Duitsland, oosterburen met een visie deel 3, over de gezondheidszorg.

24-02-2012 06:52

Aan de hand van een voorbeeld uit mijn eigen omgeving wil ik u graag meenemen op een vergelijkende trip tussen de gezondheidszorg in Duitsland en in Nederland.

Ook hiervan geld natuurlijk weer: het is niet wetenschappelijk onderbouwd, er is geen uitgebreid onderzoek naar deze voorbeelden gedaan, er zijn  geen enquêtes gehouden. Nee het is gewoon het delen van mijn eigen ervaring aan de hand van een aantal concrete voorbeelden. Mocht u van plan zijn om te reageren (wat ik natuurlijk van harte hoop) dan weet u alvast dat als u mij verwijt dat het maar incidenten zijn u, in principe, gelijk heeft. Maar …… naast de voorbeelden uit mijn eigen ervaring kan ik u ook nog een aantal voorbeelden geven die natuurlijk ook op zich staan. Gezamenlijk vormen deze voorbeelden echter wel een tendens. Een tendens die aangeeft dat het op sommige punten anders zou kunnen en op sommige punten anders zou moeten. Goed daar gaan we.

 

Lichamelijk ongemak

Ongeveer 9 maanden voordat we onze koffers gingen pakken om de stap, vanuit het mooie Woudsend in Friesland richting het Duitse Esterwegen, te maken (we spreken dus over begin 2007) werd mijn vrouw geconfronteerd met uitstralende pijn in haar been, kracht verlies en een verzwakte hef functie van haar voet. Kortom alle verschijnselen van een klassieke hernia. Zoals het gaat eerst een poosje aanzien, vervolgens aan de pijnstillers en uiteindelijk maar een afspraak bij de huisarts. Onze eigen huisarts was met een, welverdiende vakantie. Dus contact zoeken met de vervanger op maandagmorgen. Deze vervanger had zijn eigen praktijk in een ander dorp en wenste beide praktijken gescheiden te houden, als bijkomend argument werd gegeven dat de patiëntendossiers alleen in de eigen praktijk beschikbaar waren dus kwam hij 1x in de week naar de praktijk van onze eigen arts. (Ik kan u verzekeren dat ook in die periode het digitale tijdperk reeds zijn intrede had gedaan en dat ook toen de pc’s reeds met elkaar konden communiceren.) Hierdoor was de eerste mogelijkheid pas op donderdagmiddag om hem met een bezoek te vereren.

Na uitgebreid lichamelijk onderzoek was het hem niet precies duidelijk wat er nu aan de hand was met de rug van mijn vrouw, hij kon dus niet onomstotelijk vaststellen dat er spraken was van een hernia en twijfelde. Zijn advies: even 10 dagen bedrust, pijnstilling en dan maar een afspraak maken met de eigen huisarts, dan kon die beslissen of het nodig was om verdere stappen te ondernemen. Wat bevreemd hebben we hem toen aangekeken, als het hem niet duidelijk is wat de oorzaak van de klachten is, dan zou een doorverwijzing naar iemand die wel kan vaststellen wat er is toch voor de hand liggen. Kijk, het hanteren van een “bedenktijd” bij een abortus kun je je nog iets bij voorstellen, maar niets doen bij lichamelijke klachten kwam bij ons een beetje vreemd over. Ondanks aandringen om te verwijzen wilde de vervangend arts daar niet van weten. In Nederland is het dus zo dat je geen kant op kunt als je geen verwijzing hebt. Een afspraak maken met welke specialist dan ook gaat niet zonder een verwijzing. Zo is het systeem nu eenmaal en zo wordt het gedaan!

