"Afvallen en .............net zo hard weer bijkomen!!"

26-03-2012 21:51

 

Heeeeeeeeeeeeeee!!!!

 

Kappen nu !!

 

Stoppen nou!!

 

Echt hoor ik meen het!!!

 

Stoppen met dat gelul over eten !!!

 

Ik word er gek van.

Sinds twee weken loop en fiets ik me eigen weer het leplazerus!!

Ik sloop, bijkans alle apparaten op de sportschool bij ons in het dorp. De loopband kreunt en zucht, de hometrainer piept dat het een lieve lust is

Ik sloop ze. Nee, niet omdat ze niet werken, nee gewoon omdat ik weer eens zo'n kleine 40 kilo kwijt moet.

Ja, je leest het goed! 40 KILO.

Dus dat geneuzel van jullie over een paar kilootjes eraf of erbij .............PUH, kinderspel.

 

Hoe heeft het zover kunnen komen, ach simpel ik hou van lekker eten en heb een vrouw die geweldig kookt en nog steeds maatje 38/40 heeft. Altijd tegen mij zegt dat ik moet afvallen en zodra we aan tafel zitten onmiddellijk grote stukken vlees in mijn richting begint te schuiven! Tja en wie ben ik dan om dat lieve kind teleur te stellen. Dus offer ik me maar weer op en eet het toegestoken offer op, onderwijl verklaar ik haar (met volle mond) de liefde en vertel hoe geweldig ze kan koken.

De lijdensgeschiedenis vertoont parallellen met de kruisigingtocht van onze lieve heer. Ik bedoel qua lijden dan, hé. Er is echt geen kruis te vinden dat mijn gewicht vrijwillig zou dragen, hoor.

Het begint eigenlijk na mijn diensttijd. Mijn lijf was erop ingesteld om in ruime mate drank en eten tot zich te nemen, tijdens mijn mariniers periode. 6 a 8 uur zware fysieke inspanning, variërend van een voetbal wedstrijd gecombineerd met een veldloop van 10 km met volle bepakking of 10 ronde boksen aangevuld met het tweemaal op tijd afleggen van een hindernisbaan.

Kijk denkt zo'n lijf dan die calorietjes die jij er af loopt kan ik best gebruiken.

Dus werd er ruim ontbeten, geluncht en de avond boterham was ook niet te versmaden. Na het avondeten stond er meestal nog wel een "wedstrijdje" van het een of ander op het programma. Kickboksen of hindernis zwemmen , ach het maakte allemaal niet uit als je maar bezig was. Na afloop de verbrande calorieën weer aan vullen met een ruime hoeveelheid snacks en deze weer wegspoelen met voldoende bier in de kantine van de kazerne waar ik was gelegerd. Zie hier het opbouwende dieet van een actieve militair.

Mijn gewicht toen? Ruim 90 kilo bij een lengte van ongeveer 195, goed geproportioneerd en wee degene die hier een afwijkende mening over durft te hebben.

Dan is het moment daar dat de dienst wordt verlaten en die levensstijl definitief vaarwel wordt gezegd. Niemand die er toen even aandacht dat het misschien wel verstandig was om dat strenge sportieve levensstijltje fatsoenlijk af te bouwen. Nee ik ging aan de gang als barkeeper in een ouwe bruine kroeg met een bar die een lengte had van een meter of acht. Ach een ieder kan, nu, begrijpen dat het geen hindernisbaan van vierentwintighonderd meter was, dat het geen echte veldloop prestatie was om die meters te overbruggen. Tja en dan de hoeveelheid goud geel vocht dat toch zomaar binnen hand bereik was en, eerlijk is eerlijk, ik was erg dorstig in die jaren!

 

Ook mijn voeding was goed in balans met de vochthuishouding in mijn lijf, geen ontbijt, een lunch die over het algemeen bestond uit iets vettigs en vooral onbestemds uit de snackbar om de hoek ( Je begrijpt dat het kwaliteit voer van de club met de gouden ‘M’ nog niet zijn intreden had gedaan!)

Mijn avond maaltijd was daar tegenover  uitermate goed afgewogen en, naar mijn beste weten, absoluut niet vet makend. Het kwam allemaal van de chinees aan de overkant Baby-pangang en dan niet die magere maar gewoon lekker met zo’n glazig wit randje vet, dat bij elkaar wordt gehouden door een stukje zwoerd dat de neiging heeft om te knapperen tussen je tanden. Aangevuld met een ruime lading nasi (wel speciaal natuurlijk, niet van dat benauwde toch!) en afgemaakt met een excellente topping van een roodbruine scherpe saté saus. Het moest wel goed zijn, immers al die chineessi’s waren brood mager en aten dat toch ook?

