A christmas story !!

24-03-2012 23:43

 

Gisteravond viel de stroom even uit !

“Wat is dat nu?” riep ik. “Hé, verdomme ! Altijd op het verkeerde moment dat zo iets gebeurd!”

We wonen in Duitsland en we hadden logés uit Nederland en zaten net naar het Nederlandse Journaal te kijken via de satelliet. Tja en daar heb je nou eenmaal stroom voor nodig.

Een gekke gewaarwording in deze tijd.

Zo vlak voor kerst, waarin het licht een nog belangrijker plaats in neemt dan dat het normaal al doet.

“We zijn ook zo verdomde verwend hier in dit deel van de wereld, je hoeft maar even aan een knopje te draaien en er is licht!” zei mijn vriend vanuit zijn stoel in een pikdonkere huiskamer.

 

Inmiddels was mijn vrouw en de vrouw van mijn vriend in de keuken op zoek gegaan naar een aansteker, onderwijl riep ze vanuit de keuken naar de huiskamer:

“Rob, de stroom is uitgevallen zoek even wat kaarsen!”

Ik was even perplex. “Is de stroom uitgevallen bij jullie?” vroeg ik quasi sarcastisch. Zonder, naar ik aan neem, te blikken of te blozen riep ze terug, “Doe is even het licht aan bij jullie en help eens even!” Het drong nu tot mij door dat ze het serieus meende. “Els, als de stroom is uitgevallen dan hebben we hier toch ook geen licht, of denk jij dat we voor onze lol in het donker zitten?” Op zo’n moment treed de vrouwenlogica onverbiddelijk in werking. Het is een soort mechanisme dat feilloos aanvoelt wanneer ze het over een andere boeg moet gooien. “Jij ook altijd, sta op en zet een paar kaarsen aan, maak je nuttig in plaats van mij in de maling te nemen!”

Ik wilde nog wel even doorgaan, ik had het gevoel dat ik aan de winnende hand was, dus trachtte ik mijn vriend bij het gesprek te betrekken samen konden we Els verbaal makkelijk aan, dacht ik !! “Hans vindt ook dat het een stomme vraag was, dus ik ben niet de enigste” Riep ik in het donker in de richting van de keuken. “Hans heeft helemaal niets te vinden!” Het was niet de stem van mijn Els, het was de stem van Joke, de vrouw van Hans. “Ik bepaal wel of hij ergens iets van vind of niet” een hoop gegrinnik volgde vanuit de keuken.

Hans had inmiddels een aansteker gevonden, de eerste kaars werd aangestoken. En een vaag schijnsel scheen door de kamer. Hans nam de kaars op en liep ermee in de richting van de keuken. Doordat hij de kaars meenam ontstond er een vreemd schimmen spel op de muren van bewegende schaduwen. Deze schimmen kwamen als het waren tot leven en vulde de hele kamer. Het schijnsel van de kaars verzwakte naar mate Hans de keuken naderde.

In de keuken was hij meer dan welkom, de dames verheugde zich op zijn komst. “Hé, hé, dat werd tijd ! Het lijkt wel of je van de andere kant van het dorp moet komen! Nou vooruit steek die twee kaarsen aan.” Gedwee, uit ervaring wijs geworden, stak Hans de beide kaarsen aan en de gehele keuken werd in een vreemd soort flakkerend schijnsel gezet. Ook hier weer die vreemde invloed van kaarsen vlammen op het schaduwspel in de keuken.

Hans kwam terug in de kamer en begon vervolgens de kaarsen aan te steken van de verschillende kerststukken in de huiskamer. Terwijl de een na de andere kaars werd aangestoken werd de huiskamer warm verlicht door het zachte schijnsel.

Plotseling werd er op de voordeur gebonkt. Mijn vrouw stond het dichts bij de deur van de hal en dus vlak bij de voordeur. “Els, kijk jij even wie er is?”

“Dat dacht ik niet !” Klonk het resoluut uit haar mond. “Het is hartstikke donker buiten, ga jij maar even kijken!”