 

Wachten op de huisarts

Er zat dus niets anders op dan wachten totdat de eigen huisarts weer terug zou zijn. Tien dagen later was dat het geval. De klachten waren dus niet verminderd, de stijfheid door het bedlegerig zijn was toegenomen en de symptomen waren versterkt. De eigen huisarts onderzocht mijn vrouw, keek even in de papieren en melde toen dat het hem zinvol leek om de fysiotherapie in te schakelen en om advies te vragen. Op de vraag van mijn vrouw om door verwezen te worden naar een neuroloog, werd aan gegeven dat dit nog te voorbarig was, nee eerst het advies van de fysiotherapeut die praktijk hield in het zelfde pand als de huisarts. Naïef gedacht natuurlijk, maar we waren in de veronderstelling dat dit meteen kon gebeuren. Niet dus, een afspraak voor over een week. De fysiotherapeut onderzocht mijn vrouw en zou verslag uit brengen aan de huisarts. Binnen 4 dagen zou de brief bij de huisarts op het bureau liggen. Hoe zo? vier dagen! Lijkt me toch simpel, even een telefoontje of een klop op de kamerdeur ernaast en je ervaring delen met de huisarts leek mij in ieder geval het meest voor de hand liggend. Dat zag ik natuurlijk verkeerd, nee dit koste echt tijd en…… zo was het systeem nu eenmaal en zo werd het gedaan!

Een afspraak met de huisarts vijf dagen later. De conclusie van de fysiotherapeut was dat er spraken kon zijn van een hernia, maar dat dat niet onomstotelijk kon worden bevestigd. Ondanks dat het lichamelijk onderzoek en de symptomen wel die richting op wezen. De huisarts deed het zelfde onderzoek ook nog maar weer eens een keer en onderschreef de conclusie van de fysiotherapeut. Het was niet zeker of het een hernia was en achtte verder onderzoek wenselijk. Het leek hem verstandig om een MRI-scan te laten maken om zo te kunnen vaststellen of er spraken was van een hernia. Wat voor ons het meest logisch zou zijn was dus een verwijzing naar de afdeling röntgen van het St. Antoniusziekenhuis in Sneek voor het maken van een MRI-scan. Maar ……dat zagen we dus verkeerd. Het verwijzen naar röntgen voor het maken van een MRI-scan was voorbehouden aan een specialist, in het geval van mijn vrouw moest dat dus een neuroloog zijn. Ik begreep het toen niet helemaal, maar we konden aandringen en vragen wat we wilden maar, er werd een verwijskaart uitgeschreven en een telefoonnummer van de Neuroloog werd overhandigt met de mededeling dat we maar even een afspraak moesten maken. Een beetje beduusd stonden we weer buiten. Feitelijk waren er nu reeds 4 weken verstreken vanaf het moment dat de eerste klachten zich manifesteerden. Tja…..,zo was het systeem nu eenmaal en zo werd het gedaan!

 

Wachten, wachten en nog eens wachten

Goed, bellen met het afspraken bureau van het St. Antoniusziekenhuis leverde een afspraak op over 3 maanden. Op de vraag of het niet mogelijk was om eerder te worden geholpen werd geantwoord of we dachten dat mijn vrouw de enige was. Ik heb toen nog aangegeven dat de huisarts het wenselijk achten dat er een MRI-scan werd gemaakt en dat het misschien zinvol was om daar nu reeds een afspraak voor te maken zodat als mijn vrouw bij de neuroloog kwam niet nog meer tijd verloren zou gaan en de resultaten bij het eerste consult al beschikbaar waren. Hoe ik het in mijn hoofd haalde zo’n vraag te stellen! Alleen de neuroloog kan een verwijzing geven voor een MRI-scan en dan natuurlijk pas als hij haar “gezien” had. Op mijn ja maar, werd onmiddellijk gereageerd met: zo is het systeem nu eenmaal en zo wordt het gedaan!

3 maanden wachten op een eerste afspraak met een neuroloog, te gek voor woorden toch! Dus contact met de bemiddelingsafdeling van de verzekeraar. Het probleem uitgelegd en afgesproken dat zei nog een poging zouden ondernemen om een snellere afspraak te realiseren, het zij in het st. Antonius of ergens anders, als mijn vrouw maar werd geholpen. Binnen een paar uur een telefoontje terug, in het Medisch Centrum Leeuwarden locatie Harlingen kon mijn vrouw terecht op zijn snelst over 3 weken. Dit afgezet tegen de 3 maanden in Sneek leek dit dus een pracht oplossing. Drie weken later (en een lading aan pijnstilling verder) waren de symptomen verder toegenomen. Het bezoek aan de neuroloog was eigenlijk binnen 3 minuten klaar, toen mijn vrouw aangaf dat de klachten alleen maar waren toegenomen vond hij het niet nodig om verder lichamelijk onderzoek te doen. Waarom, was zijn reactie, de huisarts heeft zijn werk echt wel goed gedaan. Nee, we gaan niet onnodig onderzoek doen.