We hielden in die tijd van de goede dingen in het leven.

Om mijn vrouw en mij zelf maar eens te verassen nam ik elke vrijdag nacht een kilootje gerookte paling mee naar huis. Tegen sluitingstijd van de kroeg waar ik werkte, om een uur of half twee ’s nachts, kwamen de stropers terug van Vinkeveen met ……vers gerookte, nog half warme, paling. Deze paling werd aan de man gebracht in de kroegen die op het punt stonden de deuren te sluiten. Als de barkeeper het goed vond dat de jongens hun handel verkochten kreeg hij altijd een pondje gerookte paling, ik kocht er dan nog maar een pondje bij.

Ach een pondje is maar een pondje, toch!

Na de laatste klanten de kroeg uit te hebben gebonjourd en te hebben opgeruimd ging het snel huiswaarts. Tegen half drie ‘nachts kwam ik binnen. Mijn vrouw sliep dan als een roosje, samen met de twee katten lag ze in de sponde te wachten op mijn komst. De twee katten kregen altijd als eerste feilloos in de gaten dat er iets aan zat te komen dat er wel in ging zo midden in de nacht. Ik vouwde de oude krant open, maakte ruimte door het vetvrije papier iets verder terug te slaan. De lucht die nu beslag nam van onze slaapkamer zorgde ervoor dat de katten spontaan begonnen te spinnen en dat ik bestookt werd met liefkozende kopjes van de twee vraatzuchtende monsters.

Ik legde de kranten en de paling voorzichtig op de buik van mijn vrouw en nam een paling ter hand die ik ontdeed van kop en vel. Nu hield ik de gestripte paling boven de neus van mijn vrouw, die inmiddels kirrende en smakkende geluiden begon voor te brengen. Langzaam gingen haar ogen open en keek ze ……………….naar de paling. Stak begerig haar handen uit en nam de paling aan. Ze bevochtigde haar lippen en de smakkende geluiden werden intenser. Net voordat de eerste paling naar binnen ging wist ze nog uit te brengen dat ze blij was dat ik er was en dat……………. hup weg wassie !!! Dat kilootje werd moeiteloos verdeeld tussen haar en mij, ook de katten kregen hun deel, daarna snel de handen gewassen en een ieder vatte gelijk weer de slaap. Zodat de calorieën ook ruim de kans kregen zich in het vege lijf te nestellen.

 

Kortom, een zo goed dieet met een minimum aan bewegingsruimte (vrij redelijk vergelijkbaar met de wijze waarop in een later stadium de kistkalveren werden vetgemest) zorgde ervoor dat mijn gewicht toenam tot net boven de 120kg in ruim anderhalf jaar. Ik was al een poosje uitgegroeid in de lengte, dus bleef de enige mogelijkheid over om uit te dijen in de breedte en dat gebeurde dan ook ziender ogen.

Genoeg is genoeg. Was toen het motto! Ik besefte dat dit zo niet verder moest gaan en met de hulp van mijn liefhebbende en motiverende vrouw ( ze deelde me mede dat onze relatie even snel op zijn einde zou lopen als het tempo waarin ik in gewicht bleef toenemen!)zag ik kans om in een klein jaar ruim twintig kilo af te vallen. Iedereen weer gelukkig, ik mijn omgeving en vooral mijn vrouw. De nieuwe kleren konden worden aan geschaft en de veeeeeeeel te grote gingen naar het leger des Heils. (of er überhaupt, mensen rondlopen bij het leger des Heils die die maat hadden??)

Ach, je trouwt, je leeft je leven. Je krijgt een baan, je wordt trambestuurder. Je leeft erg onregelmatig. De ene keer kom je thuis voor het ontbijt. De andere keer denk je dat het je ontbijt is en dan blijkt het tijd te zijn voor het avond eten. Zittend werk , de loopwagens bij het GVB in Amsterdam  waren al een poosje opgedoekt. In de avonddienst kom je minstens zes keer langs de Febo, waarvan je er vervolgens weer minstens drie keer even naar binnen wipt om te snacken. Bij de avondwinkel op het Stadionplein werden de meest goddelijke kippen klaar gemaakt en daar hoorden dan nog van die schitterende goudgele aardappel partjes bij, gebraden in de rozemarijn en in de ‘goeie’boter en niet gefrituurd. Die op hun beurt weer werden geserveerd met de meest mooie en zalige mayonaise, zelf gemaakt uiteraard,die je maar kon bedenken.

Ik ging dus weer naar de klote!!

