Heeft Griekenland nu alleen schuld? Of hebben we met z'n alle boter op ons hoofd !

22-02-2012 16:19

 

Wat een drukte om Griekenland en de Grieken.

  • Ze zijn corrupt!! 
  • Ze zijn lui!! 
  • Ze deugen niet!! 
  • Ze…………en ga zo maar door.

Natuurlijk kloppen een hele hoop zaken niet, maar kun je dat de gemiddelde Griek kwalijk nemen? Is de gemiddelde Griek verantwoordelijk voor het wanbeleid dat jaren geleden is gevoerd.?

Ik bedoel zijn wij, Hollanders, verantwoordelijk voor het gegoochel met cijfertjes van het komische duo Rutte en De Jager.

Zijn wij schuldig aan het mislukte integratie beleid dat in Nederland is gevoerd?

Grieken zijn Grieken, dat wisten we toen we ze erbij haalden en dat weten we nu nog steeds. Echt waar, dat wat nu gebeurd gebeurde 35 kaar geleden ook al, alleen vonden we die mentaliteit toen nog zo mooi dat we er massaal een vakantie bestemming van hebben gemaakt.

 

Zo’n vijfendertig jaar geleden gingen mijn vrouw en ik voor de eerste keer naar Griekenland met vakantie.

De Griekse eilanden waren nog niet overlopen door het massa toerisme en je  kon er nog gewoon genieten van de onvervalste Griekse cultuur en de daaruit voortvloeiende gastvrijheid van de echte autochtone Grieken. En , niet te vergeten Griekenland was betaalbaar. Griekenland was als vakantieland, met zijn Drachme, gewoon erg goedkoop te noemen. Kortom Griekenland stond nog in de babysokjes, als het om het ontdekken ging van de vakantie mogelijkheden die dit land te bieden had. Spanje werd in middels al plat gelopen  en had al heel veel van zijn autensiteit verloren.

Mijn vrouw en ik hadden, in die tijd, alle twee een drukke baan en geen kinderen. We konden onze vakantie zo inrichten en plannen dat we met een minimum aan vrije dagen, een maximum aan rendement konden halen qua tijd dat we er tussen uit konden piepen. Een van die periodes viel dan meestal zo rond koninginnendag. Als het een beetje meezat dan kon je met 10 vakantiedagen een periode van ruim drieweken overbruggen. Als bijkomend voordeel gold dan ook nog eens dat het buiten de regulieren vakantieperiodes viel, zodat we meestal werkelijk door de bodemprijs te betalen, de hoofdprijs binnen wisten te halen.

Meestal kozen we in het voorseizoen voor Kreta. Op Kreta kozen we dan weer voor het gedeelte dat, geografisch gezien, lag aan de noordkust en dan westelijk ten opzichte van Heraklion, de hoofdstad van het eiland. Zon vijftig kilometer buiten Heraklion, langs de snelweg (de enigste toen) naar Rethymon en Chania vonden we het kleine vissersdorpje met de naam Mpali of te wel Balion / Balie. 

In dat dorpje hadden we een appartement geboekt. Het complex luisterde naar de welluidende naam `Dimitri´s´ genoemd naar , ach hoe kan het ook anders, de eigenaar. Zoals gebruikelijk in die tijd landen de chartervluchten uit Nederland pas zeer laat in de avond. Zo ook deze vlucht. Na aankomst op een donker en vooral zeer warm vliegveld van Heraklion was het een lange tippel over het platvorm nar het aankomst gebouw. Door de warmte bleef de lucht van Kerosine als een vieze volle deken hangen boven het vliegveld. Pas in het aankomst gebouw, waar de airco haar zuiverend werk deed, werd het een ietsje beter. Nadat we onze koffers eruit hadden gepikt sloten we aan in de rij wachtende mensen voor een loket dat, kennelijk, werd bemand door de Douane. We hadden twee mogelijkheden en de rij links was net even korter dan de rij rechts, dus de keus was snel gemaakt.

Van Schengen had nog nooit iemand gehoord. De euro was nog niet in het leven geroepen en de monetaire unie???? Geen mens, laat staan een Griek, die daar ooit van had gehoord. Het duurde en duurde omdat de meeste Douane ambtenaren nog een hele nacht voor de boeg hadden was er geen een die haast had.

Zachtjes schuifelend in de richting van de man in een soort operette kostuum, dat het uniform van de douane bleek te zijn, waren we aangekomen bij de controle: “Kalispéra” zei ik tegen de man in mijn beste Grieks, hetgeen op zijn vriendelijkst ‘Goedenavond’ betekend, ten minste dat had het Berlitz-gidsje me wijsgemaakt.