We gaan eerst een MRI-scan maken en kijken wat dat brengt! Ik zal u een verwijzing geven, daarmee kunt u een afspraak maken met de röntgen. Zodra u de scan heeft laten maken komt u maar terug. Met stomheid geslagen stonden we elkaar aan te kijken. De huisarts mocht dus geen MRI-scan laten maken zonder dat de neuroloog was geconsulteerd, terwijl nu de neuroloog blind voer het onderzoek van de huisarts. Vol goede moed verlieten we de kamer van de neuroloog en togen huiswaarts. Immers er zat nu schot in het geheel zo’n MRI-scan was natuurlijk zo gepiept. En dat de neuroloog precies dat deed wat ik een week of drie terug eigenlijk had voor gesteld, ach……….zo is het systeem nu eenmaal en zo wordt het gedaan!

Oke, even bellen voor een afspraak voor de MRI-scan en dan weer snel terug naar de neuroloog, met dat heen en weer rennen was er nog geen begin van een behandeling gestart, nee we waren nog bezig om de diagnose te stellen. Een heel aardige dame stond me te woord aan de afspraken balie van het St. Antoniusziekenhuis. Maar aardig of niet een afspraak op korte termijn zat er niet in. 5 weken ging het duren voordat er een gaatje was, uw vrouw loopt toch nog, dus dan is er geen noodzaak om er een spoedgeval van te maken. Met stomheid geslagen, “dus de brandweer rukt pas uit als minimaal de helft van een gebouw is afgebrand?” was mijn vraag. Na veel aandringen, lief doen, verdrietig zijn en bidden en smeken, bleek dat er een gaatje was na 4 weken. Niets hielp! Dus de afspraak maar gemaakt. Onmiddellijk zelf op zoek gegaan naar een mogelijkheid om elders een MRI-scan te laten maken. Stad en land afgebeld en uiteindelijk in Amsterdam bleek dat te kunnen. Als het moest zelfs binnen 24 uur en eventueel ’s avonds en in de weekenden. Daar zat natuurlijk een kosten plaatje aan. De vraag neergelegd bij de verzekeraar en aan gegeven dat ik het spuug zat begon te worden. Binnen een uur een telefoontje in Leeuwarden kon volgende week een MRI-scan gemaakt worden. Ik dacht dat ik ontplofte. Ik had dus een hele tijd gebeld met het MCL en daar werd mij verzekert dat er de eerste drie weken geen plek was. “Ach meneer” zei de mevrouw van de verzekering “maak u nou niet zo druk……… zo is het systeem nu eenmaal en zo wordt het gedaan!”

Onmiddellijk gebeld naar de neuroloog in Harlingen om een afspraak te maken voor de uitslag. Door schade en schande wijs geworden dacht ik dus dat het handig was omdat te doen voordat de MRI-scan gemaakt was. Immers volgende week de scan, ik had begrepen dat het een week duurde en dat dan de uitslag bij de neuroloog zou zijn. Dus een afspraak over drie weken leek alleszins redelijk. Het werd echter 5 weken, want de neuroloog ging met vakantie en aangezien het een ‘buitenpost’ van het MCL was in Harlingen was er geen vervanger. Alleen in zeer acute gevallen kon worden uitgeweken naar het MCL. Ach je raakt vermoeid, geïrriteerd en je wend eraan. Je krijgt dan zo iets over je van………… zo is het systeem nu eenmaal en zo wordt het gedaan!

De MRI-scan werd gemaakt, de situatie van mijn vrouw ging zienderogen achteruit, ze had inmiddels een knappe klapvoet ontwikkeld en de pijn klachten namen hand over hand toe. 13 weken nadat de eerste klachten zich manifesteerden zat mijn vrouw bij de neuroloog met de uitslagen van de MRI-scan. Het was de neuroloog duidelijk, de MRI-scan liet zien dat er een fikse hernia aanwezig was. Confessioneel behandelen had geen zin meer, hij betreurde het dat mijn vrouw pas in een laat stadium aan hem gepresenteerd was daar er anders misschien nog mogelijkheden waren geweest om onder een operatie uit te komen. Onnodig te vermelden dat deze opmerking bij ons binnen kwam als een bomaanslag bij heldere hemel. Tja ja, we wisten het nu wel: …………… zo is het systeem nu eenmaal en zo wordt het gedaan!

