Duitsland, oosterburen met een visie deel 7, viervoeters en andere huisdieren

24-02-2012 06:32

Zoals als u zo langzamerhand wel zult weten woon ik in het Emsland (en dat ligt dus echt niet in de Eifel!)

 

Wij, mijn vrouw, mijn hond en ik zelf, hebben in 2007 de grote overstap gemaakt.

Ten grondslag aan die beslissing heeft medegelegen de, relatieve, vrijheid die nog geboden wordt in Duitsland. Vrijheid, niet alleen op het gebied van denken en doen maar ook meer ruimtelijk gezien. De vrijheid om te wonen en leven hoe je dat het zelf het liefste inricht. Een van de onvrijheden in Nederland waar we steeds vaker tegen op liepen, waren de onnodige beperkingen die je als honden bezitter werden opgelegd.

Ook nu geld natuurlijk weer dat ik alleen een vergelijking kan en wil maken tussen mijn vorige woonplaatsen en mijn huidige. Ik pretendeer geen zins dat de voorbeelden die ik aan haal maatstaf gevend zijn. Het zijn wel voorbeelden waar ik me meer en meer aan ben gaan ergeren en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat, met mij, een heleboel mensen er net zo over denken.

Mijn laatste en mijn voorlaatste woonplaats in Nederland waren, Woudsend en Almere-buiten. Mijn Huidige woonplaats is dus Esterwegen in Duitsland. Toen we verhuisde van Amsterdam naar Almere-buiten was dat de mogelijkheid voor ons om eens na te gaan denken over een hond. Wonende in Amsterdam hebben we steeds gezegd dat Amsterdam geen plaats is om een hond te houden, dus hebben we dat moment bewust uitgesteld. Begrijp me goed, natuurlijk zal ik nooit zeggen dat dat je geen hond moet nemen als je in Amsterdam woont, wij hebben er alleen voor gekozen pas aan een hond te beginnen op het moment dat je zo’n beestje wat te bieden hebt. Elementaire zaken als land, bos en natuur ontbreken nu eenmaal in de oude binnenstad. 

Verder voeren de gemeentes een beleid dat niet bepaald dier vriendelijk te noemen is. De beperkingen die aan een viervoeter in het stedelijk gebied worden opgelegd staan vrijwel gelijk aan de beperkingen die bejaarden worden opgelegd in de zogenaamde verzorgingshuizen en gaan nog verder dan de beperkingen die opgelegd worden aan groepen in de samenleving die meer schade aanrichten dan een trouwe viervoeter.

Niemand zal nog beweren dat die levensomstandigheden in de grote stad, echt “diervriendelijk” kunnen worden genoemd. 1x in de week (als het niet regent!) even naar het Amsterdamse bos om de trimbaan aldaar te vervuilen is in mijn visie volstrekt onvoldoende om je trouwe viervoeter aan te bieden. Maar nogmaals, ik zal u niet veroordelen als u vind dat dit wel moet kunnen. We blijven onze bejaarden toch ook gewoon met 4 a 6 personen in een kamertje proppen! Dan praat ik nog niet eens over de beperkingen die er zijn ten aanzien van het meenemen naar restaurants, openbare gelegenheden, winkelcentra’s en het los laten lopen. Nee, nee ik heb het niet meer over de bejaarden. Nee, ik bedoel natuurlijk uw eigen Bello!

 

De honden belasting

Voor alles wat je niet mag met je hond moet je een kapitaal bedrag betalen aan de gemeente. Net als bij andere gemeentelijke heffingen weet je natuurlijk dat deze grote bedragen niet zullen worden besteed aan het welzijn en welbevinden van onze viervoeters, dat doen we immers ook niet met die oudjes, dus waarom zou je dat dan wel doen met de huisdieren in de stad.

Goed, verhuisd dus naar een wat landelijkere omgeving, Almere-buiten in aanbouw. Toen we er kwamen wonen hield Almere op bij Almere-buiten. De fietsbrug over de lage vaart was zo’n beetje het laatste plekje dat bebouwd was. Veel braak liggend terrein, aan de overzijde van de lage vaart behoorlijk wat bos, wat op zijn beurt  weer overliep in de landerijen met daarachter de snelweg die door ging naar Lelystad en het verre noorden. Kortom veel, heel veel vrijheid………….dachten we. Een hond aangeschaft, na veel wikken en wegen gekozen voor een wat oudere hond die vanwege ziekte bij zijn oude baas het veld moest ruimen.

Het werd een Welsh Springer Spaniël. Het beestje was 6 jaar oud toen hij ons gezinnetje kwam versterken. Elke dag minsten anderhalf uur tippelen, weer of geen weer, regen of zonneschijn, het deerde ons niet. We hadden een jaartje nodig om aan elkaar te wennen en te begrijpen van elkaar wat we wel leuk vonden en wat niet. Van af dag 1 waren we dus onafscheidelijk. Bowie, zoals de goeierd hete, had het naar zijn zin en wij dus ook. In dat jaar begonnen we ook te merken dat er, ook in Almere, steeds meer beperkingen begonnen te gelden voor de trouwe en wel opgevoede viervoeters. Op zich natuurlijk niet zo vreemd, Almere werd gevormd door een groot percentage Amsterdammers die, min of meer gedwongen door het gevoerde beleid in het Amsterdamse, waren gevlucht naar de polder. Het probleem was echter dat heel veel van de beleidsmakers en bepalers uit Amsterdam gewoon mee waren gevlucht en hier weer doodleuk verder gingen met hun veredelde hobby’s. Onderdeel daarvan was ook het aanbanden leggen van de vrijheden van de hondenbezitters. Net zo als ze ooit vergeten waren om de infrastructuur op peil te brengen die nodig was om Almere en de rest van Nederland bereikbaar te houden, zo werden er ook geen maatregelen genomen ten behoeven van de belastingbetalende viervoeters. Nee, slechts beperkingen waren aan de orde, plus natuurlijk het bijbehorende boete beleid. De pecunia van de gemeente moet toch op orde blijven, niet dan?

