de marathonloopster van Esterwegen

24-03-2012 15:26

 

31 december, een uur of vier in de middag. Flarden van een vettige, koude, vochtige mistdeken omsluiten de berg van Esterwegen.

Het dorp is stil. Het anders zo drukke inkoopcentrum is leeg en verlaten. De parkeerterreinen bij de Aldi, Lidl en Netto liggen er stil en verlaten bij, bijna mistroostig. De bergen sneeuwresten vertonen zwarte randen zoals je dat vaak ziet als de dooi invalt en het witte van die verse sneeuw verdwijnt. De sneeuw de kleur aanneemt van het terrein waar het ligt te wachten tot dat er niets meer van over is. Slechts bij de Italiaan (wat in werkelijkheid een Turk is) staat een auto. Niet te zien of dat de auto van een klant is of dat de auto van de eigenaar is.

Over het parkeerterrein loopt een vrouwtje van, naar ik schat, achter in de vijftig. Ze sleept minstens vijf plastic tasjes met zich mee. Ze is net weer terug van haar dagelijkse wandeling. In de drie jaar dat ik hier nu woon en leef is er geen dag geweest dat ik haar niet ben tegen gekomen. Ze draagt ook al drie jaar de zelfde kleren, het zelfde mutsje, slechts per seizoen verschillen de lagen kleding wat ze aan heeft. Haar schoeisel is ook weer afhankelijk, in de zomer open sandalen in de winter een gesloten schoen. Haar bril is oud, net als haar kleding en haar haar is piekerige. De plastic tasjes zijn van verschillende bedrijven, al heeft ze wel een voorkeur voor Lidltasjes.

Deze zomer kwam ik haar niet alleen tegen in Esterwegen, maar ook in Papenburg, soms ook onderweg van of naar Papenburg, langs het Kustenkanaal. Afhankelijk van het tijdstip van de dag. ’s Morgens via de Poststrasse en de Hauptstrasse richting Kustenkanaal, daarna via de Papenburgerstrasse en Splittingrechts naar het centrum van Papenburg. Bij elkaar 21 kilometer. Die zelfde middag wandelt ze, in een net zo strak tempo de zelfde weg weer terug naar Esterwegen. Onvermoeibaar, elke dag weer een marathon afleggen. Het lijkt of niemand zich om haar bekommerd. Ik weet dat een aantal dorpsgenoten herhaaldelijk hebben geprobeerd contact te leggen. Te vergeefs. Zie kiest voor haar eigen manier van leven, voor haar manier van bestaan. Als ze met rust wordt gelaten valt ze niemand lastig. Ze leeft zoals vrijwel niemand zou willen leven. Ogenschijnlijk alleen en eenzaam. De aanblik van deze eenzame vrouw maakt je triest. Ze loopt vrijwel recht op me af. Het is alsof ze me niet ziet. Met rassé schreden nadert ze en maakt geen aanstalten om te wijken.

Ik vertraag mijn pas en zoek naar een uitwijk mogelijkheid om een botsing tussen ons te voorkomen. Het is natuurlijk te gek, op dat inmens grote parkeer terrein, 2 mensen die recht op elkaar aflopen en op elkaar dreigen te botsen. Ik sta bijna stil, zij loopt in het zelfde tempo in een kaarsrechte lijn op me af. Ik krijg een gevoel dat ze me niet ziet. Nog vier stappen en ze loopt echt tegen me aan. Nog drie stappen als haar hoofd zich een beetje opricht en me aan lijkt te kijken. Nog 2 stappen voordat ze tegen me aan knalt en ik beweeg me naar de rechterkant om opzij te kunnen stappen als ze de laatste pas ook nog zet.

Op dat moment, met nog slechts een stap te gaan, stopt ze en kijkt me verschrikt aan, als of ze me nu pas ziet staan, twijfelt even en er komt vaag iets van een glimlach op haar gezicht. “ Ein gute ruts!”  Ik kom niet verder dan verbaasd te stamelen “het zelfde” Onmiddellijk loopt ze weer verder naar waar ze naar onderweg was.

Het was de meest vreemde ontmoeting tot nu toe, maar hij zal me wel bij blijven.

Ik wens jullie allen een hele fijne jaarwisseling en een nog beter 2011, ik hoop voor de marathon loopster dat ook zij haar geluk mag vinden in dit nieuwe jaar!