Met een verwijzing in de hand, met daarop met de hand geschreven ‘Urgent’ melden we ons bij het afspraken bureau in het St. Antoniusziekenhuis om, het liefst op korte termijn, een afspraak te maken met de neurochirurg. Na wat geblader kwam er uit dat ze over ongeveer twee en een halve maand terecht kon bij de neurochirurg. Ik verstond het toch wel goed hé, twee en een halve maand!! Ik vroeg, met een lichtelijk cynische onder toon, of dat dat kwam omdat er urgent opstond, dat men zo’n haast maakte? De mevrouw was beledigd! Ik hoefde niet zo’n toon aan te slaan, zij was toch niet verantwoordelijk voor het systeem? Toen ik aan gaf dat we op dit moment geen ander keuze hadden en dus de afspraak wel accepteerde vroeg ze om de verwijsbrief. Ze blikte even op de brief, keek wat meewarig in onze richting en zei: “het spijt me, maar ik mag geen afspraak maken met de neurochirurg. U bent niet verwezen door de neuroloog verbonden aan dit ziekenhuis en dus kan ik geen afspraak maken. U moet eerst naar onze neuroloog” Mijn klomp brak! Op deze vorm van koppelverkoop had ik dus helemaal al niet meer gerekend. Ik heb nog een poging ondernomen om haar duidelijk te maken dat dit helemaal niet kon, maar het was praten tegen een muur van onbegrip en het einde van het liedje was: …………… zo is het systeem nu eenmaal en zo wordt het gedaan!

Eenmaal thuis gekomen ben ik het internet opgegaan en systematisch het hele land door gaan zoeken naar neurochirurgen die op korte termijn beschikbaar waren en indien nodig ook op korte termijn wilde opereren. Na een dag zoeken waren er twee mogelijkheden. Zwolle, 3 weken voordat een afspraak met een neurochirurg plaats kon vinden en minstens vier weken daarna een mogelijke operatie datum. De andere mogelijkheid was in Maastricht met vrijwel gelijke termijnen. In concreto betekende dit nog minimaal 8 weken wachten en een aantal belastende autoritten daar naar toe en weer terug.  Al met al was het dan 21 weken (zeg maar 5 maanden) tussen de eerste klachten en de aanvang van de behandeling. Ik heb toen ten einde raad weer contact gezocht met de verzekering en het hele probleem op hun bordje gedeponeerd met de vraag om snel iets te realiseren voor mijn vrouw. Daar dit zo langzamer hand te gek werd voor woorden.

 

Waar kan het sneller

Al zoekend op internet was ik gestuit op de website van het Evangelisch Krankenhaus in Oldenburg. In eerste instantie ter zijde geschoven. Nu ik toch moest wachten op een reactie van de verzekering leek het me wel interessant om is even te kijken wat mogelijk was bij hun. Het Evangelisch Krankenhaus ligt in het centrum van Oldenburg wat weer een goede 100km van de grens van Groningen is verwijderd. De stoute schoenen aan getrokken en stomweg gebeld met de afdeling neurochirurgie. Uitgelegd in mijn beste Duits wat er aan de hand was en gevraagd wat de mogelijkheden en eventuele wachttijden bij hun waren. Ik viel van mijn stoel toen ik hoorde dat mijn vrouw op maandag welkom was voor een gesprek en onderzoek bij de neurochirurg. Het was vandaag donderdag. Ik had het allemaal natuurlijk verkeerd begrepen en vroeg nogmaals wanneer ze kon komen, weer was dat op de eerste maandag die volgde. Op voorhand een afspraak gemaakt, onder voorbehoud dat de verzekering akkoord zou gaan. Onmiddellijk weer de verzekering gebeld en hun op de hoogte gebracht van de mogelijkheid in Duitsland. De verzekering heeft toen contact gezocht met het Duitse ziekenhuis en hebben alles afgestemd. Per mail kregen we de schriftelijke toestemming om naar Duitsland te gaan voor behandeling, inclusief een brief in het Duits, waarin stond dat de kosten gedekt waren door de Nederlandse verzekering. Overbodig om te zeggen dat we blij waren dat er schot in de zaak kwam.

