Een voltooid leven, een pleidooi voor hulp!!

26-03-2012 23:13

Geachte Tweede Kamerleden,

 

Op 22, 23 of 24 november 2011 bespreekt u het Burgerinitiatief ‘Voltooid leven’ van de initiatiefgroep Uit Vrije Wil. Bijna 117.000 burgers ondersteunden dit initiatief vóór legalisatie van stervenshulp aan ouderen die hun leven voltooid vinden.

Tot nu toe heeft u alleen met deskundigen en belangenorganisaties gesproken over deze problematiek. Om een nog beter beeld te krijgen van de ernst van deze problematiek wil ik graag ook mijn verhaal met u delen:

 

Mijn naam is Rob Barlage, ben 59 jaar en nog (redelijk) gezond.

Ik heb mijn beide ouders verloren aan kanker. Ik heb bij beide meegemaakt wat het ‘verplicht’ verder leven voor hun  een lijdensweg heeft gebracht.

Mijn vader:

Mijn vader, gestorven aan longkanker heeft destijds zijn huisarts, letterlijk op zijn knieën, gesmeekt hem te helpen met euthanasie. De maatschappelijke discussie was nog niet zover. De huisarts, een jonge arts, heeft net zoveel tijd met hem doorgebracht, tot dat ze samen een oplossing hadden gevonden voor een humane dood. Ze beloofde mijn vader dat hij er niet alleen voorstond en dat hij op haar mocht rekenen in zijn donkerste moment in dit leven. Voorwaar, het kiezen voor de dood is geen gemakkelijke oplossing zoals zo vaak wordt beweerd. Nee, juist die keuze getuigd van kracht. Niet een vlucht voor de realiteit, maar een keuze voordat wat feitelijk onvermijdelijk is. Juist de toezegging van de huisarts heeft voldoende rust in zijn leven gebracht, om nog te kunnen genieten van de laatste maanden. Ik ben die arts nog altijd dankbaar tot in het wezen van mijn ziel dat ze bereid is geweest om mijn vader die hulp te geven waar hij om vroeg.

Hoe anders liep het met mijn moeder:

Mijn moeder, altijd tegenstandster geweest van euthanasie, is gestorven aan darmkanker. Haar lijdensweg naar haar dood was, zo mogelijk, nog heftiger. In haar geval, ze was 83, heeft men haar tegen haar wil in door behandeld, waarbij men zover is gegaan dat wat de artsen behandelen noemden zij als marteling heeft ervaren. Opgenomen in het Slotervaart ziekenhuis, wilde de behandelend arts telkens weer foto’s maken, meer darmonderzoek doen, terwijl ze op was. Terwijl ze herhaaldelijk te kennen heeft gegeven dat ze niet meer wilde.

Het enige waarom ze de artsen daar vroeg, was op een waardige, pijnloze manier te mogen sterven en alle behandelingen te stoppen. In plaats daarvan werd ze overgebracht van het zaaltje waar ze lag, naar een soort bezemhok in het Slotervaartziekenhuis te Amsterdam. Een ruimte waar de oude infuuszakken, het geronnen bloed van de vorige patiënt nog op de vloer lag. Daar werd een vrouw neer gelegd die aan het einde van haar leven was.

De Arts:

Niemand had ons iets gezegd, we kwamen op bezoek en troffen een lege plek aan op de kamer waar ze had gelegen. Niemand wist in eerste instantie waar ze was en of ze er nog was. Na lang zoeken werden we naar haar toegebracht, een gemompeld excuus van een leerling-verpleegster, was hetgeen waar we het maar mee moesten doen.

Al haar verzoeken, om op een humane manier haar leven te beëindigen, werden genegeerd. Haar verzoek om te stoppen met haar te behandelen werd genegeerd. Tegen haar uitdrukkelijke wil in, werd er verder gegaan met behandelen en werd pijnstilling als secundair beschouwt.

Het ging verder, op mijn vrouw en mij werd druk uitgeoefend om haar er maar toe aan te zetten zich nog verder te laten behandelen. Aan het ziekbed presteerde de verantwoordelijk arts het om mij en mijn vrouw te gebruiken als druk middel, om mijn moeder zover te krijgen dat ze zich toch nog maar weer vrijwillg zou onderwerpen voor weer een onderzoek.

“Dat wilt u uw lieve kinderen toch niet aandoen, he! Ze nu hier alleen achter te laten, ze zoveel verdriet bezorgen door niet verder te willen leven, kom mevrouwtje even doorzetten!” Was zijn ‘vakkundig’ advies aan een vrouw die op was. Die het leven geleefd had en nu alleen nog maar leed aan het leven.

Ik heb hem erop aangesproken, dat dit geen doen manier van doen was. Ik heb hem erop gewezen dat het schandalig is om zo’n oneigenlijke chantage toe te passen op iemand die aan het einde van haar leven is. Ik heb hem erop gewezen dat mijn moeder nog slechts leed onder het leven en dat ze toch vrij duidelijk was in het feit dat ze niet verder behandelt wilde worden.

Ik kreeg te verstaan dat zij, mijn moeder, zijn patiënt was en hij verder niets met mij te maken had. Ik zal u het verdere getouwtrek besparen.

Het hospice:

 

We hebben haar uiteindelijk zelf weggehaald en haar weten te plaatsen in een hospice. Daar heeft ze nog precies 72 uur geleefd. De arts die haar naar haar dood begeleide heeft zich laten ontvallen dat het gewoon mens onterend was wat er allemaal met haar was gebeurd en dat dat toch nooit had mogen gebeuren.

 

 

 

Beste Kamerleden,

U wordt deze weken waarschijnlijk overspoeld met persoonlijke verhalen, de een nog triester dan de ander. Het zijn allemaal kleine drama’s.

Drama’s waarover u de regie gaat voeren.

U gaat de komende week, samen met 150 volksvertegenwoordigers, bepalen of de 17 miljoen inwoners van Nederland zelf mogen bepalen of hun leven voltooid is. Als u de Nederlanders dat recht onthoud dan betekend dat dat u dus er dus voorkiest om een ieder, die dat feitelijk niet wil, te verdoemen tot een helse levenswandel naar het einde.

Immers u onthoud hem of haar een humane, zelf gekozen,oplossing!

Ik hoop dat u die keuze met uw eigen geweten in overeenstemming kan brengen !!

Tot zover mijn brief aan de Kamerleden. Mocht u de behoefte voelen om ook te reageren en op die wijze een bijdrage te leveren aan de discussie, dan kan dat:

http://www.geachtetweedekamerleden.nl/ op deze site kunt u kennisnemen van de vele, vele brieven die gestuurd zijn en kunt u ook uw verhaal/ uw oproep kwijt!