Het is een verdraaidag!

09-05-2012 09:26

 

 

We zitten in de tuin, een beetje uit de wind en in een zuinig zonnetje te genieten van een kopje koffie. Onze  buurman komt de tuin in lopen, samen met zijn twee dochters van een jaar of negen. Helemaal vrolijk en uitgelaten zoals je ook vaak ziet bij jonge beesten als ze voor het eerst de groene weide in mogen. Genieten van elk straaltje zon en gebruikmakend van de energie die nou eenmaal bij de jeugd hoort.

“Wil je koffie, Heinz?” is de logische vraag.

Heinz is inmiddels zover dat hij weet dat een kop koffie geen twee uur duurt en dat hij geen uitgebreid ritueel hoeft te volgen om samen met ons een “bakkie te doen”.

We wonen sinds een aantal jaren zo’n veertig kilometer over de grens bij Bourtange in het Duitse Emsland.

Een van de dingen die hier compleet anders gaan dan dat wij, rasechte Amsterdammers gewend waren, is een gewoon kopje koffie drinken samen met een buurman of buurvrouw.

 

De vraag “wil je een bakkie” heeft hier een heel andere betekenis dan in Nederland .

Ten eerste is men het niet gewoon om zo maar even bij iemand binnen te lopen voor een bakkie.

Koffie drinken bij iemand gebeurt op afspraak. Je maakt keurig een afspraak wanneer en hoe laat je komt en wordt dan ook geacht om minstens twee uur met elkaar door te brengen. Bij binnenkomst staat, negen van de tien keer, de tafel gedekt en is rijkelijk gevuld met koek, chocolade en taart. Tja, even snel “een bakkie-doen” is er dan niet meer bij.

 

Vanaf het begin dat we hier zijn komen wonen hebben we gebruik gemaakt van de bank voor ons huis om , zodra het weer het toe liet, even buiten een bakkie te doen. Als je dan buiten zit en de buren komen voorbij en blijven even staan voor een praatje, dan was het voor ons volstrekt logisch dat wij ze dan een kop koffie aanboden. Vaak geschrokken werd dat van de hand gewezen en we begrepen maar niet waarom. Pas later begrepen we dat wat wij deden niet gebruikelijk was. Ach het was even wennen…………voor onze buren dan wel te verstaan.

Tegenwoordig is het vaak een zoete inval bij ons. De buren en hun kinderen hebben ontdekt dat je bij ons binnen kan lopen voor een “bakkie en een koekje” en ook weer mag vertrekken als je het op hebt. Ook de buurkinderen hebben ontdekt dat de voorraad snoep vrijwel onuitputtelijk is en die komen dan ook regelmatig binnen rennen.

 

“Wil je koffie Heinz?” vroeg mijn vrouw Els nogmaals aan de buurman.

“Ja, lekker!” was zijn antwoord en schoof aan, aan de grote houten tuintafel.

“en de dames, wat willen jullie drinken” de dames zijn de tweeling van Heinz. Heinz voedt beide meisjes van negen jaar alleen op. Zijn vrouw is zo’n kleine vijf jaar geleden overleden en sinds dien staat hij er alleen voor. Een klus die hij met grote toewijding weet te volbrengen. Hij cijfert zichzelf geheel weg en alles draait om beide ‘dames’. De ‘dames’ zijn graag in de omgeving van Els.

Na lang denken komt het antwoord. “chocomel” moet het worden. “Maar……”, wordt er gelijk aan toegevoegd, “wel de Hollandse!!”  Alles wat uit Holland komt smaakt nou eenmaal veel beter !!     (zelfs als het niet uit Holland komt, maar dat weten de dames dan weer niet!)

“Goed”, hoor ik Els zeggen. “jullie weten waar het staat, pak maar een paar bekers en schenk het maar in” In de loop der jaren zijn ze zich zo thuis gaan voelen dat ze vaak beter weten dan ik waar wat staat.

 

Terwijl ze met z’n drieën naar binnen verdwijnen , raken Heinz en ik ingesprek over de politieke situatie in Nederland. Heinz is, net als ik, geïnteresseerd in de lopende politiek. Heinz informeert mij over het wel en wee in de Duitse Politiek, ik informeer hem over wat er allemaal gebeurt in het Haagse wereldje en samen kijken we naar de problemen van Europa. Ach was het allemaal maar zo simpel. Gewoon aan de tuintafel in het zonnetje alle politieke problemen oplossen, zou toch mooi zijn, niet?

 

“Wat zijn ze ‘um Gottes wil’ aan het doen bij jullie?” Ik kijk hem niet begrijpend aan.

“Wat zijn die politici aan het doen bij jullie? Verduidelijkte hij.

“Ik heb gisteravond naar een programma op de ARD (Duitse eerste net) zitten kijken naar een verkiezingsprogramma van het CDA.

Zes mensen waren er aan het woord.