Op maandagmorgen in aller vroegte op weg vanuit Woudsend naar Oldenburg. Een rit van ruim twee uur en een kwartier als je normaal kunt door rijden. Niet met een hernia patiënt, het duurde ruim drie uur voordat we er waren. Precies op tijd voor de afspraak met de neurochirurg die in een oud bijgebouw spreekuur hield. Nadat hij de gebruikelijke vragen had gesteld en lichamelijk onderzoek had gedaan gaf hij al aan dat er sprake was van een flinke uitstulping van de tussenwervel en dat er eigenlijk maar 1 optie was en dat was opereren. Om nog even helemaal zeker te zijn wilde hij een MRI-scan laten maken. De MRI-scan die gemaakt was was van onvoldoende kwaliteit om daarop te opereren. U begrijpt het koude zweet brak ons uit, daar gaan we weer, was onze eerste reactie, wachttijden, wachttijden en nog eens wachttijden !!

Nou, niks van dat alles. De assistente van de neurochirurg had al contact gehad met de afdeling röntgen en daar konden we gewoon onmiddellijk terecht. Toen we vertelde hoe dat in Nederland in zijn werk ging werd er een beetje verbaasd en schouder ophalend gereageerd, zo van ‘ach, die Hollanders!’ Eenmaal op de röntgen afdeling werd mijn vrouw meegenomen voor een voor gesprek. Ze gaf aan dat ze last had van een benauwd gevoel in kleine ruimtes dus kreeg ze onmiddellijk een kalmeringsmiddel toegediend. Toen dit eenmaal zijn werk deed werd ze opgehaald en verdween in de ‘centrifuge’. Daarna een klein half uurtje wachten en toen moesten we bij de radioloog komen. (u weet wel, dat is de gene die uw röntgenfoto’s beoordeelt en die u nooit te zien of te spreken krijgt in de Nederlandse ziekenhuizen) Aan de hand van de foto’s liet hij ons zien waar de hernia zat en wat zijn bevindingen waren. Binnen twee minuten een uitermate duidelijke uitleg, dus niks geen weken wachten op de uitslag, nee gewoon alla minuut! Niks geen opbouwende spanning naar de uitslag, gewoon een gesprek met de radioloog en klaar. Tja,……… zo is het systeem bij onze oosterburen en wordt het daar gedaan.

 

Als een sneltrein

Daarna kwam alles in een stroomversnelling. Terug naar de neuroloog, hij las de brief van de radioloog en stelde voor om zo snel mogelijk te opereren om verdere schade te voorkomen. De assistente maakte de boel verder in orde. Aan de balie kreeg mijn vrouw de vraag wanneer zij wilde dat het ging gebeuren. Ik riep snel dat ze morgen nog wel even tijd had. Hierop zei de assistente dat dit geen probleem was en dat ze dan overmorgen onder het mes kon. “Stop” riep mijn vrouw “dat gaat me even te vlug, vandaag weer naar Nederland en dan morgen weer hierheen, mag het niet een dagje later?” Ook dat was geen probleem. Op woensdag is ze opgenomen in het ziekenhuis in Oldenburg, op donderdag werd ze geopereerd, de week erop op vrijdag mocht ik haar weer mee naar huis nemen. Natuurlijk nog niet helemaal hersteld. De Duitsers waren zeer verbaasd dat mijn vrouw onmiddellijk weer naar huis ging, in Duitsland is het standaard dat men aansluitend aan de ziekenhuis opname naar een herstellinginrichting gaat en daar, onder intensieve begeleiding van een fysiotherapeut werkt aan zijn/haar herstel. Maar wel pijn vrij en met een goed toekomst perspectief.

De moraal van dit verhaal: Je zal maar oud en hulpbehoevend zijn. Niet mondig genoeg, om je eigen weg te banen in de slangenkuil die wij gezondheidszorg noemen. Dan ben je dus werkelijk aan de goden overgeleverd. Natuurlijk zullen er mensen zijn die nu roepen ja maar dat is maar en toevallig voorbeeld. Tegen die mensen zou ik willen zeggen “wordt wakker en kijk in je omgeving wat er gebeurd met de ouderen, met de onmondige!” Iedereen kan deze voorbeelden in zijn omgeving vinden, waarschijnlijk hoef je niet eens zover te zoeken.