Ik irriteerde me eraan en liep ‘pruttelend’ naar de voordeur en zag, bij aankomst in de hal, het schijnsel van een kaars door het glas van de voordeur heen. Ik deed de deur open en daar stond de buurman met zijn twee dochters van een jaar of negen. Alle twee een jas over hun nachtkleding aan. Ze hadden naar televisie zitten kijken toen de stroom weg viel, de meiden waren al helemaal klaar voor de nacht. De Buurman had gezegd dat hij even ging kijken bij ons of wij ook geen stroom hadden of dat het alleen bij hun was weg gevallen. De beide jonge dames hadden eensgezind besloten dat ze niet alleen in dat donkere huis bleven wachten op hun vader, hadden dus snel hun jassen aangedaan en een paar slippers aangetrokken en Pa in zijn voetschreden gevolgd. Er stond een heel gure wind en ik had moeite om de voordeur in bedwang te houden.

“Kom snel naar binnen dan houden we de kou buiten” zei ik en maakte plaats door een beetje aan de kant te stappen. Op het moment dat ze binnen waren en ik de deur wilde sluiten hoorde ik mijn naam roepen. Een snelle blik naar buiten en ik zag de buren van de andere kant staan samen met de buren naast hun. “ook geen stroom?” riep hij van grote afstand. “Nee, de hele wijk is zwart zo te zien!”

“Heb jij genoeg kaarsen?” vroeg de overbuurman.

“Tja, wat is genoeg!” antwoorden ik. Maar als je om licht verlegen zit dan brand er bij ons in ieder geval licht. Dus kom maar hier naar toe, dat spaart kaarsen en is nog goed voor het milieu ook !!”Grapte ik er achteraan. Dat was dus niet tegen dovenmansoren gezegd. In geen tijd kwamen er nog drie gezinnen bij met in totaal nog zeven kinderen. Plotseling was het een drukte van jewelste in huis.

Els en Joke vingen iedereen op en alles nestelde zich in de huiskamer die inmiddels rijkelijk was voorzien van brandende kaarsen. De ouders op de stoelen en de banken, de kinderen op de kussens op de grond onder de kerstboom. In de hal had Els inmiddels een aantal sierdekens gepakt en die aan de kinderen geven. Die zich er behaaglijk in rolde. Het was een vrolijk gekwetter in de kamer en onze hond had zich een plekje weten te veroveren tussen de buurkinderen in. “Als ik nou eens de gasbrander pak en we maken een paar flessen Glühwein erbij open, lijkt jullie dat geen goedplan?” een instemmend gemompel steeg op uit de donkere hoeken van de kamer. “En voor de kleintjes wat warme chocolade melk?” riep Els er achteraan! Ook dat werd met een luid gejuich ontvangen.

 

Plotseling kwamen de vrouwen in beweging en doken de keuken in. Els trok de broodla open daar lagen twee ‘Hollandse kerstbrooden met spijs’, uiteraard! Zonder acht te slaan op wie er naast haar stond legde ze de broden op het aanrecht en duwde met haar elleboog tegen aan van de buurvrouwen aan en zei “snijden, dikke plakken en smeren met roomboter”

Ik had het camping gasstelletje inmiddels neer gezet op de elektrische kookplaat. De twee pitten aangestoken en op de ene een pan met ‘echte’ chocolade melk. “Das prüft man, das d ie aus Holland kommt! Die smekt viel besser dann bei uns!! Aldus een van de meiden van de buren. Bij haar smaakt alles wat uit Holland komt altijd veel beter. (dat de chocolade melk gewoon bij de LIDL vandaan komt vertellen we haar later wel een keer!)

 

De Glühwein staat zachtjes te pruttelen op het andere pitje. Een van de buurvrouwen heeft zich daarop gestort en is druk in de weer met kaneel, sinaasappel en suiker. Dan vraagt ze of ik ook “kirschwasser” in huis heb. Dat smaakt altijd zo lekker erdoor. Nou, als recht geaarde emigrant, heb ik best wel een flesje kirschwasser staan. Rijkelijk wordt de inhoud van de fles toegevoegd. Ineens staat de jongste buurjongen in de keuken”.