Van de meesten lieten ze zien dat ze betrokken waren bij de vorming, de uitvoering en de invulling van het vorige kabinet dat gevormd werd door gedoogsteun van die “rechtse populist”

Ze lieten beelden zien van al die mensen, daar op dat podium, die deelnamen aan de discussie en verdedigden dat deelnamen aan die regering de beste oplossing zou zijn voor jullie land.

Ze lieten zelfs zien dat er een mevrouw was die eerst, als minister, het boerka verbod te vuur te zwaard verdedigde en nu ten strijde trekt tegen dat zelfde verbod?

 

Ze lieten een klein mannetje zien dat, in tijd van twee jaar eerst voorzitter was van dat CDA, tot tranen beroerd afscheid nam als voorzitter en verklaarde niet meer terug te komen in de politiek.? Vervolgens kwam dat zelfde mannetje uitleggen dat hij wel weer terug kwam in een of ander departement onder een kabinet dat werd gedoogd door iemand waarvan hij eerder had verklaard dat dat geen goede oplossing was? Even later viel dat kabinet en nam hij even gemakkelijk afstand van dat kabinet waar hij deel vanuit had gemaakt? Ze lieten ook beelden zien van tal van andere onderwerpen waarbij hij bijna van uur tot uur wisselde van mening, hoe kan dat nou?

Verder verklaarde hij een paar keer niet in de race te zijn voor het lijsttrekkerschap van het CDA en plotseling staat hij daar met een groen shirtje aan uit te leggen dat hij het toch maar doet.

 

Dan is er nog een meneer die voorzitter is van de fractie, eerst tegen het kabinet met de PVV, dan voorstander. Doet mee aan het vormen van dat kabinet en steunt in jullie parlement de meest extreme voorstellen van die man met dat witte haar. Vervolgens staat hij te vertellen dat het nooit zijn keuze was om deel te nemen aan een kabinet met die rechtse club? Hij verklaart vervolgens dat, wat hem betreft, hij nooit meer met die club van Wilders in een kabinet wil zitten?

Tja, Rob, ik kan nog wel even verder gaan, maar het is meer van het zelfde!

Ik snap die Duitse politici vaak niet, maar……. die van jullie maken er helemaal een potje van, hoor.

Wat is er in hemelsnaam aan de hand bij jullie daar??”

 

Met stomme verbazing heb ik zitten luisteren naar de opsomming van wat hij gezien had. Natuurlijk heb ik ook zitten kijken naar alle DWDDtjes, Wittemannetjes, 1 vandaags en Nieuwsuur, waarin de hele santenkraam aan politici voorbij kwam. Natuurlijk was het mij ook opgevallen dat ze allemaal de waarheid verdraaien op een manier die hen het beste uitkomt. Natuurlijk is het mij ook opgevallen dat het dit keer, zo rond de verkiezingen, wel erg opvallend is hoe gemakkelijk ze het ene moment het een beweren en het andere moment, met het grootste gemak, het tegenover gestelde.

O ja, natuurlijk loopt er ook nog wel ergens een enkeling rond die zich wel aan zijn verhaal houdt, maar ik heb het nog niet kunnen ontdekken waar die is.

Het past allemaal een beetje in de lijn van de politici van deze dagen, de Leerdammertjes, zeg maar. Geen respect meer voor de kiezers, je mag kiezers rustig voor de gek houden, je mag rustig het ene leugentje met het andere vergoelijken. Zo, althans, lijkt de nieuwe tendens te zijn.

 

“Nou,Hollander”, leg me dat nou eens uit? “Wat is er daarbij jullie aan de hand?” vraagt mijn buurman nogmaals lachend.

Op het moment dat ik probeer een antwoord te bedenken komen luid lachend Els en de twee meiden weer naar buiten met koffie, chocomel en snoep. Ze schuiven nog steeds lachend aan bij ons.

Ik kijk verbaasd en vragend naar Els.

“Wat maakt jullie zo vrolijk?” vraag ik, daarmee nog even een antwoord aan Heinz ontwijkend.

Els kijkt mij, nog steeds lachend, aan en zegt:

“Volgens de dames hier is het vandaag een ‘omdraaidag’. Dat is een dag waarop je, als je ja zegt, je eigenlijk nee bedoeld! Dat levert dus hilarische taferelen op in de ogen van de dames, snap je?

 

Ik kijk Heinz en aan. “Kijk Heinz, het antwoord wordt gegeven door jouw dochters van negen jaar. De politiek in Nederland is afgedaald naar een niveau van kinderen van negen jaar! Met dat verschil ndat jouw kinderen begrijpen dat het een leuk spelletje is en dat die politici bij ons denken dat ze zo met de kiezers om kunnen gaan!

Vind je het gek dat de gemiddelde burger maling heeft aan dat leugenachtig zootje!!”

 

“Wie wil er nog koffie?” roept Els “en dan bedoel ik ook echt wie wil er nog koffie!!?? Anders had ik wel de politiek in gegaan!!