Ik zeg niet dat het systeem wat in Duitsland wordt gehanteerd zalig makend is. Ik zeg niet dat het Nederlandse systeem alleen maar slecht is. Misschien moeten we onze ogen maar eens openen en moeten de verantwoordelijke de goede kanten van ons systeem behoeden en aanvullen met de positieve kanten van de andere systemen om ons heen. Feit is wel dat er in Duitsland meer, veel meer preventief onderzoek wordt gedaan. Naast de zaken die we in Nederland ook kennen zoals regulier borstonderzoek en onderzoek naar baarmoeder halskanker gaan ze hier in Duitsland nog een stapje verder. Een aantal voorbeelden: 1 x in de vijf jaar bij mensen van vijftig en ouder uitgebreide controle op huidkanker. 1 x maal in de vijf jaar darmonderzoek naar kanker. Het inschakelen van een specialist gaat niet perse gepaard met eerst een bezoek aan je huisarts. Als je bereid bent om de eigenbijdrage te betalen, zijnde €10.= per kwartaal, kun je daar ook zonder verwijzing terecht.  In tegenstelling tot Nederland kent Duitsland vrijwel geen wachtlijsten, vrijwel overal kun je terecht binnen 14 dagen. In tegenstelling tot Nederland wordt er minder doorverwezen voor kleine ingrepen of onderzoeken. In elke huisartsenpraktijk tref je bv. echo-apparatuur aan. Over het algemeen zijn de gebouwen en de praktijk ruimtes oud, echter de apparatuur waarmee gewerkt moet worden is werkelijk up-to-date.Zo zijn er natuurlijk nog vele verschillen op te sommen. Ach ooit zullen we ook dit soort zaken in Europa wel op elkaar afgestemd krijgen, zodat we dan in alle talen kunnen roepen dat we het zelfde bedoelen als er wordt gezegd:

…………… zo is het systeem nu eenmaal en zo wordt het gedaan!

 

 

Duitsland, Oosterburen met visie, over de gezondheidszorg. (de reacties)

Toen ik het artikel de eerste keer op de WUZ pagina van de Telegraaf plaatste was het ook geen lang leven beschoren. Echter wel lang genoeg om een redelijk aantal inhoudelijke reactie te ontlokken. Ik heb daarop toen ook weer gereageerd en wilde jullie dat commentaar ook niet onthouden, heb het dus maar gelijk hieronder geplaatst!

 

Ook nu is er weer veel gereageerd op mijn artikeltje over onze ervaring in de doolhof dat gezondheidszorg heet. Natuurlijk is het triest dat steeds meer mensen soort gelijke ervaringen hebben en natuurlijk is het triest dat de “overheid” niet meer eraan doet om dit probleem weer in de hand te krijgen. Natuurlijk ben ik ook kwaad geworden (in alle gradaties die u zich maar kunt voorstellen!) De vraag is alleen of kwaad worden nog helpt. Het kwaad worden van een individu binnen het systeem wordt afgedaan als incident. Niemand (ook niet bij bv. de inspectie voor de gezondheidszorg) is, kennelijk, bereid zijn nek uit te steken en de knuppel in het hoenderhok te gooien.

Bij het opstellen van het nieuwe regeerakkoord zou je dan in detail moeten kijken waar, middels efficiëntie maatregelen, bezuinigt zou kunnen worden in de zorg. Misschien helpt het als we zelf een aantal mogelijke opties neerleggen bij de opstellers. Ik neem aan dat de meeste fracties(medewerkers) ook de WUZ-verhalen lezen en dat de suggesties van de lezer dan ook natuurlijk op de juiste plek komen. Ik zal eens een aanzetje geven van mogelijkheden, misschien vallen u ook nog wel een aantal zaken binnen die u dan weer als reactie kunt toevoegen.