Binnen drie jaar woonde we niet meer aan de rand van de stad maar zaten we, ongemerkt, in het midden van de stad. De boel werd compleet dichtgebouwd en dat ging natuurlijk weer gepaard met verdergaande beperkingen. Daar we nog steeds op zoek waren naar rust en ruimte besloten we te vertrekken uit “klein Amsterdam.” Het werd het Friese Woudsend, onderdeel van de gemeente (hou je vast!) Wymbritseradiel. Als niet Fries moet je niet al te veel de illusie hebben dat je dat woord in een keer goed uitspreekt. Hier hebben we bijna 8 jaar heerlijk gewoond en geleefd. Hier ook is onze eerste hond gestorven. Na zijn dood waren we ervan overtuigd dat het goed was geweest. Na ongeveer een jaar was de kriebel er weer en ook toen weer gekozen voor een Welsh Springer Spaniel (ik zal u graag, op een later tijdstip, deelgenoot maken van zijn avonturen) nu echter voor een heel jong exemplaar.

 

Een pup

Het werd dus een pup. Ook in Wymbritseradiel veranderde er veel. Ik zeg bewust Wymbritseradiel en niet Woudsend. Het gemeentelijk beleid betrof een groot gebied dat, globaal, uit twee delen bestond te weten stedelijk- en landelijkgebied. U begrijpt het al, de beleidsmakers stelde leefregels op m.b.t. het hebben, bezitten en houden van honden, gericht op stedelijkgebied. Dat Woudsend bestond uit een dorpskern, waarvoor deze opgelegde regels nog wel denkbaar waren, en een zeer groot landelijkgebied. landelijkgebied, waarvoor deze regels absoluut niet van toepassingen waren. Dit echter, belemmerde de aangestelde toezichthouders geen zins om verbaliserend op te treden als je ergens, langs bijvoorbeeld de uitgestrekte oevers van het Heegmeer, je hondje niet aan de lijn had.

Deze loslopende hond veroorzaakte overlast vanwege het loslopen !! Niemand, maar dan ook niemand, in geen velden of wegen te bekennen. Nee, natuurlijk werd er niet omschreven waar deze overlast dan wel uit zou moeten bestaan. Gewoon €30.- betalen en niet zeuren. De toezichthouder had na deze discussie kennelijk zo’n hoge nood dat hij, meteen gebruik maakte van het feit dat hij toch uit de auto moest om mij een bekeuring te geven, er onmiddellijk een sanitaire stop van maakte en tegen de eerste beste boom ging staan plassen. Mijn hond maakte aanstalten om het zelfde te doen. Ik had hem inmiddels aangelijnd en verbood het hem. Ik wilde het risico niet lopen op nog een bon, zoals u zult begrijpen. In die acht jaar dat we daar hebben gewoond werden de regels steeds meer aangescherpt, de vrijheid van de hond en zijn bezitter werden stukje bij stukje afgenomen. Het gevoel een paria te zijn met hond, was verworden van doembeeld naar werkelijkheid.

 

De grens over

Dan de stap de grens over, nu zo’n drie jaar geleden. De eerste ervaringen in het “Duitse” met mijn hond was een weg restaurant ergens in de buurt van Haselünne, geconditioneerd als we nu eenmaal waren namen we plaats op het terras. Het weer was ronduit guur te noemen. De ober die ons hielp sprak zijn verbazing uit over het feit dat we niet binnen kwamen zitten. Toen ik melde dat we een hond bij ons hadden en dat we ervan uit gingen dat deze niet welkom was binnen, zoals in Nederland meestal het geval was. Begon de man hartelijk te lachen. “Maar u bent niet in Nederland, u bent in Duitsland en hier zijn onze honden van harte welkom.” Mijn vrouw en ik waren een beetje overdonderd (zou je niet, ruim 8 jaar lang waren we zo geconditioneerd dat we samen met onze hond niet echt welkom waren in een horeca etablissement en nu hier gingen ze plotseling doen of dat het de normaalste zaak van de wereld was dat je je hond bij je had!!)

Nu, na die drie jaar, kan ik u melden dat het dus inderdaad de gewoonste zaak van de wereld is om hier samen, met je vrouw en je hond, (en niet perse in die volgorde) je te begeven in de binnenstad van steden, je te begeven in de winkels en winkelcentra’s, vrijwel overal waar je loopt en komt staan bakken met voer en water klaar voor degene die je aan de lijn naast je hebt lopen (ik bedoel hier natuurlijk mijn hond!) In winkels waar openlijk levensmiddelen worden verkocht wordt je geacht je viervoeter buiten te laten. Maar dat is zelfs nog te begrijpen voor een verstokte hondenbezitter als dat ik ben. Mijn hond loopt, buiten de bebouwde kom nooit aan de lijn. In de vele bossen en veengebieden kan hij naar harte lust rennen en vliegen zonder te worden lastig gevallen door allerlei beperkende maatregelen. Betaal ik meer belasting voor mijn hond?? Ik dacht het niet, sterker de helft van wat ik in Nederland kwijt was is het ongeveer. Maar het leefklimaat is er aanzienlijk op verbeterd.

 

Mischien ook iets voor onze bejaarden????