Niet zomaar in een keer, nee natuurlijk niet. De sluipmoordenaar die ervoor zorgde dat ik weer aan het aankomen was sloeg genadeloos toe. de kilo’s vlogen eraan zonder dat ik er eigenlijk erg in had. Ik zag ’s morgens alleen het gedeelte van mijn gezicht en schouders,  als ik weer eens voor de spiegel tegen mijn scheermes aanleunde en ik wist mij zelf ervan te overtuigen dat dat best wel mee viel. Wel kreeg ik het regelmatig aan de stok met mijn vrouw, Ik verweet haar dat ze mijn kleren te heet waste en dat ik daardoor er uit zag als een opgestopte worst. Het was natuurlijk een schande dat ze daar geen rekening mee hield. Ik kwam niet bij, nee ze vernagelde mijn kleding. En zo was het !!! De weegschaal ging tot honderd dertig en begon plotseling weg te rennen als ik aanstalten maakte om op te stappen.

 

Weer brak een periode aan waarin ik tot het uiterste ging om op korte termijn een flinke hoeveelheid af te vallen, weer lukte het om nu ruim dertig kilo eraf te krijgen. Dit maal wel zo slim geweest om mijn “oude kleren” te bewaren zodat ik bij elke paar kilo’s die ik lichter werd weer kon beschikken over een passende garderobe.

Inmiddels waren we woonachtig in Almere. De buren daar konden me natuurlijk niet als anders als volslank (dik klinkt zo …dik?) Nadat ik ruim dertig kilo was afgevallen kwamen ook de eerste bezorgde reacties. Nee niet rechtstreeks tegen mij hoor. Nee, dat ging heel subtiel, zo van die knikkende hoofden als je aankwam lopen. En mensen die je gingen mijden. Totdat een van mijn buren naar me toe kwam en me rechtstreeks op de man af vroeg:

“Rob, jongen, vertel eens hoelang heb je nog? Ik hoor van de een dat het nog een half jaar is en de ander zegt dat het maar een paar maanden is? Dus ik denk ik kan het je maar beter zelf vragen, toch?”

Ik keek hem stomverbaasd aan en zei: “Nou, als je voorkeur hebt voor een datum dan moet je het maar even zeggen, dan kan ik er rekening mee houden?” Nu was het zijn beurt om verbaasd te kijken en hij stamelde: “Hoezo, hoe bedoel je dat nou?”

“Vertel me nou eerst maar eens wat jij allemaal voor onzin hebt gehoord,” zei ik.

“Tja, er wordt wel over gepraat,je ziet er zo slecht uit en ik begreep dat je dus niet lang meer te leven had door die slopende ziekte. ( het woord kanker werd nog net niet uitgesproken)

Dat is dus de dag dat ik dus gestopt ben met dat dieet!!

Door de jaren heen weer het zelfde verhaal, eten drinken en weinig bewegen, wel genieten, o ja, dat wel genieten staat op mijn voorhoofd geschreven. We zijn van Almere verhuisd naar Friesland. Wonen aan het water, bootje voor de deur. Koelkasten gevuld met alle goddelijke zaken die we ons konden permitteren. Gestaag nam mijn gewicht weer toe naar mate de koelkasten leeg raakte. Nou denken ze vaak in de Randstad dat Friesland een, culinair, achter gebleven gebied is! Nou dat kopt dus niet, kan ik je verzekeren.

Met de boot kan je bij de meest verfijnde keukens komen die je maar kan bedenken. Vis, vlees, echt alles van topkwaliteit. Veel vrienden en dus veel op stap en culinaire hoogstandjes gevonden en geprobeerd.

Mijn gewicht ging weer met sprongen omhoog, ook mijn suiker trouwens en da’s niet goed!!

Mijn internist was woedend en zei dat ik me ten gronde richten met dit gedrag. Maar dan wel op een ‘heerlijke’ manier, voegde ik eraan toe.

Hij bood me aan om me te begeleiden in mijn strijd tegen de kilo’s, het waren er dit keer meer dan 40 die er af moesten. Ik zat nu zo rond de honderd en vijftig kilo.

Ook dit lukte weer. Na een ziekenhuis opname van ongeveer een week waren de eerste kilo’s eraf gevlogen, mijn suiker was weer op een normaal niveau en ik kreeg een bewegingsschema mee voor een half jaar. Veel lopen, zwemmen en wat stoeien met apparaten. Binnen negen maanden was het geheel weer terug gebracht naar acceptabele proporties. Dan was het nu de kunst om het geheel in toom te houden en dus levensstijl en eetpatroon daarop aangepast te houden.