Bewassing:

Tijdens de opname van mijn vrouw in een Duits ziekenhuis bleek dat het daar “normaal”was dat de patiënt voor zijn eigen handdoeken en washandjes zorgde. Alleen in noodgevallen verstrekte het ziekenhuis nog handdoeken en washandjes. Verder werd de patiënt geacht dit te laten verzorgen door familie en vrienden die op bezoek kwamen. in een ziekenhuis met 500 bedden werd gemiddeld per dag, per bed 3 handdoeken en twee washandjes gebruikt. Dat waren per dag dus 1500 handdoeken en 1000 washandjes. In een week kwam dit neer op 10500 handdoeken en 3500 washandjes. Alleen al aan waskosten en vervangingskosten kon een kapitaal worden bespaard. Het bespaarde kapitaaltje werd vervolgens weer terug gestoken in de directe zorg. Kijkend naar Nederland zou een dergelijke maatregel in de miljoenen kunnen lopen.

Kunst en inrichting:

In Duitsland zie je dat artsen zijn gehuisvest in artsenhuizen, niet meer in het ziekenhuis zelf of in dure nieuwbouw met even zoveel design ingerichte, overmatige grote kamers. Nee, gewoon een normaal gebouw met normale kamers. De meeste inrichtingen zijn ronduit sober te noemen. De apparatuur die er toe doet  (nodig om diagnoses te stellen) is wel zeer modern. Maar het bureau kan zomaar 15 jaar oud zijn, de computer op dat bureau is dan weer van top kwaliteit. Aan kunst wordt , relatief, weinig geld uitgegeven. In ieder geval niet zoals in Nederland waarbij nieuwbouw een bepaald percentage van de kosten moeten worden besteed aan kunst. Kunstenaar “mogen” exposeren in overleg met de ziekenhuizen, maar de kosten daarvan worden gedragen door de aanbieder van de kunst. Ook hier kunnen miljoenen bespaart worden. Of zo u wilt, anders en efficiënter besteed worden.

Gebruik van apparatuur en ruimtes:

Dure en kostbare apparatuur staat merendeels stil. Waarom kan een MRI-scan of vergelijkbare apparatuur niet gewoon 24 uur per dag draaien? Dat mensen aan de verplichte uren rust worden gehouden kan je je iets bij voorstellen, maar dat een apparaat ook zou moeten “rusten” kan erbij mij niet in. De lange wachttijden van nu hebben niets te maken met een te kort aan apparaten maar met het niet efficiënt gebruiken ervan en het ontbreken van geschoold personeel om deze apparaten te kunnen bedienen. Het wordt dus tijd dat de opleiding van gekwalificeerd personeel ter hand genomen gaat worden. De exploitatie van de OK en geavanceerde apparatuur wordt afgestemd op de vraag en, indien nodig, wordt opgeschroefd naar minmaal 20 uur per etmaal. Neem van mij aan dat iemand die ziek is het geen bal uitmaakt of hij om 11uur ’s morgens in een scan wordt geduwd, of om 23.oo uur ’s avonds.

Wachtlijsten bestaan niet:

Ik heb ook sterk de indruk dat de lange wachttijden voor sommige specialisaties binnen het ziekenhuis kunstmatig in stand worden gehouden. Immers als er spraken zou zijn van wachtlijsten dan zou je kunnen besluiten om, over een korte periode een extra inspanning te leveren als ziekenhuis. Hierbij zou dan binnen een half jaar de wachtlijsten van zo’n drie maanden weg gewerkt kunnen worden. Het huidige systeem noemen we “wachtlijsten” maar feitelijk zijn het gewoon patiënten voorraden die door de ziekenhuizen en artsen naar behoefte kunnen worden aangesproken. Zeg maar het creëren van een overschot om in stille tijden toch te kunnen beschikken over een contigent patiënten.

Tot zover een opsomming van mogelijkheden om te komen tot bezuinigingen / efficiëntie maatregelen in de gezondheidszorg. Natuurlijk moeten dit soort mogelijkheden bekeken worden op haalbaarheid en opbrengst alvorens je over kan gaan tot invoering van dit soort maatregelen. Maar niet nadenken over nieuwe benaderingen levert hoe dan ook niets op. Ik wil dan ook de lezers oproepen om na te denken en uw ideeën kenbaar te maken via reactie op dit artikel. De gene die op de plekken zitten waar je iets kan met dit soort ideeën zou ik willen oproepen om ermee aan de slag te gaan en verder uit te werken wat uit deze gigantische denktank naar voeren komt !!!

Op naar een kwalitatieve hoogwaardige gezondheidszorg en betaalbaar !!