In plaats van het gebruikelijke antwoord, griste hij de paspoorten uit mijn handen en keek er minachtend in. Vervolgens maakte hij slechts een gebaar, waarmee hij duidelijk maakte dat we op moesten schieten en dat we naar de andere rij moesten verhuizen. De logica ontging ons volledig, maar wat kun je doen. Juist gewoon luisteren.

Zonder ons ook nog maar een blik waardig te keuren, draaide hij zich om naar de volgende en maakte meteen, nogmaals, duidelijk dat we diende te verkassen naar de andere rij. Naar het zich liet aanzien ging dat nog wel even duren. Eenmaal aan de beurt bij een van zijn collega’s, in een soort gelijk operette kostuum, moesten we de koffers openen. We hadden voor drie weken shag in geslagen daar we in die tijd nog stevig rookte. Drie sloffen lagen dus, verdeeld over twee koffers en een tas, voor het grijpen. Hij keek ons even aan en begon toen zijn hoofd te schudden. We hadden geïnformeerd op Schiphol en de hoeveelheid was dat wat je mocht meenemen. Hij nam een slof eruit en legde die, met een heel vriendelijke glimlach op zijn gezicht, maar duidelijk zichtbaar terzijde. Ik probeerde hem terug te pakken , maar gelijktijdig verdween de glimlach en veranderde zijn gezicht in een grimas die niet veel goeds voorspelde. Ik koos eieren voor mijn geld en glimlachte en haalde mijn schouders op, ten teken dat ik mij erbij neerlegde.

“ Efcharistó , Thank you for your gift” klonk het aller vriendelijkst.

Wij zochten op het vliegveld naar de reisleidster. Deze zou ons begeleiden naar de locatie waar we de komende drie weken zouden verblijven. In een hoekje van de aankomsthal stond een jong meisje met een duidelijk zichtbaar bord, wat heen en weer te zwaaien om de aandacht te trekken van de passagiers die zojuist waren aangekomen. Het was ‘onze’ reisleidster. Opgelucht liepen we in haar richting. Ze controleerde onze namen op haar lijst en knikte voldaan. “U mag naar bus twee, die buiten staat. We wachten nog op twee ander koppeltjes, maar die zullen ook wel snel komen” De aankomst hal uit dus en zo snel mogelijk de bedoelde bus opsporen. Eenmaal weer buiten stak meteen het verlangen weer de kop op naar het aankomstgebouw dat zo heerlijk gekoeld was en waar alles ze schoon was. De bus riep meer het beeld op van een gemiddelde lijnbus in Amsterdam dan de bedoelde touringcar zoals we die hadden verwacht. Eindelijk, na een hele poos wachten, het bleek dus dat juist die mensen eruit waren gepikt bij de douane en waarvan hun hele hebben en houwen was omgekeerd op de balie van de douane. Tja en dat duurt dan even. We hadden inmiddels zelf al aan de lijven ervaren waarom het enige tijd in beslag nam.

Bij aankomst in het dorp werden we via een zeer slacht begaanbare weg naar een berg gebracht die, zoals we bij dag licht pas zagen, boven het dorp uistak en een prachtig ver gezicht bood over de Middellandse zee en aan de ander kant het mooie vissersdorpje met daarin de haven welke zich als een ware ansichtkaart uitspreiden. Het Complexj droeg de naam van de Eigenaar ‘Dimitri’ Hoe kon het ook anders?

Deze Dimitri had toen de respectabele leeftijd van twee en vijftig jaar bereikt. Dimitri was iets ‘hoogs’ geweest bij het staatsbedrijf van de Posterijen. Net zo als de meeste ambtenaren, was ook Dimitri uitgetreden met behoud van salaris. Toen was het nog gebruikelijk dat je als ambtenaar volledig werd door betaald tot aan je zestigste verjaardag.

Daarna vond de afbouw plaats naar uiteindelijk 70% op je vijfenzestigste. Kortom een riante regeling. En daarna kreeg je een klein staatspensioentje. In het geval van onze Dimitri gold dat die zaken die hij ondernam en die een relatie hadden met de ontwikkeling van toerisme niet fiscaal belast werden.