Kijk en daar zit het nou precies het probleem. Het is niet zo’n heel erg grote kunst om veel af te vallen in een relatief korte tijd. Nee het echte kunstje zit hem erin om het vege lijf op dat pijl te houden en er dus een drastisch ander levensstijl op na te gaan houden. Gekscherend riep ik wel eens de moordenaar van Pim Fortuyn komt na tien jaar weer vrij, dan zit zijn straf erop en kan hij weer vrijelijk door het levenstappen. Ik heb levenslang !! Kijk, daar zit ‘m nou precies het probleem.

Van Friesland vertrokken we naar het Duitse land. Het land van veel en goed “zweinenvleisch” , de “brattwurst” in als zijn variatie’s, de dikke plakken gebakken “leberkäse”, de Zweinehackse en ik weet niet wat er allemaal nog meer voor heerlijkheden op het menu staan. Te veel op het menu, te veel op mijn bord en te veel dat naar binnen gaat!!

Tussen door nog even gestopt met roken, want, riep een van de altijd op de achtergrond aanwezige artsen,  als je zo door gaat met roken dan weet je zeker dat je lijf dat niet vol houd. Goed deze longarts is uitermate tevreden dat ik gestopt ben met roken. De superlatieven vlogen door de lucht en de kans dat ik voortijdig zou sterven aan longkanker was met een factor 55 gedaald. Geweldig toch!!

Mede door het stoppen met roken ontwikkel je een aanleg om versneld vet op te nemen in het lijf, een lijf dat deze gewoonte toch al het aangeleerd zal dan dubbel en dwars in snelheid en volume toenemen. Nou het was te merken in ‘now time’ ruim 20 kilo extra toegenomen. Voeg dat bij de kilo’s die ik de laatste vijf jaar, verspreid, er toch al weer bij heb gekregen en walla’h je zit weer aan de honderd en vijftig. Dat is dus het gewicht waarop een aantal zaken verkeerd gaan in het lijf en het weer tijd wordt om drastische maatregelen te nemen. Net al mijn longarts des tijds, begint nu ook mijn internist weer te gillen dat het fout gaat. Ik heb hem nog gezegd dat ik hier niet blij mee ben, de een dreigt dat ik ten onderga aan longkanker als ik door blijf roken, nou ben ik gestopt en kom weer extra aan en begint de volgende te dreigen dat ik versneld kans maak om te overlijden aan een vet hart!! Het is me wat allemaal, he!!!!

Ik ben dus sinds twee weken weer begonnen, het wordt hoe dan ook de laatste keer dat ik een poging onderneem om er wat aan te doen. Begrijp me goed, wat ik hier boven heb beschreven zijn de pogingen die uiteindelijk succes hebben gehad om een grote hoeveelheid gewicht kwijt te raken. Ik bespaar jullie alle (minstens 140!!) andere pogingen en vormen van dieet die niet gelukt zijn en uiteindelijk alleen maar frustrerend hebben gewerkt. Neem van mij aan dat ik ze allemaal heb geprobeerd met als gevolg meer of minder succes. Een wereld aan beroemdheden is bij mij op visite geweest, De Sonja’s Bakker, de Atkinsons en ‘Dokter Frank’s’ allemaal, maar dan ook echt allemaal hebben ze hun steentje bijgedragen aan mijn lijdensweg.

Afvallen is, uiteindelijk, geen kunst. Nee, het gewicht te behouden daar zit hem het echte probleem in.

Het is nu zondag morgen half acht als ik dit verhaal schrijf en reageer op de stukjes over toe- en afnemendgewicht.

Het is tijd voor mijn dagelijkse programma om te bewegen. Ik ga dus stoppen met schrijven en ga de andere ledematen in beweging brengen met als groter doel om, dit keer binnen een jaar, veertig kilo’s kwijt te raken en er weer uit te gaan zien als een jonge god.

Dus tegen de maand Juli van 2012 zal ik u nogmaals informeren hoe de vlag ervoor staat.!

Goed lang genoeg getreuzeld ik ga nu!!

Lopen, lopen en nog eens lopen.

Als ik terug kom gaan we gezellig ontbijten, croissantje met een goede volle roomboter, verse vol zoete marmelade, wat franse kaas en een mooi romig omeletje met wat knisperig gebakken bacon. Ach wat kan het leven toch mooi zijn !!

Maar niet voor mij vandaag, nee op mij wacht een klein kommetje mager yoghurt met wat gedroogd fruit!

Echt iets om snel voor naar huis te komen als je je een driekwartier in het zweet hebt gelopen!!

 

O ja, heb alstublieft geen medelijden, ik doe het mezelf aan. Ga ook geen goed bedoelde adviezen geven, ik voer ze toch niet uit!!

Doe net als ik en lach er maar een beetje om, misschien is de zondag morgen dan iets luchtiger begonnen als anders!!

 

Smakelijk eten !!!