal hooi werd aan de rand van het weiland neer gelegd en zorgde ervoor dat de andere koeien de aandacht voor de aanstaande moeder vergaten. Tja, ook bij koeien gaat de liefde voor (o nee, door) maag.

Wat nu te doen. We wilden het liefst blijven wachten totdat het kalfje zijn eerste blik in de wijde wereld kon werpen. Maar dan liepen we kans dat de winkel al dicht was als we in Vlagtwedde aankwamen. We besloten om maar door te rijden en dan tegen de tijd dat we weer richting huis gingen was er een goede kans dat het kalfje reeds geboren was.

We zijn toen vlug doorgereden, boodschappen gedaan, de post gehaald en overal het gebruikelijke praatje achterwegen gelaten. We moesten immers op kraam visite, toch!

Op de terug weg bekroop ons een vreemdsoortige spanning, zou het er al zijn? Zou het goed gaan? Was het zelf geboren of heeft de boer moeten scheuren? Vragen en nog eens vragen. Nog twee bochten en dan zouden we het weten. Nog een rechtstuk en een bocht, dan moest het te zien zijn, of niet?

De laatste bocht, nog een stukje rechte weg en dan …………alleen de koe die nog steeds op de grond lag met haar hoofd van ons afgedraaid. Het grote koeien lijf schokte en bonkte. Hoe dichter we bij kwamen des te beter was het schokken te zien en af en toe ging er een rilling door die grote zwart wit gevlekte massa. Met haar kop maakte ze van die ongecontroleerde rollende bewegingen, ik dacht…………

We reden een stukje door, we waren nu op een hoogte met de koe, die nog steeds schokte. De andere koeien deden zich te goed aan het stro dat was uitgespreid.

Plotseling zag ik dat er nog steeds een hele hoop binnenvoering eruit hing bij de koe, en gelijk zag ik dat tussen haar poten in een heel klein kalfje lag dat met elke schok van het grote koeien lijf mee bewoog. De oorzaak van het schokken werd nu ook duidelijk, ze was het kalf aan het schoon likken, met die grote koeientong. Dat ging met zulk een overgave dat het hele kalfje heen en weer werd geduwd. Het kalfje deed dappere pogingen om in de bene te komen en werd telken malen weer terug geduwd door de grote koeientong, die met zoveel liefde het beestje aan het verzorgen was.

Het werd schemer en ons zicht op het tafereeltje werd minder. De donkerte van de bossen en de grond mist die opkwam maakte het hele plaatje wat mystiek. De liggende koe had alleen nog maar een hoofd, het kalfje was bijna geheel verdwenen in de grondmist. We keken elkaar aan, en voelde allebei het zelfde. “wat een prachtgezicht, he?” zei ik. “Tja, echt schitterend toch!” zei mijn vrouw, “ik denk dat het tijd wordt om te gaan”voegde ze er aan toe. Ik knikte en liep om de auto heen. Wat een schitterende belevenis. Natuurlijk er worden duizenden kalfjes geboren, maar juist dit kalfje wat we van zo dicht bij mochten mee maken. Juist, die geboorte gaf deze dag iets bijzonders.

Naar huis

Ik stapte in, trok de deur dicht en startte de motor. Er ging een rilling door me lijf, van de avond kou die op kwam. Mijn vriendin zag de rilling, nam me even in haar op en zei toen heel bezorgd: “Wat is er met je? Waar denk je aan?”

Ik schoot in de lach en zei, redelijk triomfantelijk: “zie je nou, met je eigenwijze gedoe, het is maar goed dat ik door gedramd heb om nog even naar Nederland te gaan, anders had je dat allemaal gemist vandaag!!!!

De enige reactie die ik kreeg was “PPPFFFFFFFFFFFFFFFFFFF”  Eikel!!!!”