“Ik moet plassen!” is de benauwde mededeling die hij doet. “Nou, vooruit je weet toch waar je wezen moet” zegt zijn moeder. Het jong blijft een beetje beteuterd staan kijken. “zeg, schiet eens op. Dadelijk doe je het nog in je broek!” Weer kijkt het kind zijn moeder met grote ogen aan. “Wat is er nou?”vraagt ze. “Ik durf niet in het donker na de wc.” komt het er stammelend uit. Ik schiet in de lach. Pak uit de bijkeuken een windlicht waarvan de kaars nog niet brand en steek hem aan. Ik duw het windlicht met de brandende kaars in de jongen zijn hand. Hij pakt het aan. Even staat ik hem aan te kijken en issie om op te vreten !!

In een half afgezakte pyjamabroek, met om zich heen geslagen een geruite kerstdeken, waarvan hij met een hand de punten stijf bij elkaar houd om zijn nek. Waarbij het erop lijkt dat hij hem zo strak houd dat hij zich bijna zijn eigen keel dicht drukt. In zijn andere hand heeft hij manmoedig een te groot windlicht met een brandende kaars. Een ieder die de film ET heeft gezien kan zich vast een voorstelling maken van het beeld in het half schaduw van de keuken.

Het aangezicht van de knul doet een ieder in de keuken in lachen uitbarsten. “nou, vooruit” zegt zijn moeder bemoedigend, “je hebt nu licht, dus snel naar het toilet.” Het kerstbrood is gesmeerd en ligt in dikke plakken, bestreken met rijkelijk veel roomboter en besprenkeld met wat extra poedersuiker, om het een feestelijk aanzicht te geven, op een grote schaal. De Glühwein is op temperatuur en klaar om in geschonken te worden. De geur van de warme chocolade vermengt zich met de geur van Glühwein en brandende kaarsen en verspreid zich door de huiskamer.

In een grote kring zitten de kinderen en oudere om de Kerstboom, te genieten van ………………..een avondje stroomuitval !

Een van de moeders zet een kerstliedje in, de negen kinderen nemen moeiteloos de melodie en de tekst over, de ouderen zitten zachtjes wat mee te neuriën. Het zingen gaat van langzaam en zachtjes mee neuriën over, naar het echt meezingen. Het neemt de vorm aan van een gemengd koor waarbij iedereen op het laatst uit volle borst de teksten meezingt. Iedereen zit, zichtbaar, te genieten van elkaar en van het zingen van de kerstliederen.

Hoe ouderwets! Het lijkt alsof de klok vijftig jaar is terug gedraaid. Het roept herinneringen op aan vervlogen tijden.    Waarom heb je nou een stroomstoring nodig om zo, met elkaar, te komen tot……………..tja, tot wat eigenlijk? Ik voelde me geroerd, ik genoot van de mensen die gezamenlijk genoten van elkaar en met elkaar genoten van die vermaledijde stroomstoring.

Na klein half uurtje, werd de betovering ruw doorbroken.

De lichten sprongen aan, de tv klonk schel door de huiskamer. De diepvriezer in de bijkeuken gaf een schel gepiep af ten teken dat ook hij weer mee deed. Het moment van betovering was voorbij. In de kamer verstomde het zingen en iedereen keek een beetje verbaasd om zich heen. Het was of met het aangaan van het licht de mensen elkaar weer met ander4e ogen aanschouwde. De chocolade en de laatste restjes glühwein werden naar binnen gewerkt. De ouderen stonden op, bedankte en namen afscheid, de kleintjes volgde en een ieder keerde huiswaarts.

Plotseling was de huiskamer leeg. Het licht van de kaarsen vermengde zich met het elektrische en had zijn magie verloren. Met de stroom was ook de dagelijkse realiteit weer terug gekeerd.

Mijn vriend zei lachend: “Ik kan me niet herinneren dat we zo’n mooie en eenvoudige kerst hebben meegemaakt. Het is toch eigenlijk te gek dat we daar een stroomstoring voor nodig hebben!”

En zo is het maar net !!!!!!

Ik wens jullie allemaal een stroomloos, en gelukkige kerstdagen !!