"Kreketten!! gewone kreketten !

08-03-2012 13:58

 

Sinds een jaar of vijf wonen we nu in Duitsland. Bij Winschoten de grens over en dan zo'n dertig kilometer het achter land in. Niks bijzonders hoor, vele Nederlanders zijn ons voor gegaan. De kwaliteit van de huizen tegen een relatief lage prijs en de ruimere regelgeving hebben ons des tijds de keuze doen maken. Een goed afgewogen stap, die best wel wat voorbereiding heeft gevergd. Niet iedereen doet dat !!!

"Kreketten!! gewone kreketten !

 

Dat is wat ik nog het meeste mis"

In de rij bij de kassa van Real, een grote supermarkt in Papenburg Duitsland, hoorde iemand achter ons, dat wij Nederlands met elkaar spraken. Het bleek een wat ouder echtpaar te zijn dat een week of zes geleden ook de overstap had gemaakt vanuit de Randstad naar het noorden van Duitsland en zich daar hadden gevestigd. Ze waren neer gestreken in de buurt van Leer en waren nu, op 'ontdekkingsreis', beland in Papenburg.

FEBO en DOBBE

De man vervolgde zijn betoog en melde spontaan:

"Ik kan ook geen FEBO vinden en een fatsoenlijke snackbar is er ook niet. Ja, een ´Imbus´ dat wel, maar geen broodje ´van Dobbe´ of ´een broodje van Kootje´ en dat is toch raar hé, meneer. Ik bedoel dat ze die gewone dingen hier niet hebben. Zelfs in Spanje zie je toch nog gewoon van die fatsoenlijke zaakjes en dat is toch veel verder weg! Toch meneer"

Voor ik er bij na had gedacht was het er al uit: "Misschien bent u wel naar het verkeerde land geëmigreerd?"vroeg ik hem lachend.

De man was even stil en stond kennelijk na te denken over wat ik tegen hem gezegd had. Ik had alweer spijt van mij 'te' snelle, grappig bedoelde opmerking en wilde net gaan zeggen dat het niet serieus bedoeld was. De man was me echter voor, hij draaide zich half om naar zijn vrouw, keek haar diep in haar, wat vermoeide grauwe, ogen aan en zei:
"Kijk wijfie, die kerel zegt dus precies dat waar we het vanmorgen over hadden. We zijn gewoon de verkeerde kant opgereden. We motte gewoon naar Fuengerola. Daar hebben ze wel alles wat een normale beschaving nodig heeft.

Ik zet dat hok gewoon weer te koop en we vertrekken."

Bij deze laatste woorden draaide hij zich weer om en keek me aan.

"Bedankt, ouwe. Je hebt me weer op het juiste spoor gezet, we hebben het er al over gehad, maar nou weet ik het zeker, we gaan!"

Verbaasd

Ik was stom verbaasd, de blik in zijn ogen verraadde dat hij meende wat hij zei. Ik wilde nog iets zeggen maar een schop tegen mijn schenen van mijn vrouw maakte me duidelijk dat ik dat beter niet kon doen.

Ik stond de laatste boodschappen van de band te plukken en in de kar te deponeren toen ik in ene een hand op mijn schouder voelde. Ik keek op en daar stond het ‘wijffie’ van zo even, ze had nog steeds die melancholische blik in haar ogen en zei:

“Ach, zo is hij nou eenmaal, erg impulsief maar ook erg lief. Dus ik hobbel al meer dan 40 jaar achter hem aan. Volgende week zitten we dus in Spanje, daar kan je gif op in nemen. Geen ‘lieve heer’ die hem nou nog tegen houd!”

Ze liep langzaam weg, haar man stond een paar meter verderop te wachten met een volle boodschappen tas van Albert Heijn in zijn hand en zwaaide vriendelijk. Terwijl ze weg liep zei nog even snel:

“Maar ja, ze hebben daar wel kroketten, hé!!”