De grond die hij had aangekocht werd dus niet belast. Het appartementen complex dat neergezet was werd dus niet belast omdat een relatie naar ontwikkeling van toerisme aanwijsbaar was. De aanschaf van meubilair en inrichting werd niet belast zelfs de, Griekse, variant op onze BTW werd dus niet geheven. Onroerendgoedbelasting werd dus niet geïnd zolang er maar spraken van was dat het gebouw nog niet klaar was. Niet zo verwonderlijk toch dat je overal waar je gaat of staat in Griekenland dus onafgebouwde gebouwen ziet.

Met een beetje creativiteit kan je de lijst van zaken waarin, in een normale samenleving, belasting wordt geheven zelf aanvullen en uitbreiden. Echt u creativiteit schiet te kort om die zaken te bedenken waar geen belasting over hoefde te worden betaald.

In de vele uurtje die we gezamenlijk door brachten, op een balkon onder de sterren hemel van het mooie Kreta, vertelde Dimitri verhalen over hoe de Griekse samenleving in elkaar stak. Het beeld dat wij kennen uit de zuidelijke landen van mensen die leven naar de dag was ook hier de standaard levensnorm.

De instelling van “morgen weer een dag” was eerder norm dan uitzondering. Het leven met de zon en niet met de klok was een levensmotto waar wij Noordelijken vaak jaloers op waren. Niet het uitgesproken materialisme zoals wij dat hier kennen was de levensstandaard, nee het hebben van voldoende voedsel, drinken en een goede relatie met de directe buren was de levensnorm. Een, in onze ogen, relaxt leven leiden, dat was zo’n beetje het hoogste dat de gewone burger nastreefde. Het was wennen voor ons ‘Noordelijken’ !

De instelling van ‘morgen is er weer een dag’ en van ‘waarom zou je vandaag doen wat je morgen ook kan doen’ was een instelling die er mede toe heeft geleid dat wij ‘Noordelijken’ zo graag gebruik maakte van de mogelijkheid om daar, goedkoop, onze vakanties door te brengen. Immers in die tijd was de Griekse Drachme voor ons een equivalent  voor monopolygeld. Een betaalmiddel dat zo goedkoop was dat we er graag gebruik van maakte om onze vakantie op een betaalbare manier in te vullen. In die tijd hoorde je nooit iemand klagen over het goedkope prijspeil dat gehanteerd werd door de Grieken. In die tijd werd er niet gevraagd hoe het kwam dat het zo goedkoop was om juist in die zuidelijke landen en Griekenland in het bijzonder je vakantie door te brengen. Dat dat voort kwam uit sociale regelingen, die feitelijk niet te betalen waren, hebben we met ze alle op de koop toegenomen en driftig van mee geprofiteerd.

Dan komt daar het moment dat Griekenland toetreed tot de Europese unie.

Wij, zijn ervoor verantwoordelijk dat onze “leiders” ermee hebben ingestemd dat de zuidelijke zijn toegetreden tot het monetaire stelsel.

Wij zijn ervoor verantwoordelijk dat onze “leiders” oogluikend hebben toegelaten dat afspraken niet werden nagekomen omdat het beter uitkwam.

Wij zijn er mede voor verantwoordelijk dat we hebben toegestaan dat onze “leiders” accepteerden dat er begrotingstechnisch niets , maar dan ook niets klopte in die landen.

Het was nou eenmaal makkelijker om de andere kant op te kijken dan dat er corrigerend moest worden opgetreden.

Moet alles dan maar blijven zoals het is?

Nee natuurlijk niet. Er moet orde op zaken worden gesteld.

Er moet worden gezocht naar een aanvaardbare oplossing waarin ook de Grieken en die ander staten die er een potje van hebben gemaakt, in het gareel gaan lopen.

Mocht het niet lukken om op basis van goede, controleerbare, afspraken te komen tot een oplossing dan zal als laatste consequentie de stekker eruit getrokken moeten worden en dan zullen ze uit het monetaire stelsel moeten worden gedonderd. Dat gaat geld kosten, veel geld. Maar dat is nou eenmaal de consequentie.

Het gaat echter veel te ver om de schuld daarvan alleen bij de Grieken en de andere zuidelijken staten neer te leggen. Juist de leiders en de regeringen van de hardst schreeuwende landen zijn er verantwoordelijk voor dat het zover heeft kunnen komen. Daar betalen wij, De Grieken en de burgers van de andere landen nu de rekening voor.

Juist de mentaliteit die wij, Noordelijken, altijd roemde als we uitgerust terug kwamen van onze vakanties en het roemen van de betaalbaarheid van het levens niveau, kortom alles wat Griekenland zo aantrekkelijk voor ‘ons’ maakte, doet ze uiteindelijk de das om. !!