Een eigen (huur)huis

21-03-2012 22:56

 

Wonen in een arbeidersbuurt betekend dat je altijd kon rekenen op je familie en de buren om je heen.

Toen wij in 1974 onze nieuwbouwwoning betrokken in de Amsterdamse Kinkerbuurt, kwamen we voor het eerst in aanraking met dat fenomeen. Hoe gaat dat nou in zijn werk. Je krijgt een woning toegewezen in een tijd dat er geen keuze was in de woningmarkt. Via het CBH (centraal bureau huisvesting) kreeg je bericht dat je in aanmerking kwam voor een woning. In die tijd hanteerde Amsterdam nog een urgentie beleid. Via een redelijk ondoorzichtig systeem werd dan bepaald of je (en als je) in aanmerking kwam voor een woning in de sociale sector.

Goed we waren dus de gelukkige. We kwamen in aanmerking voor een nieuwbouwwoning in de Borgerstraat, achter de Kinkerstraat. De eerste keer dat we mochten kijken waren we onmiddellijk verkocht. We hadden tot nu toe gewoond op twee kleine zolderkamertjes in Amsterdam. Boven bij een oom en een tante. Ruim twee en een half jaar hebben we daar doorgebracht. Wel water en gas, geen eigen sanitair en douche. Daarvoor moesten we gebruik maken van de faciliteiten die bij oom en tante waren. Niet de ideale situatie voor een pas getrouwd stel. O, begrijp me goed we waren dolblij met ons “eigen plekje” we hadden de mazzel dat we bij twee schatten van mensen terecht konden die niets te veel was en er alles aandeden om het maar naar onze zin te maken. Maar toch, he moment dat je te horen krijgt dat je in aanmerking komt voor je eigen huis, tja dan leef je op, hé!

We accepteerde de woning met het groots mogelijke plezier. Ik weet nog goed de sleutel overdracht was op een vrijdagmorgen. Dit gebeurde op het kantoor van de AWV een van de woningbouwverenigingen die in Amsterdam actief waren. Je werd daar in een klein, kil spreekkamertje ontvangen, de legitimatie’s werden gecontroleerd en de papier winkel werd in orde gemaakt. Handtekeningen werden gezet onder de huurovereenkomst en de sleutels werden overhandigd. Een klein bosje met drie huissleutels, een brievenbus sleutel en een sleutel van de boxruimte’s en dat was dat. Voor je het wist stonde je weer op straat, als de gelukkige gebruiker van een “eigen” huurwoning in de Kinkerbuurt. Snel naar de Borgerstraat om voor de eerste keer de sleutel in de deur te steken en deze officieel samen te betreden. We hadden tegen niemand gezegd hoe laat en wanneer we daar zouden aankomen. Nee , dat was een moment voor ons beide. Samen even genieten van ons huis. Samen de nieuwe woning in bezit nemen zonder potten kijkers. Zo hadden we on s het ultieme moment voorgesteld.

We kwamen aan op de brommer, nee geen eigen auto in die tijd gewoon een bromfiets. Die werd neer gezet tegen ‘onze’ gevel. Op naar de voordeur, op het bellen tableau was inmiddels ons naamplaatje al bevestigd. Je naam te lezen achter de bel, maakte het pas echt allemaal. Het kon niet missen,   wij woonden HIER. Dit was onze nieuwe stek. Langzaam de buitendeur openen. De eerste stappen in het trapportaal. Onder de trap bevonden zich de brievenbussen, ook weer met onze naam erop. Dan de trap op klimmen, een beetje giechelig samen begonnen we aan het grote avontuur. De trap beklimmen werd per trede spannender, het bracht ons stap voor stap dichter bij het doel. De gesloten voordeur van onze woning. We zouden samen de sleutel heel voorzichtig in het slot steken.en dan….. We draaide naar rlinks, nog twee korte trappen en we waren er. Weer een bordesje en nog een draai naar links en de laatste paar treden van de laatste trap. De grote gele voordeur verscheen in ons blijk veld. Yes, dit was het moment. De sleutel werd te voorschijn gehaald, we keken elkaar aan en waren dolgelukkig. “Dit is ons moment. Dit is ons moment samen. Samen genieten, zonder alle familie en kennissen , gewoon met zijn tweetjes de eerste keer de woning betreden. De sleutel in onzer beide handen, ging richting slot. langzaam heel langzaam werd het punt bereikt dat de sleutel het slot binnen zou glijden. Nou vooruit daar gaattie…………………………

Als een donderslag bij heldere hemel, om maar eens een cliché uit de kast te rukken, ging de voordeur met een grote zwier open. Daar stond mijn moeder aan de binnenkant van de deur. Dus in onze woning!!! “kom maar snel binnen we zitten al een half uur te wachten op jullie, iedereen is er, gezellig hé?” Nou, nee dus. Niet precies zo als we het ons hadden voorgesteld. We liepen een beetje beduusd door de hal naar de huiskamer. Daar lag een immense rol tapijt in de kamer, daar stonden potten en blikken met verf. Daar lag bouwmateriaal en een deel van de familie en kennissen waren al druk in de weer met kwasten en hamers en spijkers. “Wat een verrassing, hé? Daar hadden jullie niet op gerekend, hé?  We zijn al uren bezig en er zit schot in. Komt allemaal wel goed, jullie hoeven niets te doen. De koffie staat klaar, dus dat eerst maar!”     Als een tornado ging mijn moeder door het huis. Als een orkaan werden we ontvangen en als een zware stortbui zagen we het voor onze ogen gebeuren. Niks geen moment voor ons zelf. Niks geen moment van genieten van “ons” huis, het binnen komen in de leegte en het in stilte genieten. Nee er werd gewerkt, de radio schalde door de holle lege ruimte’s en het was een kakofonie van stemmen die vrolijk lachte. Een voor een kwamen ze ons feliciteren met de nieuwe woning. Er werd gezoend en er werd gelachen. Een beetje stil en overvallen lieten we alles over ons heen komen. “Ach, kijk nou toch. Ze zijn er stil van. Tja wat een verassing he dat iedereen er is.! Daar wordt je wel stil van, hé!” wist mijn moeder met grote overtuiging uit te brengen. Na de koffie kwam het bier en de jenever te voorschijn. Aan werkelijk alles was gedacht.

Natuurlijk waren we later hartstikke blij met zoveel goed bedoelde hulp op alle fronten. Natuurlijk had het allemaal veel langer geduurd zonder de hulp en steun van onze familie. Maar dat ene  moment, dat moment waar we naar toe hadden geleefd, waar we ons zo op hadden verheugd ………………….Dat moment was weg. Daarvoor in de plaats was een andere, liefde volle, ervaring gekomen die we altijd in ons hart hebben meegedragen.